III SA/Po 474/07

Sebastian Michalski – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 30 listopad 2007r. wniosku o przyznanie wynagrodzenia radcy prawnemu przy udziale na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi H. A. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania; postanawia 1. przyznać radcy prawnemu M. P. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) kwotę 146,40zł (sto czterdzieści sześć 40/100) złotych uwzględniającą podatek od towarów i usług w kwocie 26,40zł (dwadzieścia sześć 40/100) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, 2. oddalić wniosek w pozostałym zakresie. /-/Sebastian Michalski T.M.d Prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 14 czerwca 2007r. (k. 26), w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie wymeldowania, przyznano H. A. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] na pełnomocnika skarżącego wyznaczyła radcę prawnego M. P. (k. 44), który działając w zakresie udzielonego pełnomocnictwa reprezentował skarżącego w pierwszej instancji, a zobowiązany przez mocodawcę do złożenia skargi kasacyjnej sporządził opinię o braku podstaw do jej wniesienia. Następnie w piśmie z dnia 15 października 2007r. wniósł o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej w wysokości 180,00zł netto powiększonego o kwotę 39,60zł odpowiadającą 22% stawce podatku od towaru i usług (razem 219,60zł). We wniosku zawarł oświadczenie, że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości, a wysokość wynagrodzenia jest uzasadniona dużym nakładem pracy oraz skomplikowanym charakterem sprawy. Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków. Opłata przyznana od Skarbu Państwa nie może być wyższa niż 150% stawki minimalnej za danego rodzaju sprawę lub czynność - §15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Dla czynności sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawą określania wysokości opłaty jest 50% stawki minimalnej określonej za działania podejmowane w pierwszej instancji. Wysokość opłaty została podniesiona do 75% wskazanej stawki, jeżeli opinię sporządza radca prawny, który sprawy nie prowadził w pierwszej instancji. Zasądzone wynagrodzenie nie może być niższe niż 120,00 złotych. Ustanowienie stawki minimalnej opłaty jest równoważne z ustaleniem wynagrodzenia odpowiedniego do nakładu pracy, który jest konieczny dla należytego dokonania typowej czynność procesowej. Opłata w stawce minimalnej pokrywa więc wynagrodzenie za taką czynność. Zatem stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej obejmuje w szczególności skontaktowanie się z osobą reprezentowaną, analizę motywów wyroku, dokonanie wykładni przepisów prawnych, zapoznanie się z obowiązującą linią orzecznictwa, udzielenie porady prawnej, a także sporządzenie pisma strony i złożenie go w sądzie. Zasądzenie opłaty na poziomie wyższym niż stawka minimalna usprawiedliwia, zgodnie z §2 ust. 1 cytowanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, tylko faktyczny i niezbędny nakład pracy nie wynagrodzony opłatą w stawce podstawowej. Przyznanie wynagrodzenia wyższego jest zatem możliwe, gdy dodatkowy wkład pracy radcy prawnego wynika z charakteru prowadzonej sprawy oraz ma usprawiedliwienie w wysiłkach obejmujących przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że radca prawny M. P. reprezentował skarżącego w pierwszej instancji, a Sąd przyznał za jego czynności stosowne wynagrodzenie (k. 71). Nakład pracy obejmujący ocenę prawidłowości zaskarżonych orzeczeń organów administracji publicznej, analizę wniesionej skargi, a także zapoznanie się ze stanowiskiem organów, został już wynagrodzony poprzez zasądzenie opłaty za pierwszą instancję. Wynagrodzenie takiego wysiłku przy sporządzania opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej prawodawca uzależnił od tego czy opinię sporządza ten sam radca prawny, a wynikający stąd niezbędny nakład pracy uwzględnił poprzez podwyższenie wysokości stawki minimalnej. Tym samym okoliczności te nie mogą przemawiać za zasądzeniem opłaty ponad stawkę minimalną. Analiza wniosku nie wskazuje, aby sporządzenie opinii wymagało jakiś szczególnych nakładów pracy, które nie byłyby wynagrodzone ustaloną przez prawodawcę stawką minimalną opłaty za pomoc prawną świadczoną z urzędu. Nie wskazuje na to charakter prowadzonej sprawy. Zgodnie z treścią sporządzonej opinii "Skarżący złożył skargę na decyzję, której rozstrzygnięcie było dla Skarżącego korzystne, a nadto Organ II instancji uwzględnił argumentację merytoryczną Skarżącego i orzekł zgodnie z jego żądaniem. Żądania skargi wniesionej przez Skarżącego na decyzję Organu II Instancji wykraczają poza przewidziane prawem kompetencje tegoż organu i nie należą do kompetencji organów administracyjnych o czym pełnomocnik poinformował skarżącego pismem z dnia 05 września 2007roku.". Stwierdzić zatem należało, że wkład pracy na sporządzenie złożonej do akt sprawy opinii nie wykracza poza należyte wykonanie obowiązków pełnomocnika z urzędu na poziomie koniecznym dla realizacji zasady prawa do sądu. Tym samym zasądzenie wynagrodzenie w stawce minimalnej odpowiada niezbędnemu nakładowi pracy radcy prawnego, który był konieczny dla sporządzenia przedłożonej opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/Sebastian Michalski T.M.d