III SA/Po 494/11

Dnia 15 czerwca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. H. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia r., nr w przedmiocie określenia zobowiązania w opłacie paliwowej za luty, marzec, kwiecień i czerwiec 2006 roku postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 25 kwietnia 2011 r. M., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, złożył wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 kwietnia 2011 r., w przedmiocie określenia zobowiązania w opłacie paliwowej za luty, marzec, kwiecień i czerwiec 2006 r. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadniając wniosek strona skarżąca wskazała, że natychmiastowe wykonanie decyzji osłabi wiarygodność podatnika w kontaktach z podmiotami finansującymi i stanowić będzie przeszkodę do zawierania ewentualnych dalszych umów kredytowych lub leasingowych, albowiem w sposób oczywisty okoliczność ta zostanie ujawniona przy prowadzeniu audytu poprzedzającego zawarcie takich umów. Ponadto natychmiastowe wykonanie decyzji spowoduje konieczność sprzedaży taboru, co doprowadzi do likwidacji przedsiębiorstwa bądź sprzedaży domu, co z kolei zagrozi bytowi rodziny skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. "Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym, aby ocena Sądu nastąpiła, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona powinna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia działając we własnym interesie. Zauważyć też należy, iż przepis art. 61 p.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca wniosła zarzuty odnoszące się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji, których Sąd na tym etapie rozpoznawania sprawy nie bierze pod rozwagę oraz wskazała, że natychmiastowa egzekucja należności doprowadzi do konieczności sprzedaży taboru albo domu i osłabi wiarygodność podatnika w kontaktach z innymi podmiotami finansującymi. Należy podkreślić, że świadczenie pieniężne, wokół którego toczy się spór jest odwracalne, a egzekucja kwoty ok. 2.000 zł, zdaniem Sądu, nie doprowadzi do następstw trudnych do odwrócenia. W tym stanie rzeczy, stwierdzić trzeba, iż skoro strona skarżąca na gruncie rozpatrywanej sprawy nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby znaczną szkodę. Brak również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego Sąd mając na uwadze wszystkie podniesione już wcześniej okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.