III SA/Po 449/19

Dnia 19 września 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędziowie WSA Marzenna Kosewska (spr.) WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2019 roku przy udziale sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2019r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej: K.p.a.", art. 18, art. 33 § 1 pkt 1 i art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.), dalej: "p.e.a.", utrzymał w mocy na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z [...] marca 2015 r. w przedmiocie uznania za nieuzasadniony zarzutu wykonania obowiązku, podniesionego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego z [...] października 2018 r., wystawionego przez Zarząd Związku Międzygminnego [...] Region Gospodarki Odpadami Komunalnymi w [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przedstawiono następujące uzasadnienie faktyczne i prawne. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wszczął postępowanie egzekucyjne przeciwko stronie w oparciu o tytuł wykonawczy z [...] października 2018 r. wystawiony przez Zarząd Związku Międzygminnego [...] Region Gospodarki Odpadami Komunalnymi w [...], obejmujący zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za styczeń, luty, marzec, październik, listopad i grudzień 2016 r. Zawiadomieniem z [...] listopada 2018 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...]. Zobowiązany podniósł zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 p.e.a., tj. wykonanie obowiązku wskazując, że należność za: 1. I kwartał 2016 r. uiścił [...] marca 2016 r. wpłacając [...] zł; 2. IV kwartał 2016 r. pokrył z nadpłaty za 2015 r. wynikającej z dokonania dwukrotnie wpłaty należności za czerwiec i lipiec 2014 r., co było następstwem błędu wierzyciela, który błędnie wysłał do niego upomnienie z wezwaniem do zapłaty uiszczonych wcześniej opłat za te miesiące; błędne wystawianie upomnień i niedbałość w zarachowaniu wpłat na poczet wywozu odpadów miało miejsce także [...] czerwca 2015 r. i [...] listopada 2017 r. Organ egzekucyjny przekazał kopię pisma strony wierzycielowi (Zarządowi Związku Międzygminnego [...] Region Gospodarki Odpadami Komunalnymi w [...]) w celu uzyskania jego stanowiska w sprawie zarzutów. W postanowieniu z [...] grudnia 2018 r. wierzyciel zajął stanowisko, że zarzut wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym jest nieuzasadniony. W motywach rozstrzygnięcia wierzyciel wskazał, co następuje. Strona złożyła deklaracje, w których zobowiązała się uiszczać miesięczną opłatę za wywóz śmieci: od sierpnia 2013 r. w wysokości [...] zł, od stycznia 2016 r. w wysokości [...] zł, a od kwietnia 2016 r. w wysokości [...] zł. Strona powinna zatem uiścić opłaty za I kwartał 2016 r. w wysokości [...] zł miesięcznie, a za okres od października do listopada 2016 r. - [...] zł miesięcznie. Z zestawienia wpłat wynika zaś, że za pierwszy z wymienionych okresów wpłacono łącznie [...] zł, tj. po [...] zł za każdy miesiąc, natomiast za drugi nie dokonano żadnych wpłat. Wierzyciel wyjaśnił, że odnotował wpłatę z [...] marca 2016 r. wysokości [...] zł, po zaksięgowaniu której - według stanu na dzień wpłaty - strona nie posiadała zaległości za I kwartał 2016 r. Sytuacja uległa jednak zmianie [...] sierpnia 2016 r., gdyż mimo złożenia w tym dniu deklaracji zmieniającej od stycznia 2016 r. wysokość zadeklarowanych wcześniej opłat miesięcznych (z [...] zł na [...] zł) zobowiązany nie uiścił brakującej różnicy, co skutkowało powstaniem zaległości w wysokości [...] zł za każdy z wymienionych miesięcy. Ustosunkowując się do twierdzenia strony o pokryciu opłat za IV kwartał 2016 r. z nadpłaty za 2015 r. wierzyciel wskazał, że nadpłata taka nie wystąpiła, gdyż mającą być jej źródłem wpłatę z [...] sierpnia 2015 r. zaliczono na poczet należności objętych upomnieniem z [...] lipca 2015 r. Wierzyciel przyznał, że wysłał do strony upomnienia z [...] czerwca 2015 r. i [...] listopada 2017 r., uznane następnie za niezasadne. Zaznaczył jednak, że w odniesieniu do należności objętych tymi