III SA/Po 495/19

Dnia 15 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Szymon Widłak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2019 roku przy udziale sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dotacji oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO") decyzją z [...] września 2018 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania A. P. (dalej: "strona") od decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2018 r., nr [...], w sprawie określenia dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem i zobowiązania strony do jej zwrotu, uchyliło decyzję organu I instancji (pkt. 1 rozstrzygnięcia) i określiło stronie, jako organowi prowadzącemu Niepubliczne Przedszkole [...] w [...], kwotę dotacji oświatowej wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za rok 2014 w wysokości [...] zł, zobowiązując stronę do zwrotu tej dotacji do budżetu Gminy [...] wraz z odsetkami jak od zaległości podatkowym liczonymi od szczegółowo wskazanych kwot i dat. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym. Strona, jako organ prowadzący Niepubliczne Przedszkole [...] w [...] otrzymała w 2014 roku z budżetu Gminy [...] dotację oświatową w wysokości [...] zł. W miesiącu kwietniu 2015 roku w przedszkolu przeprowadzona została kontrola w zakresie zgodności ze stanem faktycznym liczby dzieci wykazywanych w informacjach miesięcznych i prawidłowości wykorzystania dotacji za okres od [...] stycznia do [...] grudnia 2014 r. Wyniki kontroli wykazały, że część dotacji wykorzystana została niezgodnie z przeznaczeniem. Powołując się m.in. na art. 252 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm., dalej: "u.f.p.") oraz art. 90 ust. 3d ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm., dalej: "u.s.o."), SKO stwierdziło, że dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem stanowią następujące wydatki rozliczone tą dotacją: 1) wydatki związane z używaniem i eksploatacją samochodu [...] numer rej. [...] w wysokości [...] zł. Kolegium wskazało, że prowadzenie placówki oświatowej, czy opiekuńczej nie jest związane z koniecznością posiadania samochodu. Wydatki na samochód można uznać za kwalifikowane, gdyby pojazd był używany jako środek dydaktyczny związany bezpośrednio z procesem nauczania lub gdyby miał związek ze sprawowaniem opieki. Należy wykazać związek poniesionych wydatków z realizacją zadań z zakresu kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, przy czym mogą to być także wydatki związane z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 5 ust. 7 u.s.o., jeżeli mają charakter wydatków bieżących placówki. Zdaniem SKO z wyjaśnień strony oraz ewidencji przebiegu pojazdu wynika, że samochód [...] był w przeważającej części wykorzystywany na potrzeby prowadzenia bieżącej działalności przedszkola. Samochód ten służył jednak także prowadzącej przedszkole w celu komfortu przemieszczania się z miejsca zamieszkania do przedszkola i z powrotem, a także w związku z rozwieszaniem reklam przedszkola. Używanie samochodu wyłącznie w tych celach nie jest natomiast zgodne z przeznaczeniem dotacji oświatowej. Strona rozliczała dotacją ponadto opłatę parkingową, która również nie stanowi wydatków bieżących przedszkola i trudno ją powiązać z działalnością edukacyjną, wychowawczą, czy opiekuńczą placówki. SKO podkreśliło, że z urzędu posiada wiedzę, iż bezpośrednio przy budynku, w którym ma siedzibę przedszkole, jest duży, bezpłatny parking ze swobodnym dostępem dla każdego; 2) koszty amortyzacji samochodu [...] numer rej. [...] w wysokości [...] zł. SKO podniosło, że amortyzacji nie towarzyszy wydatek i nieprawidłowe jest rozliczanie dotacją oświatową odpisów amortyzacyjnych; 3) wydatki na reklamę w wysokości [...] zł. SKO wskazało, że wydatki na reklamę przedszkola służą przede wszystkim zwiększeniu jego rozpoznawalności wśród potencjalnych klientów i tym samym zwiększeniu przychodów podmiotu prowadzącego placówkę. Dotację oświatową można wydatkować na cele ściśle związane z procesem kształcenia, opieki i wychowania, a reklamowanie przedszkola tych celów nie realizuje. Zakwestionowane wydatki nie mają także charakteru wydatków bieżących niezbędnych do funkcjonowania przedszkola; 4) wydatki związane z zakupem artykułów spożywczych służących przygotowaniu posiłków dla dzieci uczęszczających do przedszkola i wydatki poniesione na usługę cateringową w wysokości [...] zł. SKO zauważyło, że wyżywienie dzieci w przedszkolu miesi się w zakresie realizacji zadań opiekuńczych, a