III SA/Po 502/15

Dnia 9 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Powiatu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2015 r. nr w przedmiocie ustalenia kosztów związanych z usunięciem, przechowaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu postanawia 1. odrzucić skargę 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie [...] zł Powiat wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]2015 roku uchylającą w całości decyzję Starosty z dnia [...]2014 r. i na nowo ustalającą koszty związane z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu. W uzasadnieniu skargi, Powiat powołując się na art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") podniósł, że jako beneficjent zaskarżonej decyzji posiada legitymację do wniesienia skargi do tutejszego Sądu. W wyniku naruszenia prawa, jak dalej wskazał Powiat, doszło do uszczuplenia w majątku skarżącego, poprzez zmniejszenie należności, jakiej skarżący może się domagać za wykonanie zadań, do który przeprowadzenia był zobowiązany w myśl obowiązującego prawa. Uznaniu interesu prawnego Powiatu nie stoi na przeszkodzie to, że w wydaniu decyzji w I instancji brał udział Starosta. Starosta, nie będąc organem Powiatu, wydał decyzję jako organ administracji publicznej, lecz decyzja ta w swoich skutkach dotyka Powiatu, jako jednostki samorządu terytorialnego. W ocenie Powiatu w takich okolicznościach jednostki samorządu terytorialnego nie można pozbawić prawa skargi do sądu administracyjnego, jeżeli posiada ona interes prawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi, ponieważ zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "Ppsa"), skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez uprawniony (legitymowany) podmiot. Stosownie do art. 50 § 1 i 2 Ppsa może tego dokonać każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała ona udział w postępowaniu administracyjnym, a inny podmiot, jeżeli ustawy przyznają mu takie prawo. W postępowaniu sądowoadministracyjnym stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 32). Uchwałą z dnia 16 lutego 2016 r. I OPS 2/15, podjętą w składzie siedmiu sędziów, Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że "Powiat nie ma legitymacji procesowej strony w sprawie o ustalenie wysokości odszkodowania od powiatu za nieruchomość przejętą pod drogę publiczną, która stała się własnością powiatu, jeżeli decyzję wydaje starosta na podstawie art. 12 ust. 4a w zw. z art. 11a ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym" (dostępna na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W uchwale NSA podkreślił, że ilekroć przepisy prawa pozytywnego sytuują któryś z organów jednostki samorządu terytorialnego jako organ administracji publicznej prowadzący postępowanie administracyjne lub podatkowe w sprawie indywidualnej, na którymś z jego etapów, tylekroć wyłączona zostaje możliwość dochodzenia przez tę jednostkę ochrony jej interesu prawnego na drodze postępowania sądowego. Ustawodawca obowiązkiem wykonywania zadań publicznych obciążył bowiem jednostki samorządu terytorialnego, a nie ich organy. Wykonując zaś te zadania poprzez wydawanie decyzji administracyjnych, organy samorządu terytorialnego muszą bezwzględnie przestrzegać prawa i kierować się dobrem wspólnym. Nie mogą natomiast one wykorzystywać swoich kompetencji decyzyjnych dla realizacji własnych interesów lub interesów jednostki samorządu terytorialnego, którą reprezentują, ukrywanych najczęściej pod nazwą "interesu publicznego". Wydawanie decyzji administracyjnych przez organy samorządu terytorialnego ma bowiem służyć realizacji interesu prawnego stron postępowania, a nie realizacji samodzielności jednostki samorządu terytorialnego. Jeżeli kompetencja w sprawach z zakresu administracji publicznej, która należy do właściwości powiatu, została powierzona staroście wykonującemu zadanie powiatu, to zarząd powiatu, którego przewodniczącym jest starosta, nie może w tej samej sprawie kwestionować rozstrzygnięcia starosty. NSA podniósł również, że stworzenie jednostkom samorządu terytorialnego prawnej możliwości dochodzenia swego interesu przed sądem administracyjnym przeciwko interesowi prawnemu obywatela, który był przedmiotem decyzji organu tej jednostki wydanej w pierwszej instancji naruszałoby standardy demokratycznego państwa prawnego. Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone przez NSA w cytowanej powyżej uchwale i nie znajduje jakichkolwiek podstaw do zastosowania art. 269 § 1 Ppsa. Wprawdzie w niniejszej sprawie przedmiotem skargi nie jest decyzja wydana w przedmiocie ustalenia odszkodowania, lecz decyzja wydana w przedmiocie ustalenia kosztów związanych z usunięciem, przechowaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, niemniej zachodzi tożsama z opisaną w uchwale konfiguracja procesowa. Starosta wydał najpierw decyzję jako organ administracji I instancji, a skargę sądowoadministracyjną wniósł Powiat. To zaś obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 Ppsa. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa