III SA/Po 473/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A w C. na pismo Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu z dnia 18 marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie informacji o przekazaniu odwołania wraz z aktami sprawy postanawia: odrzucić skargę. /-/M. Kosewska Decyzją z dnia 10 lutego 2009 r. adresowaną do spółki A Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu stwierdził powstanie obowiązku zapłaty opłaty paliwowej i określił wysokość tej opłaty za miesiące: październik, listopad i grudzień 2004 r. Spółka A odwołała się od powyższej decyzji. W piśmie z dnia 18 marca 2009 r. skierowanym do Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu, ustosunkowując się do zarzutów odwołania wyjaśnił, że nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji w trybie art. 226 Ordynacji podatkowej i wskazał, że w załączeniu przesyła odwołanie wraz z aktami sprawy na podstawie art. 227 Ordynacji podatkowej. Spółka A złożyła do tutejszego Sądu skargę na powyższe pismo Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu z dnia 18 marca 2009 r., podnosząc, że Naczelnik Urzędu Celnego nakłada na podatnika opłatę paliwową, nie uznając odwołania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że zaskarżone pismo Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu z dnia 18 marca 2009 r. stanowi jedynie część materiału dowodowego w sprawie i nie podlega sądowej kontroli. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Natomiast w sytuacji, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych, podlega ona odrzuceniu jako niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a). Złożona w niniejszej sprawie skarga na pismo Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 18 marca 2009r. nie mieści się w kategorii spraw podlegających zaskarżeniu skargą do sądu administracyjnego. Przedmiotem zaskarżenia nie jest bowiem żaden z aktów wymienionych w pkt 1-7 powołanego przepisu. Jest to jedynie pismo zawierające stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego wobec złożonego przez stronę odwołania od wydanej uprzednio decyzji tego organu oraz informację o przekazaniu odwołania wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu. Zostało ono wydane na podstawie art. 227 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), stosownie do którego organ podatkowy, do którego wpłynęło odwołanie, przekazuje je wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania odwołania, chyba że w tym terminie wyda decyzję na podstawie art. 226, a przekazując sprawę, jest obowiązany ustosunkować się do przedstawionych zarzutów. Zaskarżone pismo nie stanowi w szczególności decyzji administracyjnej ani innego aktu rozstrzygającego o prawach lub obowiązkach strony, na który służyłaby skarga do sądu administracyjnego w świetle wyżej powołanego art. 3 § 2 p.p.s.a., określającego zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej. Tym samym skarga wniesiona na powyższe pismo podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, wobec czego orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. /-/M. Kosewska