III SA/Po 445/17

Dnia 30 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant: ref. staż. Marta Chocianowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi P. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec pana P. T. (dalej: skarżący lub zobowiązany), na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w K. w dniu [...] września 2016 roku, nr [...] i [...], dotyczących opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty parkingowej w Strefie Płatnego Parkowania w K. za parkowanie w dniach [...] września 2015r. i [...] października 2015r. na kwotę główną [...] zł, koszty egzekucyjne [...] zł i koszty upomnienia [...] zł- razem [...] zł. Organ egzekucyjny na wniosek wierzyciela dokonał zajęcia rachunku bankowego skarżącego. Zajęcie zostało zrealizowane [...].10.2016r. W tym też dniu skarżący otrzymał w/w tytuły egzekucyjne. Pismem z dnia [...] października 2016r. skarżący w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego złożył zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm., dalej: u.p.e.a.), wskazując na błąd co do osoby zobowiązanej. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący stwierdził, że ZDP w K. wystawiając tytuł wykonawczy nie dowiódł ani nie ustalił prawidłowo wobec kogo mają być faktycznie wystawione tytuły wykonawcze, a także nie poinformował go w żaden sposób o prowadzonym postępowaniu wobec jego osoby. Podał, że w dniach [...] września 2015r. i [...] października 2015r. nie był właścicielem pojazdu V. T. o nr rej [...], albowiem umowa darowizny ww. pojazdu zawarta pomiędzy nim a jego ojcem z dnia [...] stycznia 2015 r. nie była wykonana, gdyż nie mógł stać się właścicielem pojazdu ani go przerejestrować z powodu braków formalnych, tj. braku ciągłości umów darowizny (zagubienie wcześniejszej umowy, mocą której ojciec skarżącego stał się właścicielem pojazdu). Stało się to dopiero [...] listopada 2015 r. kiedy wcześniejsza umowa darowizny odnalazła się, przedmiotowy pojazd został przez niego zarejestrowany i złożył on oświadczenie o przyjęciu darowizny. Zatem właścicielem pojazdu w dniach, w których nałożono opłatę dodatkową był ojciec skarżącego, którego imię, nazwisko i adres skarżący podał. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. pismem z dnia [...] października 2016 roku zwrócił się do wierzyciela - Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w K. o wydanie postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Wierzyciel, postanowieniem z dnia [...] października 2016 roku, nr [...], [...] uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Podał, że egzekwuje należności na podstawie dokumentacji potwierdzającej fakt parkowania pojazdu otrzymanej od firmy zarządzającej i obsługującej Strefę Płatnego Parkowania w K.. Organ stwierdził, że na podstawie danych z Departamentu Ewidencji Państwowych Ministerstwa Cyfryzacji ustalił, że zobowiązany jest właścicielem ww. pojazdu od dnia [...] stycznia 2015 r. wobec czego zgłoszony zarzut co do osoby zobowiązanej nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów w przedmiocie skutków darowizny organ podał, że nie wywołuje ona skutków z chwilą zarejestrowania pojazdu, jak twierdzi skarżący ale z chwilą jej podpisania i wydania przedmiotu darowizny. Organ podał również, że niezasadny jest zarzut nie poinformowania osoby zobowiązanej o toczącym się postępowaniu. W dniach [...] czerwca 2016r. organ na podstawie art. 13f ust. 3 ustawy o drogach publicznych wystawił upomnienia, których odbiór skarżący odpowiednio w dniach [...] i [...] czerwca 2016r. potwierdził własnoręcznym podpisem. W upomnieniach skarżący został pouczony o konsekwencjach nie uiszczenia opłaty w terminie oraz zobowiązany do podania danych użytkownika pojazdu w przypadku, gdyby upomnienia zostały skierowane do osoby niewłaściwej. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł w dniu [...] listopada 2016r. zażalenie, w którym kwestionował uznanie go za zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym a także nieprawidłowe uznanie, że stanowisko Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych jest stanowiskiem wierzyciela w rozumieniu art. 1a pkt 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. (dalej SKO), po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 roku, nr [...] utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w całości, uznając zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Uzasadniając swoje stanowisko SKO wskazało, że w razie pozostawienia pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty za parkowanie powstaje z mocy prawa obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, która obciąża właściciela pojazdu. Wysokość i sposób pobierania tej opłaty określa rada gminy, opłatę pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku – zarządca drogi. (art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13 f ust. 1 i 2 i art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3 u.d.p.). Domniemanie faktyczne wskazuje, że właściciel pojazdu jest korzystającym z drogi a organ egzekucyjny nie jest zobowiązany do prowadzenia specjalnego postępowania wyjaśniającego w celu precyzyjnego ustalenia osoby korzystającej z drogi publicznej przez zaparkowanie samochodu. Ciężar udowodnienia tej okoliczności spoczywa na właścicielu. SKO uznało za nieuzasadniony podnoszony przez zobowiązanego zarzut, że umowa darowizny sporządzona pomiędzy nim a jego ojcem w dniu [...] stycznia 2015 r. nie była wykonana, gdyż została zagubiona wcześniejsza umowa darowizny pojazdu, gdzie obdarowanym był ojciec skarżącego Pan J. T., a darczyńcą Pan F. T., co w konsekwencji spowodowało brak możliwości zarejestrowania pojazdu. Organ stwierdził, iż w dniu [...] stycznia 2015 r. Pan J. T. zawarł z Panem P. T. umowę darowizny pojazdu marki V. T. o nr rejestracyjnym [...], co potwierdził sam skarżący i co również wynika z danych uzyskanych w Ministerstwie Cyfryzacji (pismo z dnia [...] kwietnia 2016 r.). Zdaniem SKO, brak możliwości zarejestrowania pojazdu z powodu braku dokumentów niezbędnych do jego rejestracji na nowego właściciela nie spowodował, iż umowa darowizny nie została wykonana. Zgodnie z art. 890 § 1 k.c. w przypadku braku formy aktu notarialnego wydanie przedmiotu darowizny wystarcza do uznania umowy za ważną i skuteczną. Organ dodał, że w toku postępowania zobowiązany nie zaprzeczał okoliczności wydania przez Pana J. T. przedmiotu darowizny. Podnosił jedynie, że umowa darowizny jest nieważna z uwagi na brak możliwości zarejestrowania pojazdu na obdarowanego. Zobowiązany nie wskazał również na inną osobę, która w dniu [...] września 2015 r. i [...] października 2015 r. korzystała z ww. samochodu. W związku z tym obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej za parkowanie obciąża zobowiązanego. SKO podało również, że zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego skarżący odebrał wystawione przez organ upomnienia. Odnosząc się do zarzutu, że stanowisko wierzyciela zostało wydane przez niewłaściwy organ SKO podało, że ulice [...] oraz [...] są drogami powiatowymi w zarządzie Powiatu K. . Zarządca drogi może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej odpowiednio przez radę powiatu. Powołując się na treść art. 21 ust. 1 i 1a ustawy o drogach publicznych SKO podało, że Zarząd Dróg Powiatowych w K. jest jednostką organizacyjną, poprzez którą i przy pomocy której Zarząd Powiatu K. wykonuje obowiązki zarządcy dróg powiatowych na obszarze powiatu k. . Następnie, Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. po otrzymaniu informacji, że stanowisko w sprawie zgłoszonych zarzutów jest ostateczne, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 roku, nr [...] na podstawie art. 17 i 18 oraz art. 34 § 4 u.p.e.a. odmówił uznania zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego za uzasadnione. W uzasadnieniu organ egzekucyjny wskazał na wiążące organ egzekucyjny stanowisko wierzyciela (art. 34 § 1 u.p.e.a.) oraz na zakaz badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym określonym w art. 29 § 1 u.p.e.a. Skarżący postanowienie odebrał [...].01.2017r. Na powyższe postanowienie skarżący pismem z dnia 31 stycznia 2017 r. (złożonym w organie egzekucyjnym w dniu 02 lutego 2017 r.) wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w P., żądając uchylenia postanowienia w całości jako wydanego z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego i procesowego art. 13 f ustawny z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm., dalej u.d.p.) w zw. z art. 1a pkt 20 i art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, przez uznanie go za zobowiązanego w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym; 2. przepisów prawa procesowego art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) w zw. z art. 34 § 1 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów, bowiem wydane stanowisko Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w K. nie jest stanowiskiem wierzyciela w myśl art. 1 a pkt 13 u.p.e.a. W uzasadnieniu zażalenia zobowiązany konsekwentnie podnosił, że w okresie nieuiszczenia opłaty w strefie płatnego parkowania nie był właścicielem pojazdu V. T., w związku z czym organ błędnie ustalił osobę zobowiązaną do uiszczenia opłaty. Podał, że wskazał właściciela pojazdu podając jego imię, nazwisko i adres, co winno skutkować uznaniem jego zarzutów. Wskazał, że w przypadku opłaty dodatkowej obciąża ona osobę, która nie wykonała obowiązku uiszczenia opłaty za parkowanie, a więc co do zasady właściciela pojazdu, na którym ciąży ciężar wykazania, że kto inny korzystał z pojazdu w dacie braku opłaty za parkowanie. Wobec powyższego nie jest uzasadnione stanowisko SKO w L. o braku błędu co do osoby zobowiązanej skoro wskazał on precyzyjnie właściciela pojazdu i tym samym wypełnił obowiązek konkretnego wskazania od której osoby opłaty winny być wyegzekwowane. Niezależnie od tego podał, że postanowienie Dyrektora ZDP winno być wyeliminowane z obrotu jako nie będącego stanowiskiem wierzyciela w rozumieniu art. 1a pkt 13 u.p.e.a. Skarżący powołując się na orzecznictwo sądów i przepisy ustawy o drogach publicznych oraz samorządzie gminnym wskazał, że opłata dodatkowa stanowi dochód gminy ( art. 4 ust. 1 pkt 2 lit f ustawy z dnia 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego) i rada gminy określa wysokość opłaty dodatkowej oraz sposób jej pobierania (art. 13 f ust. 1, ust. 2 i ust. 3 u.d.p.). Jedynym wierzycielem opłaty dodatkowej w niniejszej sprawie może być Burmistrz Miasta K., przy czym nie ma znaczenia czy wymienione drogi są drogami