III SA/Po 482/11

Dnia 19 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska ( spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Górecka WSA Beata Sokołowska Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska – Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2011 roku przy udziale sprawy ze skargi A. O. S.A. w K.-J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 marca 2011r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji utrzymującej w mocy decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006r I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. Decyzją z dnia 22 maja 2006 r. Wójt Gminy określił A. S.A. z siedzibą w W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 rok, opodatkowując grunty pod liniami energetycznymi, przebiegającymi przez nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa - Lasy Państwowe. Na skutek odwołania A. S.A. od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 4 września 2006 r. uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia 22 maja 2006 r. Decyzja ta stała się ostateczna. W piśmie z dnia 14 listopada 2006 r. Lasy Państwowe Nadleśnictwo T. wniosło o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie wskazując, że będąc stroną nie brało bez własnej winy udziału w postępowaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 15 grudnia 2006 r. wznowiło postępowanie w sprawie. Wznowione postępowanie zostało zakończone decyzją z dnia 21 lutego 2007 r., którą odmówiono uchylenia dotychczasowej decyzji z dnia 4 września 2006 r., mimo stwierdzenia istnienia przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 4) Ordynacji podatkowej, gdyż w wyniku jej uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy, tak jak to rozstrzygała decyzja dotychczasowa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło brak podstaw, by A. S.A. uznać za podatnika podatku od nieruchomości, gdyż z przedłożonej umowy zawartej pomiędzy Państwowym Gospodarstwem Leśnym Lasy Państwowe - Nadleśnictwo T. i A. S.A., nie można wywieść, że Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe przeniosło posiadanie gruntów pod napowietrznymi liniami energetycznymi na A. S.A., a samo przestało nimi faktycznie władać. Tym samym nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4) lit a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr121, poz. 844 ze zm.), zgodnie z którą podatnikami podatku od nieruchomości są posiadacze nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa (obecnie Agencją Nieruchomości Rolnej), lub z innego tytułu prawnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania Lasów Państwowych – Nadleśnictwa T. decyzją z dnia 11 maja 2007 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi Lasów Państwowych – Nadleśnictwa T. wyrokiem z dnia 15 lutego 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję SKO z dnia 11 maja 2007 r. i poprzedzającą ją decyzję z dnia 21 lutego 2007 r. Sąd uznał, że ze stanu faktycznego wynikającego z umowy pomiędzy Lasami Państwowymi a A. można wnosić, że udostępnienie gruntów Lasów Państwowych w celu umożliwienia eksploatacji linii spełnia wszystkie przesłanki posiadania zależnego. W związku z tym, podatnikiem podatku od nieruchomości jest zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych posiadacz zależny gruntu pod linią energetyczną stanowiącego własność Skarbu Państwa, a posiadanie wynika z umowy cywilnoprawnej zawartej z Lasami Państwowymi. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 listopada 2008 r. oddalił skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego od powyższego wyroku, podzielając ocenę prawną WSA. Zdaniem NSA samo zawarcie przez A. S.A. z Nadleśnictwem umowy z elementami posiadania służebności (wejścia na grunt, oczyszczenie go z roślinności drzewiastej i krzewiastej), nie wyklucza faktycznego władztwa A. w rozumieniu art. 336 k.c. gruntów leśnych, na których posadowiono słupy elektroenergetyczne wraz z liniami tego rodzaju, na którym to posiadaczu ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości stosownie do treści przepisów art. 3 ust. 1 pkt 4) lit. a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 czerwca 2009 r. uchyliło w całości własną decyzję z dnia 4 września 2006 r. i utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 22 maja 2006 r. w przedmiocie określenia A. S.A. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 rok. SKO, powołując się na związanie wyrokami NSA i WSA stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie podatnikiem podatku od gruntów pod liniami elektroenergetycznymi są, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, A. S.A., jako posiadacz przedmiotowych gruntów na podstawie umowy z dnia 1 stycznia 2006 r. zawartej z Państwowym Gospodarstwem Leśnym Lasy Państwowe - Nadleśnictwo T. Odwołanie od decyzji wniósł nie występujący w dotychczasowym postępowaniu podmiot, A. Operator S.A. z siedzibą w K. – J., podając że jest następcą prawnym A. S.A. z siedzibą w W., zarzucając naruszenie: - art. 3 ust. 1 pkt 4) lit. a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędną interpretację i błędne jego zastosowanie, bowiem w umowie spółce zezwolono jedynie na wejście/wjazd na przedmiotowe grunty celem wykonywania czynności związanych z eksploatacją i utrzymaniem linii energetycznych; spółka nie wykonuje żadnego władztwa nad tymi gruntami i nie ma również takiej woli, może być co najwyżej uznana za posiadacza służebności, - art. 120, 122 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie "kwestii określenia rodzaju stosunku obligacyjnego łączącego Skarżącą i Państwowe Gospodarstwo Leśne "L. P." na podstawie Umowy Ramowej Współpracy z dnia 23 sierpnia 2005 r., stanowiącej podstawę do zawarcia czasowej umowy udostępnienia gruntów z dnia 23 listopada 2005 r." oraz arbitralną ocenę dowodów i niewykazanie, że przedmiotowe grunty znajdują się w posiadaniu odwołującej się, - art. 247 § 1 pkt 4) Ordynacji podatkowej, albowiem postępowanie zostało zakończone decyzją ostateczną z dnia 4 września 2006 r., wobec czego zachodzi nieważność niniejszego postępowania z uwagi na to, że zaskarżona decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną z dnia 4 września 2006 r., - art. 247 § 1 pkt 5) Ordynacji podatkowej, albowiem skarżąca nie brała udziału w postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania, co spowodowało skierowanie decyzji wobec osoby niebędącej stroną w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 sierpnia 2009 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu ponownie powołano się na związanie oceną prawną zawartą w wyroku NSA i WSA na podstawie art. 153 p.p.s.a., wobec czego uznano za bezzasadny zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 4 a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wyjaśniono, że nie zachodzi sytuacja, w której dwa razy rozstrzygnięto tę samą sprawę, gdyż SKO decyzją z dnia 1 czerwca 2009 r. – w wyniku wznowienia postępowania – uchyliło w całości decyzję SKO z dnia 4 września 2006 r., jednocześnie utrzymując w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 22 maja 2006 r. Zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 5) Ordynacji podatkowej także nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż z akt sprawy wynika, że odwołująca się brała udział w postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania. Wyrokiem z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt III SA/Po 831/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi A. Operator S. A. w K. – J., w której podniesiono zarzuty tożsame z powołanymi w odwołaniu, uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Rozważając zasadność zarzutu skargi dotyczącego nieważności postępowania z uwagi na pozbawienie skarżącej udziału w postępowaniu wznowieniowym (art. 247 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej) Sąd uznał za bezsporną okoliczność, iż podatnikiem podatku od nieruchomości za 2006 rok, wobec którego zapadały kolejne decyzje (z dnia 22 maja 2006 r., z dnia 4 września 2006 r., z dnia 21 lutego 2007 r., z dnia 11 maja 2007 r., i z dnia 1 czerwca 2009 r.) była spółka A. S.A. z siedzibą w W. Odwołanie od decyzji z dnia 1 czerwca 2009 r. złożyła skarżąca spółka – A. Operator SA z siedzibą w W. powołując się na przejęcie na podstawie art. 529 § 1 pkt 4 Kodeksu spółek handlowych (podział spółki przez wydzielenie), części majątku podatnika (który w trakcie postępowania zmienił nazwę – firmę, na B. SA z siedzibą w L.; według aktualnej na dzień 8 lutego 2010 r. wyszukiwarki podmiotów w KRS – siedzibą spółki jest ponownie W.) i wobec tej ostatniej spółki została wydana zaskarżona decyzja, z pominięciem udziału dotychczasowej strony, której nawet nie doręczono zaskarżonej decyzji. Sąd zwrócił uwagę, iż do odwołania skarżąca załączyła szereg dokumentów mających świadczyć o jej następstwie prawnym. W tej sytuacji organ odwoławczy zobowiązany był zbadać przedłożone dokumenty w celu ustalenia, czy i od kiedy takie następstwo prawne zachodzi i w konsekwencji, czy odwołanie pochodzi od strony. Tymczasem w zaskarżonej decyzji brak jest analizy przedłożonych dokumentów, a jedynie ograniczono się do wzmianki, że nastąpiła zmiana nazwy podatnika z A. SA na A. Operator SA z siedzibą w W. Z przedłożonych przez skarżącą dokumentów wynika natomiast, że nadal istnieją odrębne spółki o nazwach: A. SA oraz A. Operator S.A. Sąd wskazał zatem, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy obowiązkiem organu będzie zbadanie, czy i od kiedy zachodzi następstwo prawne, na które wskazuje odwołujący się, a w konsekwencji ustalenie kto jest podatnikiem. W szczególności należy zbadać czy w związku z podziałem spółki A. SA zachodzi po stronie spółki, A. Operator SA sukcesja podatkowa z art. 93c Ordynacji podatkowej, obejmująca zobowiązanie w zakresie podatku od nieruchomości za 2006 r., czy też wchodzi w grę odpowiedzialność za zaległości podatkowe osób trzecich, o której mowa w art. 117 Ordynacji podatkowej. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że przed wyjaśnieniem przez organy podatkowe powyższych kwestii zarzut nieważności postępowania oparty na przesłance wymienionej w art. 247 § 1 pkt 5) Ordynacji podatkowej jest przedwczesny. Zdaniem Sądu brak ustaleń w zakresie legitymacji odwołującego się do wniesienia skargi stanowiło takie naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 120, art. 122, art. 123 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy i w rezultacie spowodowało konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 17 marca 2011 r., Nr [...] stwierdziło niedopuszczalność wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ odwoławczy, powołując się na wskazania zawarte w wyroku WSA z dnia 25 marca 2010 r., stwierdził, że skarżąca do odwołania załączyła szereg dokumentów świadczących o jej następstwie prawnym. Jednakże, zdaniem Kolegium, z przedłożonych dokumentów nie wynika, czy w związku z podziałem spółki A. S.A. zachodzi po stronie spółki A. S.A. sukcesja podatkowa z art. 93c Ordynacji podatkowej obejmująca zobowiązanie w zakresie podatku od nieruchomości za 2006 r. Organ wskazał, iż powołany art. 93c O.p. łączy następstwo prawne jedynie z takimi składnikami majątku, które osobom prawnym przydzielono w planie podziału. Również przepis art. 531 § 1 Kodeksu spółek handlowych wyraża zasadę sukcesji generalnej częściowej, której zakres należy wykazać. Z istoty tej sukcesji wynika, że na spółkę wydzieloną przechodzą tylko te prawa i obowiązki spółki dzielonej, stanowiące część jej majątku, które zostały wyraźnie określone (opisane) w planie podziału (art. 534 § 1 pkt 7 k.s.h.) i jednoznacznie przyporządkowane (przypisane) w tym planie spółce wydzielonej. Kolegium wskazało, iż w tej sytuacji pismami z dnia 6 września i 30 listopada 2010 r. wezwało A. Operator S. A. o wykazanie odpowiednimi dokumentami legitymacji do wniesienia odwołania z dnia 12 czerwca 2009 r. od decyzji tutejszego Kolegium z dnia 1 czerwca 2009 r., które Spółka pozostawiła bez odpowiedzi, tym samym nie wykazała, że ma status strony w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest określenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 r. Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że odwołanie wniesione przez odwołującą, która nie występowała w sprawie i nie wykazała, że jest następcą prawnym A. S.A., należy uznać za niedopuszczalne jako wniesione przez podmiot nieuprawniony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. Operator S. A, reprezentowane przez radcę prawnego, wniosły o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przyjęcie sprawy do rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono rażące naruszenie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, a w szczególności art. 93c, art. 112 – art. 117 oraz art. 133 § 2 ustawy polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że nie nastąpiła sukcesja podatkowa na rzecz skarżącej oraz że nabywca zorganizowanej części przedsiębiorstwa – skarżąca nie odpowiada za zaległości podatkowe powstałe do dnia nabycia związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i w konsekwencji stwierdzenie, iż skarżąca nie może uzyskać statusu strony w niniejszym postępowaniu. Spółka stwierdziła, iż w aktach sprawy znajdują się wystarczające dokumenty pozwalające przyjąć, w oparciu o przepis art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej, iż posiada ona status strony w niniejszym postępowaniu. Jak wskazała w dniu 5 grudnia 2007 r. Walne Zgromadzenie spółki A. Operator S.A. z siedzibą w W. uchwaliło udział Spółki w podziale B. S.A. (działającej do 24.10.2007 r. jako A. S.A. ("A. S.A."), na podstawie którego A. Operator S.A. nabył materialne i niematerialne składniki majątkowe potrzebne do realizacji zadań operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego stanowiących odrębne przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55 (1) k.c. , w tym linie 220 KV relacji A.