III SA/Po 492/13

Dnia 29 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska ( spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka – Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2013 roku przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] delegowanego do Prokuratury Apelacyjnej [...] sprawy ze skargi T. S. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2008 o d d a l a s k a r g ę T. S. A. wnioskiem z dnia 18 marca 2011 r. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji [...] którą Kolegium utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] r. w sprawie określenia T. S. A. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 rok. Powołując się na art. 248 § 1 oraz art. 248 § 2 pkt 2 w związku z art. 247 § 1 pkt 3) Ordynacji podatkowej oraz art. 21 § 3 w związku z art. 207 § 2 powołanej ustawy i art. 6 ust. 9 pkt 1) i art. 2 ust. 1 pkt 2) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, spółka wskazała, że w 2008 r. złożyła dwie deklaracje na podatek od nieruchomości od obiektów znajdujących się na terenie Gminy. W każdej z nich zadeklarowano inne obiekty - w jednej zadeklarowano wyłącznie budki telefoniczne znajdujące się na terenie gminy (kopię tej deklaracji załączono do wniosku o stwierdzenie nieważności), w drugiej zaś pozostałe nieruchomości i obiekty budowlane znajdujące się na terenie gminy. Zdaniem spółki, zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości powinno obejmować wszystkie stanowiące własność podatnika nieruchomości i obiekty budowlane, znajdujące się na terenie jednej gminy. Decyzja określająca spółce podatek od nieruchomości za 2008 r. nie obejmowała budek telefonicznych, co zdaniem wnioskodawcy, rażąco narusza art. 6 ust. 9 pkt 1) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 21 § 3 w zw. z art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez spółkę od wskazanej wyżej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2012 r., sygn. akt III SA/Po 554/12 , po rozpoznaniu skargi wniesionej przez T. S. A., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...]. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 rok, z uwagi na to, że w wydaniu zaskarżonej decyzji brali udział członkowie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którzy uprzednio orzekali w decyzji wymiarowej z dnia 13 stycznia 2011 r., której stwierdzenia nieważności domagała się skarżąca. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( Dz. U. Nr 79, poz. 856 z 2001 r.) oraz art. 221 i art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło brak przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Jak wskazano, nie jest, bowiem trafny zarzut naruszenia art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, z tego względu, że przedmiotem obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, a z tego powodu również przedmiotem samo obliczenia wskazanego podatku i składanych w nim deklaracji podatkowych są przedmioty opodatkowania, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 2 tej ustawy. Z powołanych przepisów prawa nie wynika, że wszystkie, to jest także różne, odrębne od siebie i niezależne od siebie, przedmioty opodatkowania bezwzględnie powinny zostać zadeklarowane w jednej deklaracji podatkowej. Deklaracje w podatku od nieruchomości, na podstawie art. 6 ust. 1, składa się organowi właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotu opodatkowania. Gdyby wszystkie przedmioty opodatkowania tego samego podatnika musiały być objęte obowiązkiem zadeklarowania w jednej, tej samej deklaracji podatkowej, prawodawca wskazałby jeden przyjmujący i kontrolujący tę jedną deklarację organ podatkowy – właściwy, pomimo odmiennych miejsc położenia przedmiotów opodatkowania, czego jednak nie uczynił. Z faktu, że brak takich regulacji oraz z treści obowiązującego art. 6 ust. 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wynika, że opodatkowanie różnych przedmiotów opodatkowania zgłoszonych w różnych deklaracjach podatkowych, w tym również różnym miejscowo właściwym organom podatkowym wymienionym w art. 6 ust, 9 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w sytuacji braku wpływu na określenie prawidłowej - w relacji do nich - wysokości zobowiązania podatkowego, nie może naruszyć prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 15 kwietnia 2011 r.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przez odmowę stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji podatkowej, wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem skarżącej spółki, pominięcie przy wydawaniu decyzji niektórych obiektów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stanowi rażące naruszenie art. 207 § 2, art. 21 § 3 o.p. oraz art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wydając decyzję podatkową na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy określa prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego, przy czym zgodnie z art. 84 oraz z art. 217 Konstytucji RP tylko jedna kwota może być prawidłową kwotą zobowiązania podatkowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 29 października 2013 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...], delegowany do Prokuratury Apelacyjnej, Z. P., który zgłosił swój udział w sprawie, wniósł o oddalenie skargi, przychylając się do stanowiska zawartego w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, wywołanym wnioskiem spółki T. S.A. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji ostatecznej. Skarżąca, uzasadniając wniosek, wskazała, że złożyła dwie deklaracje na podatek od nieruchomości od obiektów znajdujących się na terenie gminy M.. W każdej z deklaracji wskazano inne obiekty – w jednej zadeklarowano wyłącznie budki telefoniczne, w drugiej pozostałe nieruchomości i obiekty budowlane znajdujące się na terenie gminy. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...]., jak i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy nie objęła budek telefonicznych. Zdaniem skarżącej, w przypadku decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości organ podatkowy powinien był uwzględnić wszystkie położone w jego właściwości nieruchomości oraz obiekty budowlane. Pominięcie niektórych obiektów, w sytuacji, w której nie budzi wątpliwości, że podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jest rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, brak objęcia opodatkowaniem wszystkich przedmiotów opodatkowania należących do Spółki, położonych na terenie tej samej gminy, wykazanych w dwóch różnych deklaracjach, w jednej decyzji, określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości, nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy ma ono charakter oczywisty, przejawiający się w tym, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu. O rażącym naruszeniu prawa nie można zaś mówić wówczas, gdy na gruncie danego przepisu możliwy jest wybór różnych jego interpretacji, z których każda daje się uzasadnić z jednakową mocą. Przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613) – zwanej dalej u.p.o.l regulujące postępowanie podatkowe oparte na technice samo obliczenia, nie wprowadzają wyraźnego zakazu złożenia więcej niż jednej deklaracji na poszczególne przedmioty opodatkowania. Zakaz taki nie wynika bowiem ani z przyjętego przez ustawodawcę sposobu rozliczania, ani z przyjętej metody liczenia podstawy opodatkowania i stawek podatku. Jak wynika bowiem z art. 6 ust. 9 u.p.o.l. osoby prawne są obowiązane: 1) składać, w terminie do dnia 15 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości (i obiektów budowlanych) na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku; 2) odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia określonych zdarzeń, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia; 3) wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania – na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca. Nadto stosownie do art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Natomiast wysokość podatku dla gruntów i budynków lub ich części jest wyrażana w stawkach kwotowych, a dla budowli w stawkach procentowych. Innymi słowy wysokość podatku w każdym wypadku koreluje z ujawnioną podstawą opodatkowania. Z powyższego wynika więc, że w przypadku określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości od przedmiotów opodatkowania wykazanych w jednej z deklaracji (z pominięciem pozostałych przedmiotów opodatkowania wykazanych w drugiej z deklaracji) nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Organ podatkowy może bowiem wydać następną decyzje, o ile będą zachodziły przesłanki, o jakich mowa w art. 21 § 3 o.p., w której orzeknie w pozostałym zakresie. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r. II FSK 107/11 oraz powołane w nim orzeczenia, dostępne w bazie CBOSA). W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), oddalił skargę.