powiatowymi a zarządcą jest ZDP w K.. Obowiązek opłaty za parkowanie ( w tym opłaty dodatkowej) powstaje z mocy prawa, bez potrzeby konkretyzacji tego obowiązku w drodze decyzji, po stronie zarządcy drogi nie powstaje obowiązek doręczania właścicielowi pojazdu takiej decyzji. Sporządzanie przez inspektora SPP "zawiadomienie" powoduje powstanie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej lecz nie nakłada tego obowiązku. Oznacza to, że Burmistrz Miasta nie utracił roli wierzyciela w rozumieniu art. 1a pkt 13 u.p.e.a. Zarząd Dróg Powiatowych jest jedynie jednostką organizacyjną powiatu, nie jest organem w rozumieniu prawa administracyjnego, nie jest podmiotem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku w rozumieniu postępowania egzekucyjnego w administracji. Skarżący podał, że związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela nie zwalnia go od zbadania czy dana jednostka jest wierzycielem w sprawie. Dyrektor Izby Skarbowej, po zapoznaniu się z treścią zażalenia, zebranym materiałem dowodowym oraz po dokonaniu analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, postanowieniem z dnia [...] marca 2017 roku, [...], utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. Organ powołując się na wiążące stanowisko wierzyciela wskazał, że zgodnie z wymogami art. 15 § 1 u.p.e.a., przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, doręczono zobowiązanemu stosowne upomnienia. Zobowiązany w dniu [...] czerwca 2016 roku potwierdził odbiór upomnienia z dnia [...] czerwca 2016 roku, nr [...], natomiast w dniu [...] czerwca 2016 roku upomnienia z dnia [...] czerwca 2016 roku, nr [...] W ocenie organu zobowiązany posiadał wiedzę o toczącym się postępowaniu w zakresie zgłoszonych zarzutów, bowiem otrzymał pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] października 2016 roku, nr [...] skierowane do wierzyciela o wyrażenie opinii w zakresie zgłoszonych zarzutów, które osobiście odebrał w dniu [...] października 2016 roku. Odnosząc się do zarzutu, wskazania błędnego wierzyciela, który w opinii skarżącego nie jest podmiotem uprawnionym do żądania wykonania tego obowiązku, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w prawomocnym postanowieniu wskazało, że Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych w K. jest organem właściwym do rozpatrzenia zarzutów. Zarząd Dróg Powiatowych w K. jest jednostką organizacyjną, poprzez którą i przy pomocy której Zarząd Powiatu K. wykonuje obowiązki zarządcy dróg powiatowych na obszarze powiatu k. . Według Dyrektora Izby Administracji Skarbowej organy prowadzące postępowanie prawidłowo uznały, że Pan P. T. jako właściciel pojazdu zobowiązany był do opłacenia opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania, czego przed wystawieniem tytułów wykonawczych nie uczynił. Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. ( data nadania na poczcie [...] kwietnia 2017r.) P. T. w terminie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, podnosząc te same zarzuty, które wskazał w zażaleniu z dnia 31 stycznia 2017 r. i powielając wyrażaną w zażaleniu argumentację. Wniósł o uchylenie postanowień Dyrektora Izby Skarbowej, poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., oraz postanowienia Dyrektora ZDP w K. i postanowienia SKO w L. jako wydanych z naruszeniem: 1. przepisów prawa materialnego i procesowego art. 13 f ustawny z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm., dalej u.d.p.) w zw. z art. 1a pkt 20 i art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, przez uznanie go za zobowiązanego w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym; 2. przepisów prawa procesowego art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) w zw. z art. 34 § 1 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów, bowiem wydane stanowisko Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w K. nie jest stanowiskiem wierzyciela w myśl art. 1 a pkt 13 u.p.e.a. Ponadto wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 9 listopada 2017 r. skarżący podał, że umowa darowizny aczkolwiek zawarta w styczniu 2015r. wykonana została w listopadzie 2015r. przez wydanie pojazdu, w związku z czym Sąd Rejonowy w K. w sprawie o sygn. akt II W 432/16 uniewinnił go od zarzutu niezarejestrowania pojazdu w przeciągu 30 dniu od daty jego nabycia. Skarżący dodał, ze w jego ocenie Zarząd Dróg Powiatowych w K. działał bez umocowania w postępowaniu egzekucyjnym, bowiem winien powinien je prowadzić Starosta K.. Skarżący wyraził pogląd, ze stanowisko Zarządu Dróg Powiatowych w K. nie jest stanowiskiem wierzyciela. Wniósł o przeprowadzenie dowodu z cytowanego wyżej wyroku Sądu Rejonowego w K.. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Zarząd Dróg Powiatowych pismem z dnia 13 listopada 2017r. nadesłał uchwałę Zarządu Powiatu K. w sprawie udzielenia pełnomocnictwa Dyrektorowi Zarządu Dróg Powiatowych w K. oraz pełnomocnictwo dla Dyrektora ZDP – D. K. (k. 43 – 44 akt). Pismem z dnia 16.11.2017r. Skarżący wskazał na inne sygnatury spraw karnych związanych z wykroczeniem. W aktach II W 227/16 znajdowała się m.in. umowa darowizny i uzasadnienie sądu w sprawie dot. skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Zatem stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, b/, c/ p.p.s.a.).Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. . Od 15.08.2015r. zmianie uległ art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a ( zm. Dz.U.2015.658 art. 1) wyłączając możliwość odrębnego zaskarżenia do sądu postanowienia, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Tym samym badanie przez sąd administracyjny zasadności stanowiska wierzyciela, który zgodnie z art. 34 § 1 w zw. z art. 33 § 1 pkt 4 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. 2016.599) wiąże organ egzekucyjny jako pozostające w granicach sprawy jest możliwe w sprawach, w których wniesiona została skarga w postępowaniu egzekucyjnym, tak jak w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 135 p.p.s.a sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przedmiotem niniejszej postępowania była ocena zasadności nieuwzględnienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w K. z dnia [...] września 2016r. dotyczących opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty parkingowej w SPP w K.. K., w którym doszło do parkowania samochodu bez uiszczenia opłaty parkingowej nie jest miastem na prawach powiatu, nie ma też statusu, tzw. dużego miasta z art. 19 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. 2016, poz. 599 ze zm, powoływanej dalej jako: u.p.e.a), organem egzekucyjnym w przedmiotowej sprawie był więc Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. (art. 19 § 1 u.p.e.a.) W związku z charakterem obowiązku, jaki wskazany został w wystawionym przez wierzyciela tytule wykonawczym, tj. obowiązku poniesienia opłat dodatkowych z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania - wskazać należy, iż obowiązek poniesienia takich opłat określony został w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. 2016.1440, dalej u.d.p.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, "korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania". Strefę taką może ustalić rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 ustawy. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy, pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 ustawy, za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, tzn. w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 ustawy wskazał też cel ustalania stref płatnego parkowania, stanowiąc, że: "Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej". Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz określa sposób ich pobierania (art. 13b ust. 4 pkt 1 i 3 u.d.p.). Za nieuiszczenie takiej opłaty za postój pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2 u.d.p.). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za postój w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3 u.d.p.), którym w przypadku dróg powiatowych jest zarząd powiatu (art. 19 ust. 2 pkt 3 u.d.p.). W przedmiotowej sprawie do parkowania, za które nie uiszczono opłaty doszło na ulicach [...] oraz [...] w K., będących drogami powiatowymi. Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów ustawy o drogach publicznych, obowiązek uiszczenia opłaty za postój pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej - w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (postój w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek. Dla realizacji obowiązku poniesienia opłaty parkingowej nie jest zatem koniecznym jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji. Ze względu na jej funkcjonalne związanie z opłatą za parkowanie w strefie płatnego parkowania, również w przypadku powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, wydanie takiego indywidualnego aktu administracyjnego nie jest wymagane. Co więcej, ustawodawca nie upoważnił organów administracji do wydawania takich aktów. Również przepisy ustawy stwierdzające, iż opłaty te są "pobierane", a nie np. wymierzane, ustalane, określane przez organ administracji, dodatkowo potwierdza zasadność tego wniosku. Sporządzane przez inspektora SPP (działającego z upoważnienia zarządcy drogi) zawiadomienie o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania – jak to w rozpatrywanej sprawie miało miejsce w omawianym przypadku, w dniach [...] września 2015 r. i [...] października 2015 r. - którego oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu, stanowi zatem dokument (dowód) potwierdzający nieuiszczenie opłaty, a zarazem stanowi ono dla korzystającego z drogi dodatkową i wystarczającą informację o (powstałym z mocy prawa) obowiązku uiszczenia opłaty. Obowiązek poniesienia opłaty powstał bowiem z mocy prawa w momencie postawienia pojazdu w strefie, co nie było sporne w sprawie. Poza sporem w rozpatrywanej sprawie pozostaje też to, że będąca przedmiotem egzekucji kwota pieniężna [...] zł stanowi (wraz z kosztami upomnienia i kosztami egzekucyjnymi) konsekwencję stwierdzenia przez powołanych do tego inspektorów SPP braku poniesienia w omawianym przypadku opłaty za postój samochodu osobowego marki V. T. nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania. Nadto z akt administracyjnych sprawy wynika, że do zobowiązanego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego wystosowano dwa upomnienia nr [...] i [...] (wysłano za potwierdzeniem odbioru), które zostały odebrane przez skarżącego. Skarżący nie zareagował na upomnienie, co stało się podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego. Zgodnie z przepisem art. 33 u.p.e.a., zobowiązany może wnieść zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, przy czym podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności (przesłanki) wymienione w tym przepisie w punktach 1 - 10f u.p.e.a. Zarzuty mogą być wniesione do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego - o czym poucza się zobowiązanego w treści tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.) - co oznacza, że nie mogą być one składane lub uzupełniane w terminie późniejszym, np. w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego lub w skardze do sądu, bowiem to organ egzekucyjny musi je rozpoznać (po ewentualnym uzyskaniu stanowiska wierzyciela - jeżeli organ egzekucyjny nie jest równocześnie wierzycielem). W przedmiotowej sprawie Skarżący wniósł zarzuty w terminie i wskazał na zarzut z art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a – błąd co do osoby zobowiązanego. W treści uzasadnienia wskazał również na brak powiadomienia go o prowadzonym postępowaniu, co zostało przez organy uznane za zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. ( art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a). Zarzut ten wprawdzie w dalszym toku postępowania nie był podtrzymywany przez skarżącego, uznać jednak należy, że organy prawidłowo przyjęły, iż (co wynikało również z tytułu wykonawczego) skarżący osobiście odebrał dwa upomnienia tym samym ten zarzut nie okazał się zasadny. Prawidłowo również za nieuzasadniony został uznany zgłoszony przez Skarżącego zarzut błędu co do osoby zobowiązanego z art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. i związany z tym wskazany w skardze zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego art. 13 f ustawny z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm., dalej u.d.p.) w zw. z art. 1a pkt 20 i art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, przez uznanie go za zobowiązanego w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym. Nie budziło wątpliwości stron i nie wymaga głębszej analizy ustalenie, że organy w sprawach dotyczących opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie nie mają obowiązku ani możliwości ustalania osoby, która faktycznie pojazd w strefie płatnego parkowania bez należnej opłaty pozostawiła. W tej sytuacji, organy mają prawo domniemywać, że korzystającym z dróg publicznych, a tym samym zobowiązanym do uiszczenia opłaty dodatkowej był właściciel samochodu. Stanowisko zbieżne z prezentowanym jako ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazują zarówno NSA, jak i wojewódzkie sądy administracyjne, i tak: por. wyroki NSA z 9 marca 2017 r.: sygn. akt II GSK 1678/15, sygn. akt II GSK 1679/15, sygn. akt II GSK 1680/15, sygn. akt II GSK 1681/15, sygn. akt II GSK 1682/15, sygn. akt II GSK 1683/15, sygn. akt II GSK 1684/15, sygn. akt II GSK 1685/15, ; wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 129/11 oraz powołane w jego uzasadnieniu orzecznictwo, a także z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1514/08, z dnia 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 591/08, z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1730/11, z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1852/11, z 28 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 2762/12, prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1045/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 70/11). W orzeczeniach tych, które w pełni akceptuje skład orzekający, stwierdza się, że skoro korzystającym z pojazdu samochodowego, a tym samym z drogi publicznej, jest z reguły jego właściciel (współwłaściciel), to w razie stwierdzenia braku wniesienia opłaty parkingowej, we właścicielu pojazdu należy upatrywać zobowiązanego do uiszczenia opłaty dodatkowej, chyba że ten skutecznie wykaże, że wyzbył się władztwa fizycznego nad pojazdem na rzecz innej osoby, czy to na skutek własnego oświadczenia woli, czy wbrew własnej woli. W sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej, a zatem nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Oznacza to, że organ nie ma możliwości, aby prowadzić postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie osoby faktycznie korzystającej z drogi publicznej. Ten ostatni zaś może dochodzić swych racji, podnosząc w toku postępowania egzekucyjnego zarzut na podstawie art. 33 pkt 4 u.p.e.a. Do obalenia powyższego domniemania faktycznego nie jest wystarczające udowodnienie, że korzystającym z dróg nie był właściciel, ale konieczne jest wykazanie, kto konkretnie kierował pojazdem w określonym dniu i czasie (por. wyrok NSA z 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt II GSK 499/14 podobnie wyrok NSA z 1 września 2016 r., sygn. akt I OSK 1103/16). W przedmiotowej sprawie Skarżący nie wykazywał, że nie on a inna osoba zaparkowała pojazd bez należnej opłaty, choć o takiej możliwości wiedział, co wynikało z treści jego pism. Jego zarzut opierał się na twierdzeniu, że w czasie, kiedy doszło do parkowania, tj. [...].09 i [...].10.2015r. właścicielem samochodu był nie on a jego ojciec, którego dane i adres wskazał. Twierdzenia te opierał na tym, że w jego ocenie nie doszło do wykonania umowy darowizny z [...].01.2015r. z uwagi na brak wcześniejszej umowy darowizny umożliwiającej zarejestrowanie samochodu. Skarżący wskazywał, że doszło do tego dopiero w dniu [...].11.2015r., a więc po dacie parkowania bez należnej opłaty. Zdaniem Skarżącego okoliczności te są wystarczające do uznania, że doszło do błędu co do osoby zobowiązanego w tytule wykonawczym. W ocenie Sądu z materiału zgromadzonego w sprawie przez organy wynika, że słusznie uznały one, iż nie doszło do wskazywanego przez Skarżącego błędu. Organy zasadnie wskazały, że o fakcie bycia właścicielem samochodu nie przesądza data rejestracji w wydziale komunikacji. Słusznie również powołując się na art.890 § 1 k.c. wskazały, że oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego, jednakże umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli przyrzeczone świadczenie zostało spełnione. Zawarta przez skarżącego umowa darowizny z ojcem była ważna i wywierała skutek na dzień jej zawarcia. Bez znaczenia pozostawały więc twierdzenia Skarżącego dotyczące bezskuteczności umowy darowizny wynikające z faktu nie dokonania rejestracji z uwagi na czasowe zagubienie wcześniejszej umowy. Podanie danych ojca ze wskazaniem, że on był właścicielem samochodu do [...] listopada 2015r. w świetle powyższych okoliczności nie miało znaczenia. Okoliczność nieskuteczności umowy darowizny, którą Skarżący zawarł z ojcem nie została bowiem przez niego wykazana i stała w sprzeczności z materiałem zgromadzonym przez organy, w tym z ustaleniami dokonanymi przez ZDP w rejestrze prowadzonym przez Ministerstwo Cyfryzacji, z którego wyraźnie wynikało że od dnia [...] stycznia 2015 r. ( data umowy darowizny, która również wynikała z akt sądu karnego) skarżący jest właścicielem pojazdu. Nie było więc tak, że skarżący jako właściciel został ujawniony w rejestrze wg danych na datę późniejszą, tj. po [...]11.2015r. Skarżący przed sądem podał, że sąd karny uniewinnił go od wykroczenia niezarejestrowania pojazdu w terminie 30 dni od daty jego nabycia. Wobec powyższego celem ustalenia czy w sprawie karnej znajdują się dowody wskazujące, że uniewinnienie związane było z faktem braku skuteczności zawartej umowy darowizny przez skarżącego z jego ojcem, co potwierdziłoby wersję skarżącego, sąd zwrócił się o te akta. Z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu XVII Wydziału Karnego Odwoławczego z dnia 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt XVII Ka 248/17 ( a także umowy darowizny i zeznań świadka i skarżącego znajdujących się w tych aktach), wynikało, że przyczyną uniewinnienia było podjęcie przez Skarżącego działań zmierzających do rejestracji samochodu, co nie pozwalało na przyjęcie, że swoim zachowaniem wyczerpał znamiona strony podmiotowej wykroczenia - a nie fakt, że nie miał takiego obowiązku jako osoba, która właścicielem nie była. Sąd karny uznał, że twierdzenie, iż umowa darowizny z [...] stycznia 2015r. była z mocy prawa nieważna było całkowicie bezpodstawne, wskazał, że w treści umowy podano, że obdarowany darowiznę przyjmuje, a wydanie przedmiotu darowizny obdarowanemu już nastąpiło (§ 3 pkt 2 i § 4 umowy darowizny na k. 26 w aktach karnych) a jak wynikało z zeznań ojca skarżącego po darowaniu synowi samochodu w styczniu 2015r. był on własność skarżącego. Ustalenia te w pełni potwierdzając stan faktyczny, który został ustalony przez organy w niniejszej sprawie i wyrok w sprawie karnej, na który powoływał się skarżący nie potwierdził jego stanowiska , że nie doszło do skutecznego zawarcia umowy darowizny między nim a jego ojcem w styczniu 2015r., a tym samym, że nie skarżący był właścicielem pojazdu. W ocenie Sądu skarżący nie udowodnił, że w dniach [...] września 2015 r. i [...] października 2015 r. pojazd w strefie płatnego parkowania pozostawiła inna osoba aniżeli on sam, ani też tego, że właścicielem pojazdu w tych dniach był jego ojciec a nie on. Nie sposób również zgodzić się z twierdzeniami skarżącego, iż umowa darowizny z dnia [...] stycznia 2015 r. była z mocy prawa nieważna i stąd nie mogła wywoływać żadnych skutków prawnych. Jak już wyżej wskazano data dokonania rejestracji pojazdu w wydziale komunikacji nie jest datą nabycia własności pojazdu. Skoro bowiem skarżący traktował siebie jako właściciela pojazdu i użytkował go od stycznia 2015 r., nie wykazał aby w tych dniach nie kierował pojazdem, ani nie udowodnił, że do wykonania umowy darowizny wbrew jej zapisom w dacie jej zawarcia nie doszło, słuszne było uznanie organów, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie w SPP ciążył właśnie na skarżącym. Mając powyższe na uwadze wskazanie przez organ administracji skarżącego, bezspornie właściciela przedmiotowego samochodu, jako zobowiązanego do zapłaty opłaty dodatkowej za parkowanie tego samochodu w strefie płatnego parkowania, zdaniem Sądu nie narusza prawa. Skarżący podnosił również, iż wierzycielem w sprawie powinien być Burmistrz Miasta K., a nie Zarząd Dróg Powiatowych w K. ( na rozprawie 9.11.2017r. skarżący podał, że jako wierzyciel winien stanowisko zająć Starosta K. a nie ZDP w K.). Zarzut ten nie zasługuje również na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 a pkt 13 u.p.e.a. przez wierzyciela rozumie się podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych w niniejszej sprawie zarzutów