III SA/Po 436/20

Dnia 12 marca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie WSA Marzenna Kosewska (spr.) WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 marca 2021 roku sprawy ze skargi M. D. na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w całości w mocy decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2019 r. o nałożeniu na M. D. kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Podstawą prawną decyzji organu odwoławczego był art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j.Dz. U. z 2020 r., poz. 256.), dalej: "K.p.a.", art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a , art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140), dalej: "u.t.d." i lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego stwierdzono, co następuje. W dniu [...] kwietnia 2019 r. w P. przy ul. [...] dokonano kontroli drogowej pojazdu marki [...] o nr rej. [...] kierowanego przez A. S., który przewoził pasażera z Dworca [...] w P. do [...] w P.. Przewóz ten kierujący wykonywał w imieniu przedsiębiorcy M. D. ,prowadzącego działalność gospodarczą pod Firmą A w C. . Pasażer zamówił kurs przy pomocy aplikacji Uber, a za jego wykonanie miał zastać pobrana opłata w kwocie [...]zł. Opisany drogowy kierujący wykonywał na podstawie okazanego w toku kontroli wypisu nr. [...] z licencję nr. [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydanego dla skarżącego. Z oświadczenia złożonego przez pasażerkę , podczas kontroli wynika ,że nie zawierała umowy w siedzibie przedsiębiorstwa. Wszystkie okoliczności przewozu zostały ustalone za pomocą aplikacji Uber. Stwierdzono naruszenie określone w lp. 2.11 zał. nr 3 do u.t.d. gdyż przewóz drogowy wykonywany przez skarżącego nie spełniła wszystkich wymogów przewozu okazjonalnego, który jest przewozem osób nie stanowiącym przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego (art. 4 pkt 11 u.t.d.). Kontrolowany pojazd był bowiem przystosowany do przewozu 5 osób, zaś przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą (art. 18 ust. 4a u.t.d.). Nie spełniono również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d, zgodnie z którym dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Wykonywanie transportu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d., jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości [...] zł (lp. 2.11 zał. nr 3 do u.t.d.). Strona wniosła skargę na decyzję organu odwoławczego, zarzucając: 1. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8, art. 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1, art. 80 i art. 86 K.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i wydaniu zaskarżanej decyzji mimo błędnego ustalenia, że pojęcie krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym zdefiniowany w art. 4 pkt 1 i art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. jest tożsame z pojęciem przewóz okazjonalny samochodem osobowym zdefiniowanym w art. 4 pkt 11 i art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., skutkując wadliwym przyjęciem, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny, a nie krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na którego podjęcie i wykonywanie posiadał stosowną licencję wydaną na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d , ,ponadto z przypadku nieuwzględnienia powyższego zarzutu naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na ustaleniach błędnych ,że przewóz był wykonywany bez umowy w formie pisemnej zawartej w siedzibie przedsiębiorstwa oraz ustalenia opłaty za przewóz ryczałtowej przed jego rozpoczęciem . 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 i art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym, musi spełniać warunki przewozu okazjonalnego określone w art. 18 ust. 4a lub ust. 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów winna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca taki nie musi spełniać tych warunków, podobnie jak i osoby posiadające licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydaną na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d., skutkując bezpodstawnym zastosowaniem art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 u.t.d.; b) art. 5b ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. w zw. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), dalej: "Konstytucja", przez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi dodatkowo spełniać wymogi określone w art. 18 ust. 4a lub 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy uwzględnienie wskazanych norm konstytucyjnych przy wykładni tych przepisów doprowadziłoby do uznania, że wymogi wskazane w art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 u.t.d. nie mają zastosowania do takich przedsiębiorców; c) ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia wyżej wskazanego zarzutu, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji - przez ich niezastosowanie - oraz art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. przez ich bezpodstawne zastosowanie w sytuacji, w której organy winny były odmówić zastosowania art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji, która to sprzeczność polega na wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i dyskryminujących dodatkowych wymogów, które muszą spełnić podmioty świadczące usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi, w szczególności w porównaniu do osób świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówkami; d) ewentualnie, w przypadku uznania przez Sąd, że przepisy o przewozie okazjonalnym mają zastosowanie, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji - przez ich niezastosowanie - oraz art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. przez ich bezpodstawne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym pominięciu, że określony w art. 18 ust. 4a u.t.d. wymóg, aby przewóz okazjonalny był wykonywany jedynie pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, zaś przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a jest dopuszczalny