III SA/Po 464/13

Dnia 2 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Barbara Koś (spr.) WSA Marzenna Kosewska Protokolant: sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółki A w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 31 października 2012r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy bez zezwolenia I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu z dnia 13 lipca 2012 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżącej Spółki kwotę [...],- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 13 lipca 2012 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 40 ust. 1, ust. 12 i ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115) oraz § 4 ust. 1 uchwały nr XLV/469/IV/2004 Rady Miasta Poznania z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych w granicach administracyjnych miasta Poznania (Dz. Urz. Woj. Wlkp. 2004 r. Nr 101), działając z upoważnienia Prezydenta Miasta Poznania, Zarząd Dróg Miejskich w Poznaniu, po rozpatrzeniu z urzędu sprawy zajęcia przez Spółkę A z siedzibą w W. pasa drogowego ulicy [...] w P., poprzez umieszczenie reklamy (o pow. [...] m2) bez zezwolenia zarządcy drogi – przez okres [...] dni, nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 29 lipca 2010 r. przeprowadzona została kontrola, w trakcie której stwierdzono zajęcie przez firmę A, pasa drogowego ulicy [...] (na wysokości numeru [...]) pod reklamę (oznaczoną numerem [...]) o powierzchni [...] m² bez wymaganego zezwolenia. Tego samego dnia zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne. Podczas oględzin dniu 28 września 2010 r., w których uczestniczyli przedstawiciele ZDM oraz przedstawiciel Spółki A, nadal stwierdzono zajęcie pasa drogowego. W związku z przedstawieniem przez Spółkę A umowy dzierżawy z dnia 29 lipca 2010 r. o postępowaniu zawiadomiono także wynajmującego teren pod reklamę. W dniu 30 listopada 2010 r. w wyniku oględzin, podczas których byli obecni przedstawiciele ZDM oraz wynajmujący reklamę, nadal stwierdzono zajęcie pasa drogowego. W dniu 14 grudnia 2010 r. wynajmujący teren pod reklamę złożył pismo, w którym m.in. zwrócił uwagę na zapis § 8 pkt 2 umowy najmu, z którego wynika, że obowiązek uzyskania pozwolenia na zamontowanie nośnika reklamowego spoczywa na firmie A. W dniu 15 listopada 2011 r. ZDM w Poznaniu wydał decyzję administracyjną, od której Strona złożyła odwołanie. Decyzją z dnia 17 stycznia 2012 r. SKO w Poznaniu uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy opisaną wyżej decyzją Zarząd Dróg Miejskich w Poznaniu wymierzył karę pieniężną za okres od dnia wszczęcia postępowania do ostatniego dnia, w którym stwierdzono zajęcie pasa drogowego. W decyzji wskazano, że w dniu 26 stycznia 2012 r. uprawniony geodeta dokonał pomiarów reklamy nr [...]. Z przedstawionej opinii wynika, że reklama znajduje się w pasie drogowym ul. [...], tzn. przy punkcie [...], zlokalizowana jest na działce [...], obr. [...], ark. [...] należącej do Skarbu Państwa. Ponadto w decyzji podano podstawę prawną wymierzenia kary pieniężnej oraz przedstawiono szczegółowe wyliczenie nałożonej kary pieniężnej, biorąc pod uwagę powierzchnię reklamy, ilość dni, w których reklama pozostawała w pasie drogowym oraz stawkę opłaty dla ww. ulicy jako drogi powiatowej. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka A reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie: a) art. 32 i art. 40 § 2 w związku z art. 109 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie pełnomocnika Skarżącej w niniejszym postępowaniu, b) art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; c) art. 10 w związku z art. 8, art. 79 oraz 81 k.p.a poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, co uniemożliwiło stronie wypowiedzenie się odnośnie najważniejszych dowodów zebranych w sprawie dotyczących zajęcia pasa drogowego; d) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji nakładającej na Skarżącą karę pieniężną za bezprawne zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Decyzją z dnia 31 października 2012 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, działając na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12.10.1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856), art. 127 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji SKO wyjaśniło, że do akt została załączona mapa zasadnicza z zaznaczoną lokalizacją reklamy oraz odpowiednie certyfikaty potwierdzające dokładność wykonanych pomiarów, w tym powierzchni reklamy. Pomiary wykonano odbiornikiem GPS marki [...] o numerze fabrycznym [...], posiadającym świadectwo instrumentu z dnia 23.11.2009 r. oraz dalmierzem laserowym [...] o numerze seryjnym [...], posiadającym certyfikat kalibracji z dnia 23.06.2010 r.. Kolegium stwierdziło również, że organ I instancji dokonał prawidłowych wyliczeń kary za zajęcie pasa drogowego na potrzeby reklamy. Ponadto SKO podkreśliło, że dokumenty zgromadzone w aktach sprawy jednoznacznie wskazują na konieczność wymierzenia kary pieniężnej. Organ I instancji wyznaczył granicę pasa drogowego i granicę działki m.in. na wycinku mapy zasadniczej. Nadto zdjęcia załączone do akt sprawy obrazują sposób "eksploatacji" przedmiotowej reklamy. Zdaniem SKO spójna analiza ww. dokumentów pozwala wysnuć wniosek, że przedmiotowa reklama znajduje się w pasie drogowym ul. [...]. Organ odwoławczy dodał, że w całym toczącym się postępowaniu, także w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 15 listopada 2011 r., "nie został ujawniony" pełnomocnik Skarżącej, w związku z czym jej zarzut o pominięciu ustanowionego pełnomocnika w toczącym się postępowaniu administracyjnym jest zdaniem organu bezzasadny, tym bardziej że pomimo tego zarzutu pełnomocnik Skarżącej złożył odwołanie i to w ustawowym terminie. W skardze na powyższą decyzję Strona, reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w przedmiocie wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego ulicy [...] w P. w stosunku do nośnika zlokalizowanego poza pasem drogowym oraz pomimo nieprzeprowadzenia pełnego i wnikliwego postępowania dowodowego, w szczególności nieustalenia przebiegu pasa drogowego ulicy [...], nieustalenia, jakie jest położenie kamieni granicznych pomiędzy działkami ewidencyjnymi oraz nieustalenia, czy plakat reklamowy Skarżącej w całości znajdował się w granicy pasa drogowego (mowa o odchyleniach – a geodeta przedstawił jedynie rzut poziomy, a nie pionowy) oraz nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do tych samych zarzutów sformułowanych już w odwołaniu, 2) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, tj. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 i 2 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 81 k.p.a. oraz art. 123 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie poza postępowaniem administracyjnym opinii geodety oraz jej nieujawnienie w toku postępowania administracyjnego (strona dowiedziała się o przeprowadzeniu opinii z uzasadnienia decyzji), niewydanie odpowiedniego postanowienia dowodowego zarówno w zakresie powołania opinii biegłego, jak i włączenia opinii biegłego do materiału dowodowego, a także uniemożliwienie stronie udziału w czynnościach z udziałem biegłego oraz wypowiedzenia się co do opinii geodety, 3) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, tj. art. 10 § 1 k.p.a., art. 40 § 2 k.p.a. oraz art. 79 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 i 2 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych organu drugiej instancji polegający na wadliwym przyjęciu, że nie doszło do pominięcia pełnomocnika skarżącej w toku postępowania przed organem administracji pierwszej instancji i uniemożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego i udziału w czynnościach dowodowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skargę należało uwzględnić. Podstawę materialnoprawną wymierzenia skarżącej Spółce kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego stanowił art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) w zw. z ust. 1 tego przepisu. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ww. ustawy zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną drogi wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast w myśl art. 40 ust. 12 ww. ustawy za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10 – krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4 – 6. W art. 4 pkt 10 ustawy zdefiniowano pojęcie pasa drogowego jako wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Z kolei w art. 4 pkt 23 ustawy zdefiniowano pojęcie reklamy, uznając, że jest to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Zarzuty skargi dotyczą ustalenia w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu, że w istocie doszło do zajęcia pasa drogowego ulicy [...] w P. poprzez umieszczenie w pasie drogowym tejże ulicy reklamy (oznaczonej numerem [...]) opisanej w protokole z kontroli pasa drogowego z dnia 29.07.2010 r. oraz z dnia 3.11.2011 r. i uwidocznionej na dokumentacji fotograficznej z dnia 29.07.2010 r. i 3.11.2011 r. Z bezspornych okoliczności sprawy (znajdujących odzwierciedlenie na powołanych zdjęciach) wynika, że nośnik reklamowy stanowił bryłę w kształcie prostopadłościanu, umieszczoną na murze ogrodzenia nieruchomości przylegającym do chodnika - pasa drogowego ul. [...]. Skarżąca Spółka twierdzi, odwrotnie niż to wskazano w zaskarżonej decyzji, że nośnik reklamowy umieszczony był poza pasem drogowym, na działce sąsiadującej. Natomiast na podstawie zgromadzonego przez organ materiału dowodowego, w tym sporządzonych przez organ fotografii nie można z całą pewnością ustalić, czy i jaka część reklamy znajduje się w przestrzeni nad chodnikiem, a w protokołach brak jest danych, które pozwoliłyby jednoznacznie tę okoliczność ustalić. Nie ustalono również, czy mur ogrodzenia (na którym umieszczony był nośnik reklamowy) leży już w pasie drogowym, czy na działce sąsiedniej. Należy przy tym zauważyć, że organ I instancji w wydanej przez siebie decyzji powołał się na opinię geodety, stwierdzając że reklama nr [...] znajduje się w pasie drogowym ul. [...], tzn. zlokalizowana jest przy punkcie [...] na działce nr [...] należącej do Skarbu Państwa. Tymczasem przedmiotowa sprawa – jak wynika ze znajdujących się w aktach administracyjnych protokołów kontroli oraz dokumentacji fotograficznej dotyczy reklamy oznaczonej numerem [...]. Należy przy tym zwrócić uwagę, że powołana "opinia ustalenia granic" sporządzona przez geodetę dotyczy dwóch nośników reklamowych, przy czym nie zawiera odniesienia do ich numerów. Jednocześnie z grafiki załączonego szkicu geodezyjnego wynika, że pewne elementy, w tym oznaczenie jednej z reklam numerem [...], zostały naniesione na ten dokument nie przez geodetę sporządzającego ten dokument, lecz przez pracownika organu administracji, co – bez stosownego opisu czy choćby nawet adnotacji należy ocenić jako zabieg niedopuszczalny niezależnie od tego, że wskazane jest, aby tego rodzaju czynności zostały dokonane przez uprawnionego geodetę. Należy także zwrócić uwagę, że ogrodzenie (na którym umieszczona była sporna reklama) – jak podnosiła skarżąca Spółka i co znajduje potwierdzenie w powołanej "opinii ustalenia granic" na pewnych odcinkach odchyla się do działki nr [...] i działki nr [...]. Jednocześnie w dokumencie tym geodeta stwierdził, że reklama przy punkcie [...] znajduje się na działce nr [...], a druga reklama znajduje się na działce nr [...] i [...]