wiąże organ egzekucyjny (art. 34 § 1 u.p.e.a). Istotne jest więc ustalenie czy w niniejszej sprawie prawidłowy organ wydał postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela. Na podstawie upoważnienia zawartego w art. 13b ust. 3 i 4 oraz art. 13f ust. 2 u.d.p. rada gminy (rada miasta) została upoważniona po zaopiniowaniu przez zarządców drogi do ustalania wysokości opłaty za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłat abonamentowych lub zryczałtowanych oraz zerowej stawki opłaty dla niektórych użytkowników drogi oraz określenia sposobu pobierania opłaty za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Ponadto zgodnie z art. 13f ust. 2 u.d.p. rada gminy określa wysokość opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, przy czym wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć [...] zł. Nie oznacza to jednak, że rada gminy jest w każdej sprawie dotyczącej tych opłat wierzycielem, czyli podmiotem uprawnionym do wykonania obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej. Zgodnie z art. 13 f ust. 3 u.d.p. opłatę dodatkową pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi. Opłata dodatkowa ( art. 40 a ust. 1 u.d.p.) jest przekazywana do budżetów jednostek samorządu terytorialnego i stanowić może dochód gminy (art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. f/ ustawy z 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 1453 ze zm.) ale też powiatu (art. 5 ust. 1 pkt 11 cyt ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego.) . Do zadań powiatu należą zadania publiczne o charakterze ponadgminnym w zakresie transportu zbiorowego i dróg publicznych (art. 4 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz.U. 2017.1868). Ustawy mogą określać inne zadania powiatu.( art. 4 ust. 3 o samorządzie powiatowym). Powiat może zawierać porozumienia w sprawie powierzenia prowadzenia zadań publicznych z jednostkami lokalnego samorządu terytorialnego, a także z województwem, na którego obszarze znajduje się terytorium powiatu.( art. 5 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym). Ulice, przy których zaparkowany był samochód V. T. są drogami powiatowymi, a więc pozostającymi w zarządzie Zarządu Powiatu K. ( art. 19 ust. 2 pkt 3 u.d.p.), który zgodnie z w/w art. 13 f ust. 3 u.d.p. był uprawniony do pobierania opłat dodatkowych. Wskazane przez Skarżącego tezy z orzeczeń sądów dotyczyły sytuacji, gdy zarządcą drogi była rada gminy albo prezydent miasta, nie odnosiły się więc do stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Z § 11 załącznika Nr [...] do uchwały nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia 26.04.2007r. (t.j. Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2015 r., poz. 667 ze zmianami wynikającymi z wyroku WSA w Poznaniu w sprawie IV SA/Po [...])) w sprawie ustalenia w K. strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłat za parkowanie, wysokości stawek opłaty dodatkowej oraz sposobu ich pobierania wynika, że opłatę dodatkową należy uiścić w kasie Biura SPP lub na rachunek bankowy zarządcy drogi, a więc w niniejszej sprawie zarządu powiatu, co również potwierdzało fakt, iż zarząd powiatu jest uprawniony do pobierania opłat dot. dróg powiatowych (wierzycielem). Zarząd powiatu na zewnątrz reprezentuje starosta, który ma kompetencje do wydania decyzji administracyjnych i innych dokumentów w zakresie wynikającym z przepisów (art. 34, 38 ustawy o samorządzie powiatowym) Zgodnie z art. 48 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym zarząd może upoważnić pracowników starostwa, kierowników powiatowych służb, inspekcji i straży oraz jednostek organizacyjnych powiatu do składania oświadczeń woli związanych z prowadzeniem bieżącej działalności powiatu. Z załączonej do akt sprawy uchwały Zarządu Powiatu K. nr [...]/06 z 13 września 2006r. i pełnomocnictwa ogólnego wynikało, że dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych D. K., który podpisał się na tytule wykonawczym i postanowieniu z dnia [...] października 2016r. zawierającym stanowisko wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów uzyskał pełnomocnictwo do składania oświadczeń woli związanych z prowadzeniem bieżącej działalności Powiatu K. w zakresie działania i reprezentowania Zarządu Dróg Powiatowych w K.. Dokumenty te potwierdzały, że D. K. jest Dyrektorem ZDP w K.. Zgodnie z art. 33 ustawy o samorządzie powiatowym Zarząd wykonuje zadania powiatu przy pomocy starostwa powiatowego oraz jednostek organizacyjnych powiatu, w tym powiatowego urzędu pracy. W statucie powiatu K. (uchwała Nr [...] Rady Powiatu K. z 25.04.2012r. ) w § 70 wskazano, że w celu wykonywania zadań powiatu tworzy się jednostki organizacyjne powiatu, wśród którym w § 70 ust. 2 pkt 9 statutu wymieniono ZDP w K.. W zakresie oceny, czy w niniejszej sprawie wierzyciel został określony prawidłowo, zdaniem Sądu, istotna jest treść art. 21 ust. 1 i 1 a u.d.p., zgodnie, z którym zarządca drogi może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy specjalnej jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub przez radę gminy. Zarządca drogi może też upoważnić pracowników takiej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu, w tym do wydawania decyzji administracyjnych (czy innych aktów administracyjnych). Z