III SA/Po 439/07

Dnia 22 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie WSA Beata Sokołowska As. sąd. Szymon Widłak ( spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Barbara Dropek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2007 roku przy udziale sprawy ze skargi D. K. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zameldowania o d d a l a s k a r g ę /-/Sz. Widłak /-/M. Ławniczak /-/B. Sokołowska Decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] orzeczono o zameldowaniu D. K. w mieszkaniu przy ulicy [...] nr [...] w P. Odwołanie od decyzji złożyła A.K. kwestionując ustalenia organu I – szej instancji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], sygn. [...] Wojewoda W. stwierdzając konieczność przeprowadzenia postępowania administracyjnego w znacznej części, na podstawie art. 138§2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r – Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98 poz. 1071 ze zm.) uchylił decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...]. W uzasadnieniu organ II – ej instancji podał, iż decyzja wydana została z naruszeniem procedury administracyjnej. Zdaniem Wojewody analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, czy istnieją przesłanki warunkujące wydanie decyzji o zameldowaniu D.K. Wątpliwości bowiem budzą ustalenia w zakresie jego stałego pobytu w przedmiotowym lokalu z uwagi na całkowicie sprzeczne oświadczenia stron postępowania. Przy tym według organu odwoławczego organ I- szej instancji uznał za wiarygodne jedynie wyjaśnienia jednej ze stron postępowania – tj D.K., pomijając odmienne zeznania A.K. Jednocześnie w uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta P. nie ustosunkował się w pełni do zaistniałych sprzeczności oraz nie podał powodów dla jakich jednym z dowodów dał wiarę a innym wiary odmówił, co stanowi naruszenie art. 107 § 1 Kpa. Dodatkowo – powołując się na treść art. 7 Kpa Wojewoda dostrzegł potrzebę przesłuchania wskazanych przez A.K. świadków, oraz wykonania ewentualnie innych czynności w celu jednoznacznego ustalenia charakteru pobytu D.K. w spornym mieszkaniu. W skardze na powyższą decyzję D.K. polemizując z uzasadnieniem decyzji podnosił, iż zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Stwierdził, iż istotą postępowania dowodowego dotyczącego zameldowania winno być ustalenie przesłanki zamiaru a nie przesłanki pobytu stałego. Całokształt materiału dowodowego wskazuje tymczasem na zamiar pobytu stałego w przedmiotowym lokalu. Zdaniem skarżącego zakres normowania definicji "pobyt stały" posługuje się pozytywną przesłanką zamiaru stałego przebywania, zatem dowód z zaprzeczenie nie jest w ogóle możliwy do przeprowadzenia. Dlatego postępowanie dowodowe zmierzające do wykazania, iż skarżący nie przebywa pod adresem jego zameldowania jest bezprzedmiotowe. Co najwyżej możliwe jest zdaniem skarżącego przeprowadzenie dowodu na okoliczność, iż D.K. ma zamiar stałego przebywania w innym miejscu, na co jednak A.K. nie oferuje dowodów. W dalszej części skargi D.K. podał argumenty przemawiające za tym, iż jego zameldowanie w przedmiotowym lokalu było zasadne. W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...]. Wojewoda w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Pełnomocnik skarżącego na rozprawie w dniu 15 listopada 2007r. podtrzymał zarzuty skargi, nadto podniósł, iż organ I szej instancji był uprawniony do zakończenia merytorycznie postępowania w sytuacji, gdy czynność procesowe w postaci przesłuchań świadków zostały już wykonane na okoliczności już wyjaśnione przez strony lub jeżeli wnioski dowodowe nie doprowadziły do ujawnienia nowych okoliczności sprawy. Dodatkowo przedłożył dokumenty z których wynika, iż skarżący ponosił opłaty związane z mieszkaniem przy ulicy [...] nr [...], a także, iż pod tym adresem zarejestrował działalność gospodarczą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. W wyniku tej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub gdy doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogły w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 lit a, b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Tym samym Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznego rozpoznania sprawy, albowiem nie może zastępować organów administracji publicznej. Za słuszny należy uznać pogląd