III SA/Po 448/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi PHU K. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nadania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc grudzień 2004 roku rygoru natychmiastowej wykonalności postanawia odmówić wstrzymania wykonania postanowienia W petitum skargi na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], w przedmiocie nadania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc grudzień 2004 r. rygoru natychmiastowej wykonalności – strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia w całości. W uzasadnieniu skargi strona nie przedstawiła argumentów mających uzasadniać wstrzymanie wykonania powyższego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd stwierdził, że wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie z dwóch powodów. Po pierwsze, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy strona nie mogła domagać się skutecznie wstrzymania wykonania przedmiotowego postanowienia nadającego nieostatecznej decyzji podatkowej rygor natychmiastowej wykonalności. Wynika to z faktu, że decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] września 2013 r. – której dotyczył rygor natychmiastowej wykonalności. Tym samym postanowienie o nadaniu tego rygoru nie będzie już wywoływało skutku w postaci zobowiązania strony do uiszczenia należności podatkowej, gdyż wskazana decyzja ostateczna Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu podlega wykonaniu z mocy prawa (art. 239e Ordynacji podatkowej). W związku z tym przedmiotowe postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej nie będzie już wpływało w żaden sposób na sferę praw i obowiązków strony – podatnika. Niezależnie od powyższego, wniosek strony dotyczący wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie znajduje podstaw z jeszcze drugiego powodu. Otóż, jak bowiem wynika z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności – spoczywa na żądającym wstrzymania aktu administracyjnego. Podkreślić należy, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszym przypadku wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności warunków tych nie spełnia. Wskazane we wniosku okoliczności dotyczą wyłącznie merytorycznych zarzutów strony dotyczących kwestionowanego przez nią postanowienia. Na obecnym etapie postępowania Sąd nie może uwzględnić tych zarzutów, gdyż oznaczałoby to dokonanie swoistego przedsądu, a ponadto naruszałoby to wspomnianą normę z art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.