III SA/Po 49/13

Dnia 26 lipca 2013 roku Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2007 roku postanawia odmówić przyznania prawa pomocy Postanowieniem z dnia 5 lutego 2013 roku, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zwolnił P. D. od kosztów sądowych. Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę P. D. na przedmiotową decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2007 roku. Pismem z dnia 13 lipca 2013 roku pełnomocnik skarżącego złożył skargę kasacyjną wraz z wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych (opłaty sądowej od skargi kasacyjnej). Wydanie orzeczenia o zwolnieniu od kosztów sądowych jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy na podmiocie występującym z takim żądaniem ciąży obowiązek uiszczenia kosztów. Strona, której przyznane zostało prawo pomocy, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, od których została zwolniona prawomocnym postanowieniem w myśl art. 239 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j. z 2012 r., poz. 270), dalej jako P.p.s.a. Przyznanie prawa pomocy przed lub w toku postępowania rozpoznawczego obejmuje także postępowanie egzekucyjne zgodnie z art. 243 P.p.s.a. Reasumując brak obowiązku uiszczenia kosztów sądowych powoduje, że żądanie ponownego zwolnienia od kosztów sądowych jest nieuzasadnione. W szczególności wydanie kolejnego orzeczenia uwzględniającego wniosek o przyznanie prawa pomocy w takim samym zakresie zmierzałoby do uchylenia obowiązku, który został już wcześniej zniesiony. Wobec powyższego na podstawie art. 258 §2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.