III SA/Po 471/14

Dnia 19 maja 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Małgorzata Górecka (spr.) Protokolant: Ref. staż. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi Z M na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [....] roku nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę Decyzją z dnia [...]2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego, określił Z M zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki V. Decyzję doręczono w trybie zastępczym na podstawie art. 150 par. 2 Ordynacji podatkowej. W dniu 20 grudnia 2013 r. do organu I instancji wpłynęło pismo strony stanowiące wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Do wniosku strona załączyła odwołanie. Strona wskazała, że w toku postępowania udzieliła pełnomocnictwa M M wyłącznie do dostarczenia spornego pojazdu do organu w celu dokonania oględzin. Decyzja organu I instancji została wysłana do tej osoby, chociaż nie była ona pełnomocnikiem Z M w przedmiotowym postępowaniu. Z tego powodu strona nie mogła złożyć odwołania w wymaganym terminie. Postanowieniem z dnia [...]2014 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał na brak przesłanek z art. 162 Ordynacji podatkowej, albowiem skarżący nie wykazał, że nie ponosi winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. W ocenie organu pełnomocnictwo dla M M z dnia 9 września 2013 r. wskazuje jednoznacznie , że został on pełnomocnikiem strony w całym postępowaniu podatkowym. Z tego względu decyzję organu I instancji należało doręczyć jemu jako pełnomocnikowi strony. Postanowieniem z dnia [...] 2014 r. Dyrektor Izby Celnej stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W skardze do WSA w Poznaniu strona wskazała, że w toku postępowania udzieliła pełnomocnictwa M M wyłącznie do dostarczenia spornego pojazdu do organu w celu dokonania oględzin, a nie do reprezentowania go w toku całego postępowania. Decyzja organu I instancji została wysłana do tej osoby, chociaż nie była ona pełnomocnikiem Z M w przedmiotowym postępowaniu. Z tego powodu strona nie mogła złożyć odwołania w wymaganym terminie. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie . Zgodnie z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi wraz z dopełnieniem odpowiedniej czynności procesowej. W niniejszej sprawie bezsporne było niezachowanie przez stronę skarżącą terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu podawał okoliczności mające uprawdopodabniać brak jego winy w uchybieniu terminowi. Podkreślał on, że w toku postępowania udzielił pełnomocnictwa M M wyłącznie do dostarczenia spornego pojazdu do organu w celu dokonania oględzin. Decyzja organu I instancji została wysłana do tej osoby, chociaż nie była ona pełnomocnikiem Z M w przedmiotowym postępowaniu. Z tego powodu strona nie mogła złożyć odwołania w wymaganym terminie. Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy stwierdził, że organ II instancji zasadnie uznał brak podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Zgodnie z poglądami orzecznictwa i doktryny o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia ( m. in. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409). Taką przeszkodą może być siła wyższa, np. powódź, odcięcie od świata na skutek ataku ostrej zimy oraz niektóre zdarzenia losowe, np. przerwy w komunikacji, poważny wypadek samochodowy, związany z hospitalizowaniem w ostatnich dniach upływu terminu itp. Jakiekolwiek niedbalstwo zainteresowanego w zasadzie dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu ( zob. P. Pietrasz, komentarz do art. 162 O. p., lex nr 2013 ) . Warunek braku zawinienia w uchybieniu terminowi, jako konieczną przesłankę do ewentualnego przywrócenia terminu, należy oceniać w kategoriach zachowania przez zainteresowanego obiektywnych reguł starannego działania. Artykuł 162 § 1 O.p. wymaga nie tylko podania przyczyny uchybienia terminowi, ale i wykazania (uprawdopodobnienia), że przyczyna ta pozostawała niezależna od woli i wiedzy podatnika (wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2000 r., sygn. akt I SA/Lu 40/99, LEX nr 40688). Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu ( zob. P. Pietrasz, komentarz do art. 162 O. p., lex nr 2013 ). W niniejszej sprawie skarżący udzielił pełnomocnictwa synowi M M pismem z dnia 9 września 2013 r. do reprezentowania go w całym przedmiotowym postępowaniu podatkowym, a nie tylko do dokonania określonej czynności. Wynika to jednoznacznie i kategorycznie z treści tego pełnomocnictwa ( k. 50 akt adm. ). Zasadnie wobec tego uznał organ I instancji, że istniał obowiązek doręczenia jego decyzji MM jako uprawnionemu pełnomocnikowi strony. Decyzja została wobec tego uznana za doręczona w trybie awizo w dniu 8.11.2013r. 14 dniowy termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 22.11.2013 r., wobec czego należało uznać, że zostało ono wniesione po tym terminie z winy skarżącego. Z tego względu skargę należało uznać za bezzasadną, wobec czego Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( j. t. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ). ----------------------- 3