wyłącznie w przypadku spełnienia dodatkowych wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., stanowi w rzeczywistości niekonstytucyjne, arbitralne i niczym nieuzasadnione kryterium różnicujące sytuację podmiotów, które świadczą usługi przewozu okazjonalnego za pomocą samochodów osobowych oraz podmiotów, które świadczą takie usługi za pomocą pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co winno było prowadzić do odmowy zastosowania wskazanych powyżej przepisów, jako niezgodnych z Konstytucją; e) błędne przyjęcie, że art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. może być zastosowany wobec skarżącego w sytuacji, gdy przepisy te stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE.L.1998.204.37), dalej: "dyrektywa 98/34/WE", a więc - zdaniem TSUE - nie można się na nie powoływać wobec jednostek. Skarżący wniósł o zwrócenie się przez Sąd: 1. z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, czy przepisy art. 18 ust. 4 a i 4b pkt 2 u.t.d. są zgodne z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, 2. do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o zbadanie, czy art. 18 ust. 4a i 4b i art. 5b ust. 1 u.t.d. stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE i obecnie obowiązującej Dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE.L.2015.241.1), dalej: "dyrektywa 2015/1535", w związku z czym, czy powinny być notyfikowane Komisji Europejskiej oraz czy są zgodne z prawem i praktyką Unii Europejskiej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sąd podziela stanowisko organu. W związku z jego przytoczeniem, powtarzanie go byłoby zbędne. Odnosząc się do zarzutów skargi należy podnieść, co następuje. Organy administracji zasadnie wywiodły, w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy i ustalony stan fatyczny, że działający w imieniu i na rzecz skarżącego kierowca wykonywał przewóz okazjonalny, a pojazd, którym wykonano usługę, nie odpowiadał wymaganiom przewidzianym w przepisach u.t.d. dla wykonywania tego rodzaju przewozu. Przepisy u.t.d. określają zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego (art. 1 ust. 1 pkt 1). Krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt 1 u.t.d.). Podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji (art. 5b ust. 1 u.t.d.). Skarżący posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, a więc licencję wskazaną w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d., nie posiada natomiast licencji na przewóz osób taksówką. Przewóz osób może być przewozem regularnym, regularnym specjalnym, wahadłowym albo okazjonalnym (art. 18 i art. 4 pkt 11 u.t.d.). Przedmiotowy przewóz nie był przewozem regularnym, regularnym specjalnym ani wahadłowym, gdyż nie spełnia warunków określonych w art. 4: - pkt 7 u.t.d., zgodnie z którym przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w u.t.d. i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2017 r., poz. 1983), - pkt 9 u.t.d., zgodnie z którym przewóz regularny specjalny to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób, - pkt 10 u.t.d., zgodnie z którym przewóz wahadłowy to wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu łącznie następujących warunków: a) każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca początkowego, b) miejsce początkowe i miejsce docelowe oznaczają odpowiednio miejsce rozpoczęcia usługi przewozowej oraz miejsce zakończenia usługi przewozowej, z uwzględnieniem w każdym przypadku okolicznych miejscowości leżących w promieniu 50 km. Wykonany przewóz to zatem przewóz okazjonalny będący przewozem osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego (art. 4 pkt 11 u.t.d.). Przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą (art. 18 ust. 4a u.t.d.). Dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy (art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d.). Przedmiotowy przejazd nie spełniał warunków określonych w art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 u.t.d., gdyż: a) nie był prowadzony przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) umowa przewozu nie została zawarta w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa (przewóz zamówiono za pośrednictwem aplikacji Uber), c) opłaty za usługę nie określono przed rozpoczęciem przewozu, gdyż wskazana w aplikacji Uber kwota jest orientacyjna (może być zmieniona po zakończeniu przewozu), d) pojazd, którym przejazd był wykonywany, nie jest przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób, nie jest wyłączną własnością przedsiębiorcy ani nie stanowi przedmiotu leasingu tego przedsiębiorcy. Skarżący nie spełnił zatem wymogów przewozu osób w zakresie przewozu okazjonalnego. Przewóz nie był bowiem wykonywany pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą (art. 18 ust. 4a u.t.d.) i nie zaszły przesłanki dopuszczenia przewozu okazjonalnego pojazdem nie spełniającym tego wymogu. Zgodnie z załącznikiem nr 3 do u.t.d. zawierającym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d. i wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d., podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł (lp. 2.11 zał. nr 3). Skoro zatem przewóz wykonano pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. i nie spełniono przesłanek odstąpienia od tego kryterium określonych w art. 18 ust. 4b u.t.d., nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł było uzasadnione. Bezzasadny jest zatem zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego polegający na nieuchyleniu przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji. Organ prawidłowo na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Niezasadne są także zarzuty naruszenia art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 i art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Skarżący niezasadnie zarzucał, że prawidłowa wykładnia tych przepisów winna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym, podobnie jak osoby posiadające licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, nie musi dodatkowo spełniać wymogów określonych