. W tej sytuacji konieczne jest dokonanie szczególnie dokładnej lokalizacji przedmiotowej reklamy z uwzględnieniem jej wymiarów, szczególnie szerokości (łącznie z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami – co wynika z powołanej definicji reklamy, a nie tylko – jak podnosiła Skarżąca samego "plakatu reklamowego") w celu ustalenia, czy i ewentualnie w jakim zakresie przedmiotowa reklama znajdowała się w słupie powietrza nad pasem drogowym ulicy [...] stanowiącym działkę nr [...], zwłaszcza że w grę mogą wchodzić jedynie minimalne przekroczenia granicy działki bądź też takie przekroczenie mogło w ogóle nie mieć miejsca. Okoliczności te będą natomiast decydować o fakcie zajęcia pasa drogowego i zasadności wymierzenia kary. Należy także zwrócić uwagę, że dane dotyczące szerokości reklamy nie wynikają z materiału sprawy, w szczególności z protokołów kontroli, w których podano jedynie ogólną powierzchnię reklamy (rzutu poziomego) bez wskazania jej szczegółowych wymiarów. Ponadto należy podkreślić, że w aktach sprawy brak stosownego postanowienia dowodowego odnośnie do powołanego dokumentu w postaci "opinii ustalenia granic", co nie pozwala na właściwą ocenę jego statusu na gruncie niniejszej sprawy. Nie wiadomo w istocie, czy organ powołał biegłego geodetę na potrzeby niniejszego postępowania, zlecając mu sporządzenie opinii w tejże sprawie, czy też wykorzystał wskazany dokument, który został sporządzony na potrzeby innego postępowania. Wymaga również podkreślenia, że Strona formułowała zarzuty do co przebiegu linii granicznych oraz stwierdzenia zajęcia pasa drogowego przez reklamę już w odwołaniu, co wymagało szczegółowego ustosunkowania się do tych zarzutów i nie budzącego wątpliwości ustalenia usytuowania przedmiotowej reklamy względem pasa drogowego, zwłaszcza wobec wyżej stwierdzonych uchybień organu I instancji. Tymczasem organ odwoławczy jedynie lakonicznie stwierdził, że organ I instancji wyznaczył granicę pasa drogowego i granicę działki m.in. na wycinku mapy zasadniczej, a ponadto zdjęcia załączone do akt sprawy obrazują sposób "eksploatacji" przedmiotowej reklamy. Jednocześnie stwierdził, że analiza ww. dokumentów prowadzi do wniosku, że przedmiotowa reklama znajduje się w pasie drogowym, przy czym – jak wynika z treści decyzji – analizy takiej w ogóle nie przeprowadził. W tej sytuacji takie ogólnikowe stwierdzenie nie poprzedzone analizą całokształtu materiału dowodowego sprawy oraz twierdzeń Strony jest, zdaniem Sądu, nie do zaakceptowania z punktu widzenia obowiązku ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy wynikającego z zasady dwuinstancyjności postępowania określonej w art. 127 Kpa oraz należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji (art. 107 § 3 Kpa), a także zasady prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów administracji publicznej (art. 8 Kpa) i zasady przekonywania (art. 11 Kpa). Ma to tym większe znaczenie, że - wbrew stanowisku zaskarżonej decyzji, powyższych okoliczności nie rozstrzyga załączona do akt sprawy kopia mapy zasadniczej ani materiał fotograficzny, a jednocześnie organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do powołanego dokumentu w postaci "opinii ustalenia granic". Nie do zaakceptowania jest również uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie zarzutu Strony co do pominięcia w postępowaniu jej pełnomocnika. Organ odwoławczy wskazał, że w całym toczącym się postępowaniu, w tym również zakończonym decyzją z dnia 15 listopada 2011 r. "nie został ujawniony" pełnomocnik Skarżącej. Nie dołączono jednak wszystkich materiałów uprzednio prowadzonego postępowania, w którym decyzja ta została wydana, w tym odwołania Strony i decyzji SKO z dnia 17 stycznia 2012 r., co jest konieczne nie tylko ze względu na powyższy zarzut, ale również z uwagi na obowiązek przekazania Sądowi pełnego materiału sprawy, co w szczególności ma umożliwić kontrolę sądowoadministracyjną. Tymczasem z okazanej na rozprawie w dniu 2 lipca 2013 r. kserokopii odwołania od decyzji ZDM z dnia 15 listopada 