III SA/Po 478/08

Dnia 24 marca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2009 roku przy udziale posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. i J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 22 lipca 2008 roku nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia: zawiesić postępowanie w sprawie /-/ B. Koś W rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny Sądu będzie m.in. kwestia zachowania przez organ administracji 3-letniego terminu do ustalenia opłaty adiacenckiej licząc od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, określonego w art. 98 a ust 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 115, poz. 741 ze zm.). W kwestii tej, a w szczególności przy ocenie końca terminu, istnieje rozbieżność w orzecznictwie sądów administracyjnych. Część wyroków wyraża pogląd, że termin przewidziany w wyżej powołanym przepisie oraz w analogicznym do niego przepisie art. 145 ust 2 ww ustawy ma charakter terminu prawa materialnego, co oznacza, że przed jego upływem opłata adiacencka powinna być ustalona decyzją ostateczną. W innych wyrokach sądy zajęły stanowisko, że termin z art. 98a ust. 1 i 145 ust 2 o gospodarce nieruchomościami jest zachowany, jeżeli przed jego upływem zostanie ogłoszona lub doręczona decyzja organu pierwszej instancji w tym przedmiocie. Konieczne jest też zajęcie stanowiska co do tego, czy wydanie decyzji oznacza jej sporządzenie, czy też doręczenie. Powyższych rozbieżności i wątpliwości dotyczy pytanie prawne skierowane do składu siedmiu sędziów przez skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia 26 listopada 2008 roku wydanym w sprawie I OSK 1601/07. Odpowiedź na to pytanie należy uznać za szeroką rozumianą przyczynę prejudycjalną dla niniejszego postępowania. Dokonana w uchwale interpretacja przepisów będzie bowiem wiążąca także w innych sprawach w tym sensie , że sądowi rozpoznającemu sprawę nie wolno samodzielnie przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 269 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ). Z tych względów należało na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiesić postępowanie do czasu podjęcia uchwały przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. /-/ B. Koś D.W.d