Wojewody, iż w niniejszej sprawie naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego skutkuje koniecznością uchylenia decyzji organu I -szej instancji. W pierwszym rzędzie wskazać wypada, iż zgodnie z treścią art. 7 Ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz.U. z 2000r. nr 98 poz. 1071) organ administracji winien dążyć w toku postępowania do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W tym celu zobowiązany jest wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 kpa). Ustalenie prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego, która nakłada na organ administracji obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa. Z postulatami tymi związany jest obowiązek wynikający z art. 107 §3 Kpa., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne i prawne stanowi obowiązkowy składnik każdej decyzji administracyjnej, a braki w tym zakresie stanowią o wadliwości tego aktu. Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Wyjaśnienie powodów zastosowania przez organ określonego przepisu prawa podlega kontroli w drodze administracyjnej bądź sądowej pod kątem jego prawidłowości (wyrok WSA w Warszawie z 16.11.2004. sygn. I SA 1128/03 LEX nr 164719). Uzasadnienie zatem służy wyjaśnieniu rozstrzygnięcia, podania jego podstaw i przedstawieniu stanowiska zajętego przez organ na tle określonego stanu faktycznego. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż Wojewoda zasadnie wykazał, że nie ustalono zgodnie z zasadami określonymi w art. 7 i 77 Kpa pełnego stanu faktycznego sprawy. Należy podkreślić, iż zgodnie z art. art. 6. ust.1 Ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006r nr 139 poz. 993) pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Przepis ten zatem określa zakres przesłanek jakich istnienie stwierdzić musi organ meldunkowy w toku postępowania prowadzonego na podstawie art. 47 ust. 2 cyt. wyżej ustawy. Przy sprzecznych wyjaśnieniach stron takiego postępowania niezbędne jest przeprowadzenie wszystkich dostępnych dowodów i ich właściwa ocena wyrażona w myśl zasady określonej w art. 107§3 Kpa w uzasadnieniu decyzji. Skoro przy tym pominięto zeznania A. K. bez wskazania powodów dla których nie uznano ich za wiarygodne, jak też odstąpiono od przeprowadzenia żądanych przez nią przesłuchań konkretnych świadków, ocenę Wojewody, iż decyzja I-szej instancji naruszyła wskazane wyżej zasady postępowania administracyjnego uznać należało za trafną. Wskazane uchybienia czynią koniecznym przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie wskazanym w decyzji Wojewody. Należy w tym miejscu zauważyć, iż zarzuty strony skarżącej odnoszą się przede wszystkim do oceny, iż dodatkowe przeprowadzenie dowodów jest niecelowe i z punktu widzenia ich skuteczności technicznie niemożliwe, albowiem nie można przeprowadzić postępowania na okoliczność, iż D.K. nie mieszka pod adresem przy ulicy [...] nr [...] w P. W tym zakresie nie można podzielić stanowiska skarżącego. Postępowanie dowodowe bowiem faktycznie zmierzało do jednoznacznego stwierdzenia faktu zamieszkiwania skarżącego pod tym adresem, co jest oczywiście możliwe i prawnie dopuszczalne. Jak już wyżej wskazano na organy administracyjne nałożony został obowiązek pełnego wyjaśnienia sprawy korzystając z wszelkich środków dowodowych. W przypadku niniejszej sprawy okoliczność, iż organ I-szej instancji nie przeprowadził dowodów wnioskowanych przez uczestniczkę postępowania nie odnosząc się przy tym do tego w uzasadnieniu decyzji daje podstawę do uznania, iż zaniechanie Prezydenta Miasta P. stanowi naruszenie prawa skutkujące koniecznością uchylenia tej decyzji. Niezależnie od tego spostrzec należy, iż w ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ I- szej instancji będzie mógł ocenić także nowe dowody przedłożone przez pełnomocnika w postępowaniu sądowym na okoliczność związania skarżącego z mieszkaniem przy ulicy [...]. Na obecnym etapie postępowania nie uprawniony jest pogląd, iż uzyskane dowody, zarówno przedłożone na rozprawie jak i te, których przeprowadzenia żądała A. K. nie będą miały żadnej wartości przy ocenie stanu faktycznego. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, iż zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione, wobec czego podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ). /-/Sz.Widłak /-/M.Ławniczak /-/B.Sokołowska T.M.d