w art. 18 ust. 4a lub 4b pkt 2 u.t.d. Wykładnia ta jest nieprawidłowa, gdyż nie uwzględnia art. 18 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d., zawierającego ustawową definicję przewozu okazjonalnego. W art. 5b pkt 1 u.t.d. odróżniono wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz wykonywanie przewozu taksówką. Wykonywanie przewozów taksówką wymaga odrębnej licencji i podlega regulacji odrębnej od pozostałych sposobów przewozu osób. Ustawodawca zabronił przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą: 1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru; 2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi; 3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (art. 18 ust. 5 u.t.d.). Regulacja ta potwierdza odmienność przewozów taksówkowych i przewozów okazjonalnych. Za niezasadny Sąd uznał zarzut sprzeczności analizowanych regulacji z przepisami Konstytucji. Ustawodawca w art. 18 ust. 4a u.t.d. celowo wprowadził zasadę, zgodnie z którą przewóz okazjonalny może być realizowany pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, jak i określił w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. zwalniające z tego obowiązku dodatkowe wymogi, które muszą spełnić podmioty świadczące usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób innymi samochodami osobowymi. Ustawodawca odmiennie regulując różne rodzaje przewozu osób ma możliwość wprowadzenia określonych środków, których celem jest zapewnienie w praktyce realizacji wynikającego z u.t.d. zróżnicowania możliwości wykonywania przewozów przez różnych przewoźników. Różny charakter tych przewozów wiąże się z odmiennym uregulowaniem warunków obu rodzajów licencji, udzielanych na przewozy taksówkowe i pozostałe przewozy. Warunki te w przypadku taksówki unormowane są w art. 6 u.t.d., a w przypadku wykonywania transportu drogowego przewozu osób samochodem w art. 5c u.t.d. Porównanie obu regulacji prowadzi do wniosku, że podmiot, który uzyskać ma licencję taksówkową musi spełnić więcej warunków niż podmiot uzyskujący licencję na przewozy osób samochodem osobowym. W związku z tym nie są zasadne zarzuty sprzeczności przepisów u.t.d. z wartościami konstytucyjnymi - zasadą wolności gospodarczej i zasadami jej ograniczania, wprowadzania ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw oraz zasadami równości i zakazu dyskryminacji. Skarżący jest podmiotem gospodarczym prowadzącym działalność w innym zakresie niż osoba prowadząca działalność gospodarczą w zakresie przejazdów taksówkowych i nie może domagać się takiego samego zakresu uprawnień jak taka osoba; może natomiast nabyć te uprawnienia w przewidzianej prawem procedurze. Niezasadny jest też zarzut, że art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. stanowią przepisy techniczne, które nie zostały notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE i nie można się na nie powoływać wobec jednostek. Dyrektywa 98/34/WE utraciła moc i zastąpiono ją dyrektywą 2015/1535. Zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. b dyrektywy 2015/1535 usługa oznacza każdą usługę społeczeństwa informacyjnego, to znaczy każdą usługę normalnie świadczoną za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług, a przepisy techniczne zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. f tej dyrektywy oznaczają specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub korzystania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 7, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu lub stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. Usługa przewozu nie jest usługą świadczoną na odległość drogą elektroniczną. Zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. b ppkt (i) dyrektywy 2015/1535, świadczenie usługi na odległość oznacza, że usługa świadczona jest bez równoczesnej obecności stron. Realizacja umowy przewozu polega na przewozie osoby z jednego miejsca do drugiego i następuje w sytuacji jednoczesnej, stałej i bezpośredniej obecności obu stron umowy - realizującego przewóz, jak i przewożonego. Dla zastosowania dyrektywy 2015/1535 nie ma znaczenia zawarcie umowy przy użyciu aplikacji Uber. Wyrokiem o sygn. akt C 434/15 Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że art. 56 TFUE w zw. z art. 58 ust. 1 TFUE, a także art. 2 ust. 2 lit. d dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym i art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE należy interpretować w ten sposób, że usługę pośrednictwa, taką jak ta, o której mowa w niniejszym postępowaniu, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, przez aplikację na telefon między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami, a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres usług w dziedzinie transportu w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Tego rodzaju usługę należy zatem wyłączyć z zakresu stosowania art. 56 TFUE i dyrektywy 2006/123/WE. Trybunał wskazał, że usługa pośrednictwa świadczona przez przedsiębiorstwo polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Omawianą usługę pośrednictwa pomiędzy klientem (pasażerem) a kierowcą Trybunał uznał za integralną część złożonej usługi, której głównym elementem jest usługa przewozowa, wobec czego należy zakwalifikować ją jako usługę w dziedzinie transportu, a nie usługę społeczeństwa informacyjnego i podlega ona nie postanowieniom art. 56 TFUE dotyczącego swobodnego przepływu usług w ogólności, lecz postanowieniom art. 58 ust. 1 TFUE, będącego przepisem szczególnym, w myśl którego swobodę przepływu usług w dziedzinie transportu regulują postanowienia tytułu dotyczące transportu. Skoro TSUE potraktował firmę pośredniczącą jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to tym bardziej skarżący, jako realizator drugiej części usługi (przewóz pasażera) również wykonuje usługę transportową. W konsekwencji powyższego nie są zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego oraz nie ma podstaw do zwrócenia się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Sąd oddalił skargę.