2011 r. wynika jednoznacznie, że zostało ono podpisane przez pełnomocnika Strony. Zaprzeczenie tejże okoliczności przez organ w zaskarżonej decyzji i to bez powołania się na właściwy materiał dowodowy również narusza zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów administracji publicznej (art. 8 Kpa), pomimo że zgodzić się należy, iż Strona nie wykazała, że pominięcie pełnomocnika doprowadziło do pozbawienia jej możliwości brania udziału w sprawie. Strona, złożyła bowiem w ustawowym terminie odwołanie od decyzji organu I instancji, działając przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika i podnosząc w złożonym odwołaniu zarzuty co do okoliczności, które kwestionowała. W świetle powyższych rozważań Sąd doszedł do przekonania, że stwierdzone uchybienia organów są nie do zaakceptowania z punktu widzenia zasad postępowania dowodowego (art. 7, art. 75, art. 77 § 1 Kpa) oraz zasady praworządności (art. 6 Kpa) i zasady pogłębiania zaufania do organów administracji (art. 8 Kpa), a powołany przez organ I instancji dokument w postaci "opinii ustalenia granic" w obecnej formie i treści nie może stanowić dowodu w sprawie. Powyższe oznacza, że w sprawie niniejszej nie zostały dostatecznie wyjaśnione okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla oceny faktu zajęcia pasa drogowego i w konsekwencji zastosowania sankcji, co stanowi naruszenie powołanych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz uniemożliwia Sądowi dokonanie pełnej kontroli zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji należy stwierdzić, że wobec braku rzetelnego materiału dowodowego dostatecznie dokumentującego lokalizację przedmiotowej reklamy, stwierdzenie zajęcia pasa drogowego i wymierzenie z tego tytułu sankcji administracyjnej było co najmniej przedwczesne. To bowiem na organach administracji spoczywał zgodnie z art. 7 i 77 kpa obowiązek zgromadzenia materiału dowodowego pozwalającego na obiektywną ocenę faktów mających znaczenie dla sprawy, przedstawienie zebranych dowodów i ich ocena w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 107 § 3 kpa. Należy podkreślić, że ma to szczególne znaczenie, gdy tak jak w niniejszym przypadku sprawa dotyczy stosowania kar pieniężnych jako instrumentów władztwa administracyjnego. Wobec powyższego Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja naruszają przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy będą zatem zobowiązane uwzględnić wskazania wynikające z powyższych rozważań Sądu, w szczególności poprzez udokumentowanie przebiegu linii rozgraniczającej pas drogowy ulicy [...] (działka nr [...]) od działki sąsiadującej (nr [...] i nr [...]) i jednoznaczne wykazanie faktu zajęcia pasa drogowego przez tę reklamę (umieszczoną na murze ogrodzenia), tj. wykazanie, że wchodzi ona w przestrzeń powietrzną nad pasem drogowym. W tym zakresie konieczne będzie posłużenie się aktualną mapą zasadniczą o odpowiedniej szczegółowości, bądź jej wycinkiem sporządzonym przez uprawnionego geodetę ze stosownym naniesieniem przedmiotowego nośnika reklamowego z zachowaniem reguł postępowania dowodowego. Wskazane będzie przy tym również dokładne ustalenie wymiarów nośnika reklamowego, w tym szczególnie jego szerokości. Organy winny mieć przy tym na uwadze, że okoliczności faktyczne sprawy dotyczące przebiegu linii granicznej działek istotnych w sprawie i usytuowania reklamy oraz jej wymiarów powinny być ustalone w sposób nie budzący żadnych wątpliwości i tym samym pozwalający na zweryfikowanie twierdzenia organu co do lokalizacji reklamy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 oraz art. 152 P.p.s.a., orzekł jak w punktach: I i III sentencji wyroku. O kosztach Sąd postanowił w punkcie II sentencji wyroku zgodnie z art. 200 powyższej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 a) w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).