upomnieniami nie wystawiono tytułów wykonawczych. Na postanowienie wierzyciela strona złożyła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Postanowieniem z [...] lutego 2019 r. organ ten utrzymał w mocy postanowienie wierzyciela. Postanowieniem z [...] marca 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] uznał zgłoszony zarzut za nieuzasadniony. Zobowiązany wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Podejmując takie rozstrzygnięcie organ odwoławczy zważył, co następuje. Ustawodawca w art. 33 § 1 p.e.a zawarł enumeratywny katalog przesłanek stanowiących podstawę do wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Jest nim m. in. wykonanie obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 p.e.a.). W egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym organ egzekucyjny rozstrzyga zarzuty zgłoszone m. in. na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 p.e.a. po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa m. in. w art. 33 § 1 pkt 1 p.e.a. stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące (art. 34 § 1 p.e.a.). Strona wniosła zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 p.e.a. Stanowisko wyrażone w postanowieniach z [...] grudnia 2018 r. i z [...] lutego 2019 r. znajduje odzwierciedlenie w materiale dowodowym. Z akt sprawy wynika, że strona złożyła wierzycielowi deklaracje dotyczące opłat za wywóz śmieci z przedmiotowej nieruchomości, w których zadeklarowała opłatę obowiązującą: - od [...] sierpnia 2013 r. w wysokości [...] zł miesięcznie (deklaracja złożona [...] lipca 2013 r.), - od [...] stycznia 2016 r. w wysokości [...] zł miesięcznie (deklaracja złożona [...] sierpnia 2016 r.), - od [...] kwietnia 2016 r. w wysokości [...] zł miesięcznie (deklaracja złożona [...] sierpnia 2016 r.), - od [...] kwietnia 2016 r. w wysokości [...] zł miesięcznie (deklaracja złożona [...] października 2016 r.), - od [...] stycznia 2019 r. w wysokości [...] zł miesięcznie (deklaracja złożona [...] grudnia 2018 r.). Obowiązek uiszczenia opłaty za I kwartał 2016 r. w wysokości [...] zł miesięcznie wynika zatem ze złożonej przez zobowiązanego [...] sierpnia 2016 r. deklaracji, w drodze której zmienił on wysokość zadeklarowanej w 2013 r. w kwocie [...]zł miesięcznie opłaty. Nie ma więc racji strona twierdząc, że brak jest podstaw do żądania od niej opłaty za ten okres w wysokości wyższej niż zadeklarowana w 2013 r. Kolejne dwie deklaracje strony wprowadzały zmiany wysokości opłat dopiero od kwietnia 2016 r. Skoro tytułem tych należności uiszczono kwotę [...]zł (wpłata z [...] marca 2016 r. po [...] zł za każdy miesiąc) - czego zobowiązany nie kwestionuje - do zapłaty pozostaje [...] zł, tj. po [...] zł za każdy miesiąc I kwartału 2016 r. W takiej wysokości wskazano zaległości strony za I kwartał 2016 r. w tytule wykonawczym. Strona nie wykonała także obowiązku za IV kwartał 2016 r. Ze znajdującego się w aktach sprawy zestawienia wpłat dokonanych przez stronę tytułem opłat za odbiór odpadów komunalnych wynika, że zobowiązany dokonał wpłat: 1. w 2013 r. a) [...] września 2013 r. w wysokości [...] zł - zaliczono na poczet należności za sierpień 2013 r. (brak wskazania na dowodzie wpłaty okresu, którego wpłata dotyczy, dalej: "brak wskazania"), b) [...] października 2013 r. w wysokości [...] zł - zaliczono na poczet należności za wrzesień 2013 r. (brak wskazania), c) [...] listopada 2013 r. w wysokości [...] zł - zaliczono na poczet należności za październik 2013 r. (brak wskazania), d) [...] grudnia 2013 r. w wysokości [...] zł - zaliczono na poczet należności za listopad 2013 r. (brak wskazania), 2. w 2014 r. a) [...] stycznia 2014 r. w wysokości [...] zł - zaliczono na poczet należności za grudzień 2013 r. (brak wskazania), b) [...] marca 2014 r. w wysokości [...] zł - zaliczono na poczet należności za styczeń 2014 r. (brak wskazania), c) [...] kwietnia 2014 r. w wysokości [...] zł - zaliczono na poczet należności za luty 2014 r. (brak wskazania), d) [...] maja 2014 r. w wysokości [...] zł - zaliczono na poczet