wydatki na ten cel mają charakter bieżący. Przedszkole biorąc pod uwagę wiek dzieci i konieczność zapewnienia im właściwej opieki musi zorganizować ich wyżywienie. Z poczynionych ustaleń wynika jednak, że przedszkole zapewnia odpłatne wyżywienie dzieci. Przewiduje się następujące posiłki: I śniadanie, II śniadanie, obiad (firma cateringowa) i podwieczorek. Zasady odpłatności za korzystanie z wyżywienia i wysokość stawki żywieniowej ustala organ prowadzący. Zgodnie z § 6 pkt 10 statutu przedszkola z [...] sierpnia 2013 r. usługi świadczone w przedszkolu są odpłatne. Opłata składa się z opłaty stałej tzw. czesnego, która zawiera opłatę za żywienie. Opłata jest stała i nie podlega zwrotowi w przypadku nieobecności dziecka w przedszkolu. Według przedłożonego przez stronę aneksu do statutu z [...] września 2013 r. w § 6 pkt 10 dodano zapis, zgodnie z którym całodzienne wyżywienie dziecka w przedszkolu będzie częściowo pokrywane z opłaty stałej tzw. czesnego i częściowo z innych źródeł finansowania przedszkola jak dotacja z budżetu Gminy oraz darowizny od sponsorów na rzecz przedszkola, o których mowa w późniejszym rozdziale statutu. Decyzja o wydawaniu całości środków finansowych przedszkola należy do dyrektora przedszkola. Za pobyt dziecka powyżej 5 godzin czesne wyniosło [...] zł lub [...] zł za pobyt do 5 godzin dziennie. Czesne zawierało opłatę za wyżywienie (§ 4 umowy zawieranej z rodzicami). Zgodnie z wyjaśnieniami strony dzienna stawka żywieniowa wyniosła [...] zł, czemu SKO nie dało wiary. Z wyjaśnień strony wynika bowiem, że ogólna wysokość wydatków przedszkola związana z wyżywieniem w 2014 roku wyniosła ok. [...] zł. Wydatki związane z zakupem usługi cateringowej (obiady) oraz częściowo z zakupem artykułów spożywczych niezbędnych do przygotowania posiłków strona rozliczyła częściowo kwotą dotacji oświatowej, a częściowo innymi środkami. Strona wskazała, że w 2014 roku rodzice dzieci na wyżywienie uiścili następujące kwoty: styczeń [...] zł, luty [...] zł, marzec [...] zł, kwiecień [...] zł, maj [...] zł, czerwiec [...] zł, lipiec [...] zł, sierpień [...] zł, wrzesień [...] zł, październik [...] zł, listopad [...] zł oraz grudzień [...] zł. SKO podało, że wydatki wynikające z dokumentacji związanej z zakupem artykułów spożywczych (styczeń [...] zł, luty [...] zł, marzec [...] zł, kwiecień [...] zł, maj [...] zł, czerwiec [...] zł, lipiec [...] zł, sierpień [...] zł, wrzesień [...] zł, październik [...] zł, listopad [...] zł, grudzień [...] zł) nie są wyższe od kwot wpłaconych przez rodziców tytułem wyżywienia, z wyjątkiem maja 2014 roku. Wynika z tego, że wpłaty rodziców tytułem opłaty za wyżywienie zawarte w czesnym w całości pokryły poniesione przez stronę wydatki na wyżywienie dzieci. Strona nie wykazała żadnymi dowodami, aby było inaczej. SKO wskazało, że w przypadku uiszczania przez rodziców odpłatności za wyżywienie dziecka w czesnym, brak jest podstaw do pokrywania wydatku na wyżywienie z dotacji oświatowej. Jest to logiczne, skoro rodzice zapewnili środki na zakup wyżywienia. W przeciwnym wypadku doszłoby do podwójnego pokrywania tego wydatku przez rodziców i środkami dotacji. Kwota dotacji, którą rozliczono zakup artykułów na zapewnienie posiłków stanowiła w konsekwencji zysk prowadzącej przedszkole, gdyż wyżywienie sfinansowali rodzice. SKO zakwestionowało wobec tego następujące kwoty dotacji: styczeń [...] zł, luty [...] zł, marzec [...] zł, kwiecień [...] zł, maj [...] zł, czerwiec [...] zł, lipiec [...] zł, sierpień [...] zł, wrzesień [...] zł, październik [...] zł, listopad [...] zł, grudzień [...] zł. 5) wydatki stanowiące prywatne zakupy strony w wysokości [...] zł. SKO podało, że zakupy te dokonane były na prywatne potrzeby strony i nie ma żadnego związku pomiędzy nimi, a realizacją zadań edukacyjnych, wychowawczych i opiekuńczych przedszkola. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, strona zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: "K.p.a."), w szczególności przez nieuwzględnienie, że zakup żywności finansowany był z otrzymanej dotacji, a tylko w pierwszej kolejności ze środków uzyskanych z opłat za przedszkole wnoszonych przez rodziców, a tym samym niesłusznie wydatkowano kwotę związaną z zakupem artykułów spożywczych, a także uznaniu, że strona wykorzystała niezgodnie z przeznaczeniem otrzymaną dotację w postaci wydatków związanych z używaniem samochodu [...], kosztami amortyzacji tego samochodu, wydatkami związanymi z reklamą, wydatkami prywatnymi, jak również uznaniu, że skarżąca niewystarczająco udowodniła swoje twierdzenia, 2. naruszenie przepisów ustawy o systemie oświaty, przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wydatki poniesione na reklamę, zakup żywności, używanie i amortyzację samochodu zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] września 2018 r., nr [...], nie narusza ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") przemawiałby za jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Istota sporu do jakiego doszło w kontrolowanej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy skarżąca, jako prowadząca przedszkole niepubliczne, wykorzystała otrzymaną z budżetu gminy w 2014 roku dotację oświatową niezgodnie z przeznaczeniem. Spór ten odnosi się przy tym wyłącznie do przypadków, jakie wyszczególnione zostały w zaskarżonej decyzji, a które zdaniem SKO powodują konieczność zwrotu dotacji przez skarżącą. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że materialnoprawną podstawę zwrotu dotacji w sprawie stanowi art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. Zgodnie z tym przepisem dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności uzasadniających ich zwrot. Zatem warunkiem wystąpienia z żądaniem zwrotu dotacji jest stwierdzenie przez organ, że dotacja została "wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem". Zwrotowi do budżetu podlega przy tym ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem (art. 252 ust. 5 u.f.p.). Zauważyć trzeba, że niepubliczne przedszkole otrzymuje dotację z budżetu gminy (art. 90 ust. 1 oraz ust. 1a, ust. 2b i ust. 2c u.s.o.), a organy samorządu terytorialnego mogą kontrolować prawidłowość wykorzystania tych dotacji (art. 90 ust. 3e u.s.o.). Wydatkowanie przez gminę środków publicznych (udzielenie dotacji oświatowej) stanowi najważniejszą funkcję finansów publicznych. Wydatkowanie środków publicznych obwarowane jest sankcją za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Finanse publiczne obejmują bowiem z jednej strony gromadzenie dochodów i przychodów, a z drugiej dokonywanie wydatków oraz rozchodów. Cecha ta ma walor konstytucyjny, zgodnie bowiem z art. 216 ust. 1 Konstytucji RP środki finansowane na cele publiczne są gromadzone i wydatkowane w sposób określony w ustawie. Powyższe powoduje, że gmina musi – w ramach tzw. dyscypliny finansów publicznych – mieć możliwość skontrolowania prawidłowości wykorzystania przez beneficjenta otrzymanych środków finansowych (por. wyrok NSA z 21 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1292/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanym przypadku ocenie poddano wydatkowanie środków publicznych pochodzących z gminnej dotacji oświatowej, która powinna być przeznaczona na realizację określonych w ustawie celów. Zgodnie z art. 90 ust. 3d u.s.o. dotacje, o których mowa w art. 90 ust. 1a-3b u.s.o., są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystywane wyłącznie na: 1) pokrycie wydatków bieżących szkół, przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego i placówek, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności szkoły przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki, w tym na wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę, przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora szkoły, przedszkola lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego, z wyjątkiem wydatków na inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji i udziałów lub wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego; 2) zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, obejmujących: a) książki i inne zbiory biblioteczne, b) środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w szkołach, przedszkolach i placówkach, c) sprzęt sportowy i rekreacyjny, d) meble, e) pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości ustalonej w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości, w momencie oddania do używania. Dotacja ta udzielana jest zatem niepublicznemu przedszkolu, aby mogło ono dofinansować swoje wydatki bieżące, czy zakup oznaczony środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o ile następuje przez to realizacja zadań tego przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Rola dotacji oświatowej nie polega na subsydiowaniu wszelkiej działalności prowadzonej przez przedszkole bądź jednostkę prowadzącą przedszkole, czy też pokrywania wszelkich ich wydatków. Podmiot prowadzący przedszkole, podejmujący działalność z własnej inicjatywy, będący podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, a więc nastawionym na osiągnięcie ekonomicznego zysku, musi się liczyć z kosztami prowadzonej działalności gospodarczej, jak każdy inny przedsiębiorca, i jedynie na zasadzie przywileju korzysta z pomocy finansowej podmiotu publicznego. Nie sposób zatem przyjąć, że dotacja może być wydatkowana na każdy cel. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych dotację oświatową można wydatkować wyłącznie na cele ściśle związane z działalnością przedszkola, czy szkoły. Zaś wydatki, które jedynie pośrednio przyczyniają się do realizacji celu, o którym mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o., nie podlegają finansowaniu z dotacji (zob. m.in. wyrok NSA z 28 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 229/13, z 19 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 1858/12, z 28 maja 2014 r., sygn. akt I GSK 231/12, z 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2775/15, z 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 5746/16, z 26 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 3590/15, CBOSA). Z kolei, w wyroku z 21 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1292/13 (CBOSA), NSA wskazał, że instytucja dotacji stanowi rodzaj wydatku budżetowego określanego jednostronnie przez podmiot dotujący w imieniu państwa, na rzecz podmiotu dotowanego, udzielanego w celu uzupełnienia brakujących środków na finansowanie działalności mającej znaczenie dla interesu ogólnego, uwarunkowanego w ściśle określonej wysokości, nieodpłatnego i bezzwrotnego. Co istotne, z uwagi na fakt wydatkowania w ramach prowadzonej działalności środków o charakterze publicznym podmiot prowadzący tego rodzaju działalność zobowiązany jest do dokonywania czynności zgodnie m.in. z wyżej przywołanymi przepisami, a także powinien w sposób nie budzący wątpliwości dokumentować wszystkie wydatki związane z określoną działalnością. Tak więc prowadzący działalność zobowiązany jest w toku postępowania wykazać nie tylko sam fakt poniesienia wydatku, który wydatkowany jest ze środków publicznych ale także zasadność takiego wydatku z perspektywy treści art. 90 ust. 3d u.s.o. Dane niezbędne do oceny prawidłowości wykorzystania dotacji powinny zatem jasno wynikać z dokumentacji organizacyjnej, dotyczącej przebiegu procesu kształcenia, wychowania i opieki oraz finansowania jednostek. Nie może dojść do sytuacji w której beneficjent otrzyma dotację bez żadnych obowiązków po jego stronie, a w szczególności w zakresie wykazania: a) samego faktu wydatkowania tej dotacji oraz b) faktu wydatkowania tej dotacji zgodnie z jej celami. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zakwestionowanych przez SKO wydatków, jakie związane były z zakupem artykułów spożywczych służących przygotowaniu posiłków dla dzieci uczęszczających do przedszkola oraz wydatków poniesionych na usługę cateringową, zwrócić trzeba uwagę na ugruntowany już w orzecznictwie pogląd, co do braku możliwości przeznaczenia dotacji na finansowanie kosztów wyżywienia dzieci w sytuacji, gdy ze stanu faktycznego sprawy wynika, że koszty te były pokrywane w ramach opłat uiszczanych przez rodziców. Należy w tym zakresie wskazać, że możliwość pokrycia tych wydatków z dotacji powodowałaby podwójne finansowanie wyżywienia dzieci – raz z opłat wnoszonych przez rodziców, drugi raz z dotacji z budżetu gminy. Pokrywanie kosztów wyżywienia dzieci przez rodziców skutkuje więc tym, że wydatek ten nie mógł być sfinansowany z dotacji. Środki publiczne, jakie stanowi dotacja, nie mogą stanowić zysku przedsiębiorcy prowadzącego przedszkole. Mogą bowiem one być wydatkowane jedynie na cele określone w art. 90 ust. 3d u.s.o., a mianowicie wyłącznie na wydatki bieżące w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Stanowisko to wyrażono w wyrokach NSA z 26 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1002/13, z 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 463/14, z 1 marca 2016 r., sygn. akt II GSK 2447/14, z 13 września 2018 r., sygn. akt I GSK 2219/18, CBOSA. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stanowisko to popiera, nie zgadzając się tym samym z odmiennym stanowiskiem prezentowanym przez skarżącą. W realiach kontrolowanej sprawy – w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, co nota bene poprzedziło szerokie postępowanie wyjaśniające, opierające się w istotnej części także na informacjach przekazywanych przez samą skarżącą – poczyniono niebudzące wątpliwości ustalenia faktyczne, z których jednoznacznie wynika, że dotacja w kwocie [...]zł przeznaczona została przez skarżącą na sfinansowanie kosztów wyżywienia dzieci, chociaż środki pieniężne na ten cel skarżąca posiadała z opłat uiszczanych przez rodziców. Dość stwierdzić w tym miejscu, że to skarżąca wskazała w toku postępowania, jaka była ogólna wysokość wydatków przedszkola w roku 2014 związana z wyżywieniem (ok. [...] zł; jak zresztą zauważył organ kwota ta generalnie odpowiada wartości faktur przedłożonych przez stronę), a także jakie kwoty na ten cel uiścili rodzice dzieci (łącznie ok. [...] zł), przy czym SKO czyniąc w tym względzie szczegółowe ustalenia wykazało, że jedynie w miesiącu maju 2014 roku kwota przekazana przez rodziców nie pokrywała w całości rzeczonych wydatków, przez co w części mogła zostać pokryta z dotacji oświatowej. Zarzucenie w tych okolicznościach, że organ dopuścił się naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. jest bezzasadne. Ustalenia organu, co zostało już wspomniane opierały się na całokształcie materiału dowodowego, który oceniony został w ramach przyznanej organom administracji publicznej swobody w ocenie dowodów, z zachowaniem wymogów wynikających z zasad logiki i doświadczenia życiowego. Jeszcze raz podkreślić trzeba, że to na skarżącej spoczywa obowiązek nie budzącego wątpliwości udokumentowania wszystkich poniesionych w tym zakresie wydatków. Jednocześnie skarżąca wezwana została do przedłożenia pełnej dokumentacji finansowej (faktur, rachunków) za 2014 rok (pismo z [...] maja 2017 r., k. 137 akt administracyjnych), przez co podnoszenie na obecnym etapie postępowania, jakoby posiadała jeszcze jakąś dokumentację, nie może odnieść zamierzonego skutku. Także pozostałe kwoty dotacji – objęte rozstrzygnięciem, które poddane zostało kontroli tut. Sądu – prawidłowo zostały uznane, jako wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, a więc jako podlegające zwrotowi w oparciu o art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. Skarżąca ogranicza się w tym względzie jedynie do próby gołosłownego podważenia stanowiska SKO, zgodnie z którym uczynione przez nią wydatki z dotacji w zakwestionowanym zakresie nie służyły realizacji zadań prowadzonego przez nią przedszkola z zakresu kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Nota bene, prezentowane przez skarżącą stanowisko ma charakter ogólny i zasadniczo nie odnosi się do konkretnie wykazanych w zaskarżonej decyzji wydatków, lecz w sposób generalny zmierza do uznania wskazanego przez skarżącą rodzaju poniesionych wydatków (eksploatacja samochodu, koszty reklamy, koszty uznane za prywatne wydatki skarżącej), jako spełniających wymogi z art. 90 ust. 3d u.s.o. Tymczasem organ czyniąc szczegółowe w tym zakresie ustalenia faktyczne, w oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jednoznacznie wykazał, że: 1) zakwestionowane wydatki w kwocie [...]zł związane eksploatacją samochodu [...] służyły wyłącznie do przemieszczania się skarżącej z miejsca zamieszkania do przedszkola i z powrotem, rozwieszaniu reklam i pokryciu opłaty parkingowej, 2) kosztom amortyzacji samochodu [...] w wysokości [...] zł nie towarzyszył wydatek, 3) wydatki na reklamę w kwocie [...]zł służyły zwiększeniu rozpoznawalności przedszkola wśród potencjalnych klientów i tym samym zwiększeniu przychodów skarżącej, 4) wydatki w kwocie [...]zł poniesione zostały na prywatne potrzeby strony. Przeciwne stanowisko skarżącej, nie poparte nawet jakimikolwiek środkiem dowodowym, uznać trzeba jedynie za polemikę z ustaleniami organu. Skarżąca nie wykazuje, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został nieprawidłowo oceniony, albo też, że nie został zgromadzony w sposób kompletny i wszechstronny. Poczynione przez organ ustalenia muszą być w konsekwencji uznane za odpowiadające wymogom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. i jako nie budzące wątpliwości prowadzą one do uznania, że wskazane wydatki nie spełniały wymogów z art. 90 ust. 3d u.s.o. służąc innym celom niż tam podane. Wobec powyższego uznać trzeba, że zakwestionowanie wydatkowania dotacji w powyższym zakresie okazało się prawidłowe. Wydatki te nie mogą być uznane za spełniające wymogi z art. 90 ust. 3d u.s.o., a wydatkowana w ten sposób dotacja wykorzystana została niezgodnie z przeznaczeniem i skarżąca zgodnie z art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. zobowiązana jest do jej zwrotu. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalono skargę.