III SA/Po 463/08

Dnia 21 maja 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. I. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 13 sierpnia 2008 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania postanawia: umorzyć postępowanie sądowe /-/ W. Długaszewska Decyzją z dnia 08 lipca 2008 r. nr [...] Prezydent Miasta P. na podstawie art. 9 ust. 2 b oraz 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku W. I.– orzekł o wymeldowaniu P. I. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego przy ul. K. w P. Od powyższej decyzji pismem z dnia 22 lipca 2008 roku odwołanie – wniósł P. I. W uzasadnieniu pisma odwołujący wskazał, że decyzję o opuszczeniu mieszkania podjął z obawy o własne zdrowie i życie oraz pod naciskiem kuratora rodzinnego, dzielnicowego i policji. Dodał, że W. I. ponownie złożyła sprawę o znęcanie się nad rodziną, ale została przez sąd oddalona z powodu braku dowodów i bezpodstawnego oskarżenia. Pobyt w lokalu przy ul. C. uważał za tymczasowy. Decyzją z dnia 13 sierpnia 2008 roku nr [...] Wojewoda Wielkopolski uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta P. oraz odmówił wymeldowania P. I. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego położonego w P. przy ul. K. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 z późn. zm.). Organ odwoławczy wskazał, że P. I. wyprowadził się z lokalu przy ul. K. w P. w dniu 19 lutego 2008 roku. Opuszczając lokal zabrał tylko cześć rzeczy osobistych, reszta pozostała w mieszkaniu. Wojewoda Wielkopolski wskazał na wzajemną relację dwóch meldunków dokonanych przez organ meldunkowy, właściwy zarówno dla zameldowania P. I. na pobyt stały, jak i na pobyt czasowy. Związanie to polega na tym, że decyzją o wymeldowanie z pobytu stałego nie można kwestionować czasowego charakteru dokonanego meldunku, wynikającego z dokonania czynności materialno – technicznej zameldowania na pobyt czasowy. W przedmiotowej sprawie organ I instancji powiązał opuszczenie przez P. I. miejsca pobytu stałego przy ul. K. w P., z okresem, w którym zameldowany został na pobyt czasowy przy ul. C., przy czym nie kwestionował zasadności zameldowania na pobyt czasowy w tej samej miejscowości dłuższy niż 3 miesiące. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. I. zaskarżyła decyzję Wojewody Wielkopolskiego uchylającą w całości decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 08 lipca 2008 roku oraz odmawiającą wymeldowania P. I. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego położonego w P. przy ul. K. Skarżąca podniosła, że organ I instancji prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym zamiar P. I. w przedmiocie opuszczenia przez niego lokalu, w którym jest zameldowany, a w rezultacie jego faktycznego opuszczenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 29 kwietnia 2009 roku skarżąca cofnęła skargę oświadczając, że P. I. osobiście dokonał wymeldowania za spornego lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – skarżący może cofnąć skargę. Przy czym cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Po analizie akt administracyjnych, Sąd doszedł do przekonania, że w przedmiotowej sprawie cofnięcie skargi jest dopuszczalne, gdyż nie zmierza ono do obejścia prawa ani nie spowodowałoby utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. Zatem stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zgodnie, z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, Sąd na podstawie art. 60 p.p.s.a. w związku z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. /-/ W. Długaszewska D.W.d