przepisu tego wynika, że zarządca drogi swoje obowiązki (również wierzyciela opłat) wykonywać może albo przez upoważnienie konkretnego pracownika do załatwiania spraw w jego imieniu, w tym do wydawania decyzji administracyjnych czy innych aktów administracyjnych. Wówczas osoba upoważniona do wykonywania kompetencji organu nie staje się przez to organem administracji, ponieważ wykonuje tylko kompetencje innego organu. Działania podmiotu (osoby) upoważnionego zaliczane są na rachunek organu upoważniającego i traktowane są jako rozstrzygnięcie organu upoważniającego (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 1123/12, dostępny w CBOSA). Może też utworzyć( w niniejszej sprawie przez radę powiatu) specjalną jednostkę organizacyjną, przy pomocy, której wykonywać będzie swoje obowiązki, dochodzi wówczas do przekazania przez organ, któremu przepisy prawa przyznały kompetencję, tej kompetencji innemu organowi lub jednostce organizacyjnej. (tzw. zewnętrzna dekoncentracja kompetencji). Z konstytucyjnej zasady praworządności wynika bezwzględny obowiązek przestrzegania przepisów regulujących kompetencje, to następstwem tego jest dopuszczalność przekazania kompetencji na zewnątrz, jak i wewnątrz tylko jeżeli tak stanowi przepis prawa. Konsekwencją prawną jest niedopuszczalność przekazania kompetencji gdy przepis prawa taką możliwość prawną wyłącza, jak i gdy wyznacza zakres przekazania. Jeżeli w regulacji materialnego prawa administracyjnego wyznaczony jest zakres przekazania kompetencji, organ właściwy do przekazania kompetencji, forma przekazania kompetencji, wyłączona jest regulacja przekazania kompetencji w przepisach prawa ustrojowego. Regulacja materialnoprawna uwzględnia rodzaj spraw, których przedmiot pozwala na przesunięcie kompetencji oraz rodzaj spraw, które ze względu na przedmiot regulacji nie mogą być objęte przesunięciem kompetencji, a organ właściwy obowiązany jest do ich załatwienia.(por. wyrok NSA z dnia 5.01.2010r., I OSK 948/09). W przedmiotowej sprawie obowiązki zarządu drogi – Zarządu Powiatu K. ( w tym pobieranie opłat dodatkowych – art. 20 pkt 8., art. 13 f ust. 3 u.d.p) zostały przeniesione na jednostkę organizacyjną (ZDP w K.) utworzoną w określony sposób w tym celu. Nie ma podstaw do uznania, że przeniesienie obowiązku pobierania opłat i kar nie dotyczy ich przymusowego ściągnięcia. Art. 40 d ust. 2 u.d.p. nie wskazuje innego organu do dokonania tych czynności niż zarządca drogi, uprawniony do ich pobierania. Tym samym ZDP w K. na skutek dekoncentracji zewnętrznej kompetencji z art. 21 ust. 1 u.d.p. mógł wykonywać obowiązki zarządu drogi – zarządu powiatu kaliskiego w niniejszej sprawie. Jak wynika z ogólnie dostępnych na stronie [...] dokumentów jednostką organizacyjną Powiatu K. jest Zarząd Dróg Powiatowych w K., który działa na podstawie: ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i uchwały Nr [...] Rady Powiatu K. z dnia 05.02.1999 r. w sprawie utworzenia Zarządu Dróg Powiatowych w K.. Zarząd Powiatu K. w załączniku nr [...] do uchwały Nr [...]/11 z dnia 19 kwietnia 2011r. na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym określił regulamin organizacyjny Zarządu Dróg Powiatowych w K. , z którego wynika, że Dyrektor ZDP w K. reprezentuje zarząd dróg na zewnątrz wobec organów administracji, instytucji oraz osób trzecich, wydaje z upoważnienia i w ramach upoważnienia, w imieniu Zarządu Powiatu K. decyzji administracyjnych i wykonuje inne zadania zlecane przez Zarząd Powiatu K. ( § 8 pkt 1 regulaminu), podpisuje decyzje administracyjne oraz wszelkiego rodzaju dokumenty i korespondencję związaną z załatwianiem spraw wynikających z jego właściwości rzeczowej i właściwości miejscowej. ( § 9 pkt2). Do zadań ZDP należy m.in. utrzymanie ochrona oraz zarządzanie drogami powiatowymi, w tym zakresie do zadań ZDP należy m.in. nadzór nad funkcjonowaniem strefy płatnego postoju i jej rozliczanie i egzekucja należności związanych ze strefą płatnego postoju.(§ 8 pkt 9 regulaminu). Skoro więc ZDP w K. jest samodzielną jednostką organizacyjną wykonującą uprawnienia zarządu powiatu w sferze administracji publicznej związanej z zarządem dróg publicznych na podstawie (art. 21 § 1 u.d.p.) , utworzoną w tym celu na podstawie w/w art. 21 § 1 u.d.p. przez uprawniony organ – radę powiatu, może też występować w charakterze wierzyciela w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym w kwestii opłat za parkowanie pojazdów ( zob. m.in. Wierzyciel w postępowaniu egzekucyjnym w administracji opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania", NZS [...]/40, wyrok WSA w Poznaniu z 11.08.2010, III SA/Po 149/10). Działania ZDP w K., do której reprezentowania uprawniony był dyrektor, jako wierzyciela oparcie znajdują również w obowiązującym od 1 stycznia 2016r. rozporządzeniu Ministra Finansów z 30 grudnia 2015r. w sprawie postępowania wierzycieli należności pieniężnych ( t.j. Dz.U. 2017.1483). Zarzut skargi sprowadzający się do twierdzenia, że stanowisko Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w K. nie jest stanowiskiem wierzyciela w myśl art. 1a pkt 13 u.p.e.a. również więc nie był zasadny. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że zaskarżone postanowienia nie naruszają prawa i na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.