III SA/Po 434/16

Dnia 4 sierpnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędziowie WSA Małgorzata Górecka WSA Mirella Ławniczak (spr.) Protokolant: Sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie uznania za zasadne zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji o nieuznaniu za zasadne zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W toku postępowania ustalono, że w dniu 6 listopada 2013 roku upomnieniem o nr [...] Zarząd Dróg Miejskich w P. wezwał spółkę z o.o. M. z siedzibą w D. do uregulowania opłaty dodatkowej w kwocie 100 zł plus koszty upomnienia za parkowanie pojazdem marki Jeep o nr [...] w strefie płatnego parkowania w P.. Ustalono, że w przedmiotowym pojeździe za wycieraczką strażnicy miejscy pozostawili wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej dwukrotnie tj. 25 kwietnia 2013 r. o godz.14.47 i 3 września 2013r. o godz.14.49. Wezwania zawierały pouczenie o konieczności uiszczenia opłaty w kwocie 35 zł w terminie 7 dni, a w innym przypadku w kwocie 50 zł. Z uwagi na nieopłacenie postoju w terminie zgodnie z wezwaniami, Zarząd Dróg Miejskich skierował do Spółki M. (właściciela pojazdu) w dniu 6 listopada 2013 roku w/w upomnienie, a w dniu 8 lipca 2014 roku tytuł wykonawczy. Zgodnie z zawartym w tytule pouczeniem strona zgłosiła zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Podniosła w nich, że zaistniał błąd co do osoby zobowiązanej, brak upoważnienia do podpisywania tytułów wykonawczych, brak doręczenia upomnienia i nieistnienie roszczenia, bowiem strona posiada bilety parkingowe za wskazany okres. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015r., o nr [...] Zarząd Dróg Miejskich nie uznał za zasadne zgłoszonych zarzutów. Jako podstawę materialnoprawną wskazano m.in. art. 17 § 1 i art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz uchwałę Rady Miasta Poznania o nr XXXIV/269/IV/2003 w sprawie ustalenia w Poznaniu strefy płatnego parkowania (zwaną dalej spp.), stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wysokości opłat dodatkowych oraz sposobu ich pobierania. Podkreślono w uzasadnieniu, że za nieuregulowanie opłat za parkowanie w spp. zarząd drogi pobiera opłatę dodatkową podlegającą przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w okresie 5 lat od końca roku, w którym nie wniesiono opłaty. Dalej wskazano, że spółka nie wypowiedziała się odnośnie danych innej osoby użytkującej pojazd, pomimo podniesienia takiego zarzutu, a następnie nie odebrała przesyłki z ZDM zawierającej prośbę o wykazanie danych takiej osoby i kopię upomnienia. Organ wykazał też prawidłowość umocowania dla A. P. do wystawienia tytułu wykonawczego w imieniu Prezydenta Miasta P.. Podkreślono, że sporządzona przez kontrolerów dokumentacja fotograficzna dokumentuje fakt wystawienia wezwań, a ich kopie znajdują się w aktach sprawy. Spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym podniosła okoliczność nieistnienia zobowiązania, bowiem postój został opłacony biletami parkingowymi. Jednocześnie strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z tych biletów. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015r. SKO utrzymało w mocy postanowienie Zarządu Dróg Miejskich. W uzasadnieniu organ II instancji zauważył, że strona nie załączyła biletów, na które powoływała się w zażaleniu i poprzednich pismach, natomiast dokumentacja fotograficzna dowodzi, że nie umieszczono ich w widocznym miejscu za szybą pojazdu. Zdaniem organu nie załączenie biletów powoduje, że stanowisko strony jest niewiarygodne. Organ odniósł się też do pozostałych zarzutów odwołania i ostatecznie uznał stanowisko organu I instancji za prawidłowe. Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Załączyła do skargi kopie biletów parkingowych z dnia 25 kwietnia i 3 września 2013r. na dowód nieistnienia zobowiązania. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko podkreślając, że jeśli strona dysponowała odpowiednimi biletami winna je przedłożyć w postępowaniu administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z § 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718) - przywoływanej dalej w tekście jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do merytorycznego rozpoznania. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta P. w sprawie nieuznania za zasadne zarzutów co do postępowania egzekucyjnego. Zarzuty strony początkowo dotyczyły osoby zobowiązanej, nieistnienia obowiązku, braku upoważnienia dla osoby, która wystawiła tytuł wykonawczy oraz nie doręczenia upomnienia. Ostatecznie, dopiero w skardze ograniczono zarzuty do nieistnienia obowiązku. W tym zakresie strona już w toku postępowania informowała organ, że dysponuje biletami parkingowymi potwierdzającymi fakt opłacenia postoju. Przedmiotowych biletów nie przesłała i poinformowała jedynie organ o tym, że są one do wglądu w siedzibie spółki, czyli w D.. Generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, że każdy kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne obowiązany jest fakty te udowodnić. Strona winna więc dokumenty te organowi dostarczyć, bowiem nie należy do obowiązków organu pozyskiwanie środków dowodowych, z których strona wywodzi korzystne dla siebie skutki. Z drugiej zaś strony organy mają obowiązek gromadzenia i uzupełniania materiału dowodowego, ale jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. W ocenie sądu, konsekwentne stanowisko strony odnośnie posiadania dowodów potwierdzających fakt postoju winno obligować organ do wyraźnego wezwania strony o ich dostarczenie, bowiem zaistniały wątpliwości co do zdarzenia będącego przedmiotem czynności egzekucyjnych. Jakkolwiek załączenie biletów parkingowych dopiero do skargi było działaniem spóźnionym, to z uwagi na brak reakcji organu na złożony w toku postępowania wniosek dowodowy dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia należy poddać je kontroli w powiązaniu z całością zebranego materiału dowodowego i celem oceny, czy naruszenie takie mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 ust.1 lit.c p.p.s.a). Istotnie przedłożone do skarg bilety dokumentują fakt opłaconego postoju w dniach 25 kwietnia i 3 września 2013r. Dokumentują też numery parkometrów i ich usytuowanie na ulicy [...] i [...]. Z wezwań kontrolerów wynika, że auto zaparkowane było przy ulicy [...], co nie wyłącza możliwości kupna biletu ze wskazanych parkometrów. Dokładna ich analiza prowadzi jednak do wniosku, że nie jest prawdopodobnym, aby wskazane w wezwaniach kontrolerów postoje były opłacone załączonymi do skargi biletami. Na dowód prawidłowo opłaconego postoju w dniu 25 kwietnia 2013 roku strona załączyła aż 3 bilety parkingowe dowodząc tym samym, że postój był co najmniej dwukrotnie przedłużany. Sam mechanizm przedłużania postoju jest nielogiczny i podważa wiarygodność stanowiska skarżącego. Otóż pozbawionym logiki byłoby przedłużanie postoju pomiędzy godziną 13.49 a 14.05, skoro strona dysponowała już biletem wcześniejszym tj. zakupionym o 13.19 i do tego z dłużej opłaconym postojem, bo do godz.14.53. Powyższe świadczy o tym, że auto musiałoby w tym samym czasie stać w dwóch różnych miejscach tej strefy, co byłoby możliwe np. dla krótkiego wyładunku towarów, ale z kolei czyni bezsensownym nabycie nowego biletu, skoro strona miała zakupiony bilet w tej samej strefie do godziny 14.53. Powyższe może też świadczyć o tym, że strona miała bilet tylko do 14.05, ale skoro tak, to kontrolerzy powinni określić opłatę w wysokości opłaty za parkowanie plus 10 zł (załącznik nr 2 lp.7, pdpkt 7.1 uchwały nr LI/787/Vi/2013 Rady Miasta Poznania z dnia 18 czerwca 2013r.) czyli jak za postój nieprzedłużony, a nie nieopłacony w ogóle. Jednakże w obu wypadkach tj. w dniu 25 kwietnia i 3 września 2013r. określili opłatę w wysokości 35 zł, czyli jak za niedokonanie opłaty za parkowanie (załącznik nr 2lp.7, pdpkt 7.3 cyt. wyżej uchwały), co świadczy o tym, że biletów parkingowych na kokpicie nie było w ogóle. Z kolei załączony do skargi bilet parkingowy z 3 września 2013r. nie zawiera czytelnego numeru, nie stanowi więc potwierdzenia stanowiska strony, iż ten właśnie bilet jest dowodem opłaconego postoju przy ul. [...], zgodnie z wcześniejszymi pismami strony. Jakkolwiek więc powyższe ustalenia winny być analizowane i weryfikowane już na etapie postępowania administracyjnego to uznać należy, iż bezskuteczne okazały się próby podważenia wiarygodności dowodów w postaci wezwań wystawionych przez uprawnionych kontrolerów z tytułu niepłaconego postoju. Z powyższych względów sąd nie dopatrzył się wpływu stwierdzonego naruszenia na wynik sprawy i w konsekwencji nie uchylił zaskarżonego postanowienia. Rację należy przyznać organowi, że zebrany materiał dowodowy stanowi wystarczającą przesłankę do przyjęcia, że nie zaistniał błąd co do osoby zobowiązanego, a pojazd w dniach 25 kwietnia i 3 września 2013 roku był zaparkowany przy ul. [...] bez opłaconego postoju. Podzielić też należy stanowisko organu w części dotyczącej inicjatywy dowodowej strony. Winna ona bowiem ją podjąć już w na etapie postępowania upominawczego. Niezrozumiałym jest też nie kwestionowanie uiszczenia opłaty, skoro strona była przeświadczona o prawidłowym parkowaniu i dysponowała biletami. Nie uczyniła tego ani w dniach wystawienia wezwań, ani we wskazanych w nich terminach, ani nawet w dacie otrzymania upomnienia pomimo, iż wbrew twierdzeniom strony zostało ono odebrane. Wątpliwości budzi postawa strony, która do momentu złożenia skargi nie ujawniła biletów parkingowych pomimo, iż pozostałe zarzuty skierowane do tytułu okazały się całkowicie nieuzasadnione, a ona sama konsekwentnie utrzymywała, że nie jest stroną zobowiązaną i obowiązek wobec niej nie powstał. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd skargę oddalił.