- K. Następnie w dniu 11 grudnia 2008 r. w rejestrze przedsiębiorców KRS została zarejestrowana zmiana firmy i siedziby z dotychczasowej A. Operator S.A. z siedzibą w W. na A. Operator S.A. z siedzibą w K. – J. Wobec powyższego, skarżąca stwierdziła, iż niewątpliwie posiada interes prawny w korzystnym dla siebie rozstrzygnięciu w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2006 położonych w gminie P. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na jej uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn, zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy o p.p.s.a.). Przedmiotowa sprawa, rozpatrywana w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania, dotyczy opodatkowania w 2006 r. gruntów pod napowietrznymi liniami energetycznymi położonymi na terenie gminy P. Kwestia sporna w niniejszym postępowaniu dotyczy legitymacji procesowej skarżącej spółki – A. Operator S.A. z siedzibą w K. – J. Skarżąca spółka, powołując się na przejęcie na podstawie art. 529 § 1 pkt 4 Kodeksu spółek handlowych części majątku podatnika – A. S.A. z siedzibą w W. (która w trakcie postępowania zmieniła nazwę na B. S.A. z siedzibą w L.; siedzibą spółki jest ponownie W.), wniosła odwołanie od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 czerwca 2009 r. Wskazać należy na wstępie, iż zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu administracyjnego wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy przy tym rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. W zakresie tak rozumianej oceny prawnej mieści się zarówno krytyka zaskarżonego aktu w aspekcie stosowania prawa, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie to zostało w konkretnym przypadku uznane za błędne, oraz jakie – zdaniem danego sądu – zastosowanie lub interpretacja przepisów prawnych powinny mieć miejsce, aby rozstrzygnięcie organu administracji publicznej mogło zostać uznane za zgodne z prawem (zob. m. in. T. Woś i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 472-473). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt III SA/Po 831/09 uchylając decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 sierpnia 2009 r. stwierdził, iż organ podatkowy nie dokonał analizy dokumentów przedłożonych wraz z odwołaniem przez skarżącą spółkę – A. Operator S.A. z siedzibą w K. – J. mających świadczyć o jej następstwie prawnym. W związku z tym Sąd zobowiązał Kolegium przy ponownym rozpoznaniu sprawy do zbadania dokumentów przedłożonych przez skarżącą spółkę wraz z odwołaniem w celu ustalenia czy i od kiedy zachodzi następstwo prawne, na które wskazuje odwołująca się, a w konsekwencji ustalenie kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości za 2006 r. W szczególności Sąd uznał, iż organ winien zbadać, czy w związku z podziałem spółki A. S.A. zachodzi po stronie spółki A. Operator S.A. sukcesja podatkowa z art. 93c Ordynacji podatkowej, obejmująca zobowiązanie w zakresie podatku od nieruchomości za 2006 r., czy też wchodzi w grę odpowiedzialność za zaległości podatkowe osób trzecich, o której mowa w art. 117 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia 17 marca 2011 r. Kolegium wskazało, iż realizując wytyczne Sądu Administracyjnego dwukrotnie zwróciło się do A.Operator S.A. (pismem z dnia 6 września i z 30 listopada 2011 r.) o przedłożenie odpowiednich dokumentów w celu wykazania swojej legitymacji do wniesienia odwołania. Następnie w dalszej części uzasadnienia organ stwierdził, że do odwołania Spółka załączyła szereg dokumentów, świadczących o jej następstwie prawnym. Jednak w jego ocenie z przedłożonych dokumentów nie wynika, czy w związku z podziałem spółki A. S.A. zachodzi po stronie spółki A. Operator S.A. sukcesja podatkowa z art. 93 c Ordynacji podatkowej obejmująca zobowiązanie w zakresie podatku od nieruchomości za 2006 r. Jak stwierdził ponadto organ Spółka nie odpowiedziała na dwukrotne wezwanie o przedłożenie odpowiednich dokumentów, tym samym nie wykazała, że ma status strony w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest określenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 r. W ocenie Sądu powyższe rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie realizuje wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 25 marca 2010 r., tym samym stanowi o naruszeniu powołanego art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia Kolegium nie spełnia również wymogu sformułowanego w art. 210 § 4 w związku z art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 zez m.). Stosownie do powołanego przepisu uzasadnienie faktyczne postanowienia zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności (...). Oznacza to, że prawidłowo skonstruowane uzasadnienie w sferze faktów powinno zawierać ustalenie okoliczności istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia w sprawie. W tym celu organ winien dokonać wszechstronnej oceny materiału dowodowego, wskazując, jakie ostatecznie dowody i w jakim zakresie pozwoliły mu ustalić stan faktyczny przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia oraz jakie są przyczyny odmowy wiarygodności innym dowodom zebranym w sprawie. Konstrukcja uzasadnienia winna być przy tym zwięzła, przejrzysta i czytelna. Spełnienie powyższych wymogów ma szczególne znaczenie z punktu widzenia zasady przekonywania wynikającej z art. 124 Ordynacji podatkowej, nakazującej organom podatkowym wyjaśnianie stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy oraz wyrażonej w art. 121 § 1 powołanej ustawy zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów podatkowych. Reasumując, uzasadnienie faktyczne postanowienia powinno być sformułowane w sposób czytelny nie tylko dla organu podatkowego lub sądu, ale przede wszystkim dla strony postępowania jako bezpośredniego adresata decyzji. Kolegium, pomimo wskazań Sądu, nie dokonało oceny dokumentów przedłożonych przez skarżącą spółkę wraz z odwołaniem mających świadczyć o jej następstwie prawnym. Niewątpliwie nie stanowi takiej oceny lakoniczne stwierdzenie organu, iż w jego ocenie z przedłożonych dokumentów nie wynika, że w związku z podziałem spółki A. S.A. zachodzi po stronie spółki A. Operator S.A. sukcesja podatkowa z art. 93 c Ordynacji podatkowej. Jednocześnie organ sam przyznał, że skarżąca spółka wraz z odwołaniem przedłożyła dokumenty w celu wykazania swojego następstwa prawnego, co również wynika z treści odwołania, w którym spółka powołała dokumenty przedłożone w formie załączników w postaci: postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 24 października 2007 r. – załącznik nr 1; postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 28 grudnia 2007 r. – załącznik nr 2; aktu notarialnego z dnia [...] [...] stanowiącego Protokół Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia A. Operator S.A. z siedzibą w W. – załącznik nr 3; planu podziału B. S.A. – Monitor Sądowy i Gospodarczy Nr 194/2007 (2791) z dnia 5 października 2007 r. – załącznik nr 4; postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 11 grudnia 2008 r. – załącznik nr 5. Tymczasem w aktach administracyjnych sprawy nie ma tych dokumentów. W konsekwencji z zaskarżonego postanowienia Kolegium nie wiadomo, jakie dokumenty stanowiły przedmiot jego oceny przy ustalaniu legitymacji procesowej skarżącej spółki. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia prowadzi zatem do wniosku, iż zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania – art. 122 i art. 187 § 1, art. 210 § 4 w związku z art. 219 Ordynacji podatkowej, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkować musiało uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia. W konsekwencji stwierdzić należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zrealizowało wytycznych wskazanych w wyroku z dnia 25 marca 2010 r., tym samym naruszyło art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobowiązane będzie w pierwszej kolejności uzupełnić materiał dowodowy poprzez włączenie do akt administracyjnych sprawy dokumentów przedłożonych przez skarżącą spółkę wraz z odwołaniem, a następnie dokonać ich wnikliwej analizy w celu zbadania, czy i od kiedy zachodzi następstwo prawne, na które wskazuje skarżąca spółka i w konsekwencji ustalić, kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości za 2006 r. Przede wszystkim należy zbadać, czy w związku z podziałem spółki A. S.A. zachodzi po stronie spółki A. Operator S.A. sukcesja podatkowa z art. 93c Ordynacji podatkowej, obejmująca zobowiązanie w zakresie podatku od nieruchomości za 2006 r., czy też wchodzi w grę odpowiedzialność za zaległości podatkowe osób trzecich, o której mowa w art. 117 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy ustalając zatem, czy faktycznie skarżąca spółka, jak podniesiono w skardze, przejęła linię 220 kV relacji A.-K., winien w szczelności dokonać dokładnej analizy planu podziału zamieszczonego w powszechnym publikatorze – Monitorze Sądowym i Gospodarczym pod pozycją wskazaną przez skarżącą w treści odwołania. Podkreślenia ponadto wymaga, iż swoje ponowne rozstrzygnięcie Kolegium zobowiązane będzie odpowiednio uzasadnić, czyniąc tym samym zadość wymogom wskazanym w powołanym powyżej art. 210 § 4 w związku z art. 219 Ordynacji podatkowej. W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), orzekł jak w punkcie I sentencji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji oraz o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 152 i art. 200 powołanej ustawy.