należności za marzec 2014 r. (brak wskazania), e) [...] czerwca 2014 r. w wysokości [...] zł - zaliczono na poczet należności za kwiecień 2014 r. (brak wskazania), f) [...] lipca 2014 r. w wysokości [...] zł - zaliczono na poczet należności za maj 2014 r. (brak wskazania), g) [...] sierpnia 2014 r. w wysokości [...] zł - za sierpień 2014 r., h) [...] września 2014 r. w wysokości [...] zł - za wrzesień 2014 r., i) [...] października 2014 r. w wysokości [...] zł - za październik i listopad 2014 r., j) [...] grudnia 2014 r. w wysokości [...] zł - za grudzień 2014 r., 3. w 2015 r.: a) [...] stycznia 2015 r. w wysokości [...] zł - za styczeń i luty 2015 r., b) [...] marca 2015 r. w wysokości [...] zł - za marzec i kwiecień 2015 r., c) [...] maja 2015 r. w wysokości [...] zł - za maj i czerwiec 2015 r., d) [...] sierpnia 2015 r. w wysokości [...] zł - w tym za lipiec 2015 r. w wysokości [...] zł; pozostałą kwotę zaliczono na poczet zaległości za czerwiec 2014 r. w wysokości [...] zł i lipiec 2014 r. w wysokości [...] zł oraz kosztów upomnienia w wysokości [...] zł (na dowodzie wpłaty zaznaczono, że wpłata dotyczy dwóch miesięcy i lipca 2015 r.), e) [...] sierpnia 2015 r. w wysokości [...] zł - za sierpień i wrzesień 2015 r., f) [...] października 2015 r. w wysokości [...] zł - za październik, listopad i grudzień 2015 r., 4. w 2016 r.: a) [...] marca 2016 r. w wysokości [...] zł - za styczeń, luty i marzec 2016 r., b) [...] maja 2016 r. w wysokości [...] zł - za kwiecień, maj i czerwiec 2016 r., c) [...] lipca 2016 r. w wysokości [...] zł - za lipiec, sierpień i wrzesień 2016 r. W świetle powyższego nie sposób zgodzić się ze stroną, że należne opłaty za październik, listopad i grudzień 2016 r. pokryto z nadpłaty za 2015 r., gdyż nadpłata taka nie powstała. Z powyższego zestawienia wynika, że dokonaną [...] sierpnia 2015 r. wpłatę w wysokości [...] zł zaliczono na poczet opłaty za lipiec 2015 r. w wysokości [...] zł (zgodnie z wolą strony) i na poczet istniejących wówczas zaległości za czerwiec 2014 r. w wysokości [...] zł i lipiec 2014 r. w wysokości [...] zł oraz kosztów upomnienia z [...] lipca 2015 r. w wysokości [...] zł. Należności za czerwiec i lipiec 2014 r. nie zostały uiszczone - jak twierdzi strona - [...] czerwca 2014 r. i [...] lipca 2014 r. Dokonane w tych dniach wpłaty pokryły bowiem nieuregulowane wcześniej należności odpowiednio za kwiecień i maj 2014 r. Załączone do pisma skarżącego z [...] listopada 2018 r. i zażalenia z [...] marca 2019 r. kopie dowodów opłat nie są sprzeczne z powyższymi ustaleniami. Wśród dokumentów tych zobowiązany nie zamieścił bowiem dowodów, z których wynikałoby, że w latach 2013-2016 dokonał jeszcze innych niż wyżej wskazanych wpłat tytułem opłat za wywóz śmieci, w tym wpłat na poczet należności za kwiecień i maj 2014 r. Tylko przez okazanie takich dokumentów mógłby skutecznie podważyć prawidłowość zarachowania wpłat dokonanych [...] czerwca 2014 r. i [...] lipca 2014 r. oraz - w konsekwencji - wpłaty z [...] sierpnia 2015 r. Niezasadne jest zatem twierdzenie zobowiązanego, że należności za październik, listopad i grudzień 2016 r. pokryto z nadpłaty za 2015 r. Brak jest też dowodu potwierdzającego zapłatę za wywóz śmieci za te miesiące. Strona nie wykonała zatem objętych tytułem wykonawczym należności za styczeń, luty, marzec, październik, listopad i grudzień 2016 r. W tej sytuacji zasadne było działanie wierzyciela, który tytułem wykonawczym objął również opłaty za te miesiące. W skardze strona zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, a także niepodjęciu niezbędnych czynności do wyjaśnienia stanu faktycznego. Skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł m. in., że wbrew skierowanemu do SKO w [...] wnioskowi o przeprowadzenie rozprawy w celu przedstawienia dokumentów i przesłuchania Z. J. w charakterze świadka taka rozprawa się nie odbyła. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie (k. 64-65) skarżący podniósł, że: 1. nie uwzględniono wniosku skarżącego o przeprowadzenie rozprawy przed SKO w [...]; 2. nie uwzględniono treści dokumentów kierowanych przez niego do SKO w [...]; 3. zapłacił należności objęte tytułem wykonawczym, o czym pisał w zarzutach, na dowód czego przedłożył dowody uiszczonych należności dwukrotnie za czerwiec 2014 r. wraz z kierowanym do niego pismem z [...] stycznia 2015 r. i jego odpowiedzią na to pismo z [...] lutego 2016 r.; 4. wierzyciel żąda od niego zapłaty za odpady komunalne w wysokości [...] zł zamiast [...] zł wskazując, że skarżący na przedmiotowej nieruchomości prowadzi działalność gospodarczą, podczas gdy skarżący w 2012 r. przeszedł na emeryturę i zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej; przedmiotową nieruchomość jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej wskazują urzędom osoby trzecie nie mając do tego tytułu prawnego; 5. niezasadnie obciążono jego emeryturę kosztami zajęcia komorniczego o niewspółmiernej wysokości do egzekwowanej należności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W związku z powyższymi przepisami Sąd ocenił zgodność z prawem nie tylko zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z [...] kwietnia 2019 r. i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z [...] marca 2019 r., ale również postanowienia wierzyciela z [...] grudnia 2018 r. w sprawie uznania zarzutów za nieuzasadnione i utrzymującego je w mocy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2019 r. Zarzuty zgłoszone m. in. na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa m. in. w art. 33 § 1 pkt 1 p.e.a., stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące (art. 34 § 1 p.e.a.). Zobowiązany wniósł zarzuty, których podstawą jest wykonanie obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 p.e.a.) polegającego uiszczeniu należności z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okresy objęte tytułem wykonawczym (styczeń, luty, marzec, październik, listopad i grudzień roku 2016). Wiążące - na mocy art. 34 § 1 p.e.a. - dla organu egzekucyjnego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 p.e.a. nie pozbawia Sądu możliwości dokonywania oceny tego stanowiska przy rozpoznawaniu skargi na postanowienie dyrektora izby administracji skarbowej, na podstawie art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a. Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, że postanowienie wierzyciela i utrzymujące je w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wydano zgodnie z prawem, co skutkowało zgodnością z prawem zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej i orzeczenia organu egzekucyjnego, wydanego z uwzględnieniem stanowiska wierzyciela. Zarówno wierzyciel, jak i SKO w [...], a także organy egzekucyjne podniosły, że dochodzona należność wynika ze składanych przez skarżącego deklaracji i dokonywanych przez niego wpłat. Sąd podziela argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. W związku z obszernym ich omówieniem zbędne byłoby ich powtarzanie. Wystarczające będzie jedynie wskazanie, że organ odwoławczy szczegółowo podał poszczególne wpłaty i określił, za jakie okresy były one dokonane. Właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych (art. 6m ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach; Dz. U. z 2017 r., poz. 1289, dalej: "ustawa"). Deklaracja zawiera dane niezbędne do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6m ust. 1a ustawy). Wysokość zobowiązania określonego w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obowiązuje za kolejne miesiące do czasu korekty deklaracji (art. 6m ust. 1d ustawy). W przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie 14 dni od dnia nastąpienia zmiany. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana (art. 6m ust. 2 ustawy). Strona złożyła wierzycielowi deklaracje dotyczące opłat za wywóz śmieci z przedmiotowej nieruchomości, w których zadeklarowała opłatę obowiązującą: - od [...] sierpnia 2013 r. w wysokości [...] zł miesięcznie (deklaracja złożona [...] lipca 2013 r.), - od [...] stycznia 2016 r. w wysokości [...] zł miesięcznie (deklaracja złożona [...] sierpnia 2016 r.), - od [...] kwietnia 2016 r. w wysokości [...] zł miesięcznie (deklaracja złożona [...] sierpnia 2016 r.), - od [...] kwietnia 2016 r. w wysokości [...] zł miesięcznie (deklaracja złożona [...] października 2016 r.), - od [...] stycznia 2019 r. w wysokości [...] zł miesięcznie (deklaracja złożona [...] grudnia 2018 r.). Zasadnie wskazał organ, że obowiązek uiszczenia opłaty za miesiące I kwartału 2016 r. w wysokości [...] zł miesięcznie wynika ze złożonej przez zobowiązanego [...] sierpnia 2016 r. deklaracji, której zmienił wysokość zadeklarowanej w 2013 r. w kwocie [...]zł miesięcznie opłaty. Kolejne dwie deklaracje strony zmieniały wysokości opłat dopiero od kwietnia 2016 r. Skoro tytułem tych należności uiszczono kwotę [...]zł (wpłata z [...] marca 2016 r. po [...] zł za każdy miesiąc), do zapłaty pozostaje [...] zł, tj. po [...] zł za każdy miesiąc I kwartału 2016 r. Odnośnie zaś spornych miesięcy IV kwartału 2016 r. należy wskazać, że dokonaną [...] sierpnia 2015 r. wpłatę w wysokości [...] zł zaliczono na poczet opłaty za lipiec 2015 r. w wysokości [...] zł (zgodnie z wolą strony) i na poczet istniejących wówczas zaległości za czerwiec 2014 r. w wysokości [...] zł i lipiec 2014 r. w wysokości [...] zł oraz kosztów upomnienia z [...] lipca 2015 r. w wysokości [...] zł. Należności za czerwiec i lipiec 2014 r. nie zostały uiszczone - jak twierdzi strona - [...] czerwca 2014 r. i [...] lipca 2014 r. Dokonane w tych dniach wpłaty pokryły bowiem nieuregulowane wcześniej należności odpowiednio za kwiecień i maj 2014 r. Załączone do akt administracyjnych i do akt sprawy na rozprawie dokumenty nie są sprzeczne z powyższymi ustaleniami. Nie ma wśród nich dowodów, z których wynikałoby, że w latach 2013-2016 skarżący dokonał jeszcze innych niż wyżej wskazanych wpłat tytułem opłat za wywóz śmieci, w tym wpłat na poczet należności za kwiecień i maj 2014 r. Zasadnie wskazał organ, że tylko przez okazanie takich dokumentów mógłby skutecznie podważyć prawidłowość zarachowania wpłat dokonanych [...] czerwca 2014 r. i [...] lipca 2014 r. oraz - w konsekwencji - wpłaty z [...] sierpnia 2015 r. Niezasadne jest zatem twierdzenie skarżącego, że należności za październik, listopad i grudzień 2016 r. pokryto z nadpłaty za 2015 r., która nie zaistniała. Brak jest dowodu potwierdzającego zapłatę za wywóz śmieci za te miesiące. Nie naruszono zatem wskazanych w skardze przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.). Skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł m. in., że wbrew skierowanemu do SKO w [...] wnioskowi o przeprowadzenie rozprawy w celu przedstawienia dokumentów i przesłuchania Z. J. w charakterze świadka taka rozprawa się nie odbyła. W tym kontekście należy podnieść, że pismem z [...] stycznia 2019 r. SKO w [...] wezwało wierzyciela do przedłożenia wszelkich dowodów na potwierdzenie podniesionego zarzutu (k. 121 akt adm.). W dniu [...] stycznia 2019 r. skarżący stawił się osobiście w siedzibie SKO w [...], gdzie złożył kopie dokumentów wraz z pismem, w którym wniósł o przeprowadzenie rozprawy oraz zastrzegł, że w razie potrzeby dostarczy jeszcze dodatkowe dokumenty (k. 120 akt adm.). Bezpodstawne są zatem zarzuty, że uniemożliwiono mu czynny udział w postępowaniu i przedstawienie będących w jego posiadaniu dokumentów oraz wypowiedzenie się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Z uwagi na dostarczenie dowodów zarówno przez skarżącego, jak i wierzyciela możliwe było ustalenie stanu faktycznego i załatwienie sprawy bez przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 89 § 1 K.p.a. byłoby to celowe jedynie wówczas, gdy przyspieszyłoby lub uprościło postępowanie. W związku z powyższym nie było także podstaw do uwzględnienia żądania dotyczącego wezwania byłego Przewodniczącego Zarządu wierzyciela Z. J.. Dla rozstrzygnięcia nie ma znaczenia, czy skarżący prowadzi działalność gospodarczą ani w jakiej wysokości ustalono koszty egzekucji. W tym stanie sprawy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.