III SA/Po 515/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Sędzia WSA Beata Sokołowska WSA Marzenna Kosewska Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska – Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 kwietnia 2009 r. przy udziale sprawy ze skargi P. P. i M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 27 sierpnia 2008 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji stwierdzającej powstanie długu celnego oddala skargę /-/ M. Kosewska /-/ M. Ławniczak /-/ B. Sokołowska Postanowieniem z dnia 27.08.2008r. nr [...], wydanym z powołaniem przepisów art. 162 § 1 i § 2 oraz art. 163 § 2 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) w związku z art. 262 ustawy z dnia 09.01.1997 r. Kodeks celny (Dz. U. 2001 r., Nr 75, poz. 802 z późn. zm.) - Dyrektor Izby Celnej w [...] odmówił M. P. oraz P. P. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia 22.02.2008 r. nr [...], stwierdzającej powstanie długu celnego w stosunku do towaru w postaci samochodu osobowego marki Citroen ZX o numerze nadwozia [...], rok produkcji 1993, przyjmując dzień 22.12.1998r. za dzień powstania długu celnego. Uzasadniając swoje stanowisko Dyrektor Izby Celnej przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego wskazując, że postanowieniem z dnia 13.06.2007 r. nr [...] zostało wszczęte postępowanie administracyjne względem M. P. i P. P. w sprawie uregulowania sytuacji prawnej towaru nielegalnie wprowadzonego na polski obszar celny. W postanowieniu zawarte zostało pouczenie stron o obowiązku powiadomienia organu podatkowego o każdej zmianie adresu i możliwości czynnego uczestnictwa na każdym etapie prowadzonego postępowania. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i umożliwieniu stronom zapoznania się z aktami sprawy, dnia 22.02.2008r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] wydał decyzję określająca wysokość długu celnego wraz z odsetkami. Organ wskazał, że przedmiotowa decyzja wysłana została na adres ustalony w toku postępowania wyjaśniającego nie została przez strony odebrana. Na podstawie art. 150 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) pismo przechowano w placówce pocztowej zawiadamiając jednocześnie adresatów o możliwości jego podjęcia w terminie 14 dni. Po upływie tego terminu ponownie zawiadomiono strony o możliwości odbioru pisma w ciągu 7 dni licząc od dnia otrzymania zawiadomienia. Następnie pisma zostały przez pocztę zwrócone do Naczelnika Urzędu Celnego w [...], który na podstawie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, uznał je za skutecznie doręczone w dniu 13.03.2008r. i pozostawił pisma w aktach sprawy. P. P. pismem z dnia 06.05.2008r. zwrócił się z wnioskiem do Naczelnika Urzędu Celnego o doręczenie decyzji wydanej wobec niego oraz Jego matki – M. P. Jako powód nieodebrania przesyłki podał, że w okresie kiedy decyzja została wysłana przebywał za granicą. Dnia 06.05.2008 r. Organ celny wydał stronie kserokopie między innymi decyzji z dnia 22.02.2008 r. Pismem z dnia 12.05.2008r. (data nadania 13.05.2008r.) pełnomocnik P. P. i M.P. wniósł do Dyrektora Izby Celnej w [...] wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia 22.02.2008r. wraz z odwołaniem od decyzji oraz wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik stron postępowania wskazał, że dłużnicy nie dochowali terminu do wniesienia odwołania od decyzji nie ze swojej winy. W okresie kiedy decyzja była doręczana na ich adres zamieszkania dłużnicy przebywali poza granicami kraju. Od początku marca 2008r. P. P. przebywał za granicą w H. z wizytą u swojej Matki dłużniczki, która od wielu lat na stałe przebywa za granicą i nie zamieszkuje w [...] pod adresem, na który była adresowana decyzja. W dalszej kolejności pełnomocnik stron wyjaśnił, że dłużnik powrócił z zagranicy w dniu 30.04.2008r. i niezwłocznie tj. w dniu 06.05.2008 r. wystąpił do organu wydającego decyzję z wnioskiem o doręczenie mu decyzji. Pełnomocnik wskazał, że w dniu 06.05.2008 r. ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia odwołania przez obydwu dłużników, czyli nieznajomość treści decyzji. Rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu organ celny przytoczył treść art. 162 § 1, § 2 i art. 163 § 2 Ordynacji podatkowej, wymieniając cztery przesłanki, których łączne spełnienie warunkuje skuteczność wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności. Organ celny stwierdził, że przedmiotowy wniosek został sporządzony przez pełnomocnika zarówno w imieniu P. P. jak i M. P., co pozwala na stwierdzenie, że przywrócenie terminu jest możliwe tylko wówczas, gdy w stosunku do każdego z mocodawców zostaną spełnione przesłanki określone w art. 162 §1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Organ zaznaczył, że względem M. P. nie uzasadniono powodów uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Wskazano jedynie, że dłużniczka przebywa od wielu lat za granicą i nie zamieszkuje pod adresem, na który była kierowana decyzja. Organ odwoławczy podkreślił, że adres zamieszkania M. P. nie został zakwestionowany w toku postępowania wyjaśniającego. Organ wskazał, na skuteczne doręczenie pełnoletniemu domownikowi pism dotyczących zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 13.06.2007r. oraz umożliwiających zapoznanie się z aktami sprawy z dnia 25.07.2007r. Badając czy P. P. uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, organ odwoławczy podkreślił, że w postępowaniu o przywrócenie terminu organ bierze po uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i ocenę winy według obiektywnych mierników staranności. Zdaniem organu strona powinna nie tylko podać przyczyny uchybienia terminu, ale i uprawdopodobnić, że przyczyna ta pozostawała niezależna od woli i wiedzy strony. W przedmiotowej sprawie P. P. podał jako przyczynę uchybienia nieobecność w miejscu zamieszkania, związaną z pobytem za granicą. Podobnie jak M. P., P. P. w toku postępowania nie zakwestionował i nie zmienił adresu do doręczeń. Zdaniem organu był świadomy tego, że niebawem zostanie wydana decyzja kończąca postępowanie w sprawie. Odebrał osobiście pismo z dnia 16.01.2008 r. wyznaczające siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się odnośnie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że wnioskodawca będąc stroną postępowania celnego winien spodziewać się korespondencji ze strony organu celnego. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej trudno przyjąć, że wnioskodawca nie miał świadomości na jakim etapie znajduje się dotyczące go postępowanie. Organ zwrócił uwagę na fakt, że pierwsze awizo w związku z doręczeniem przedmiotowej decyzji nastąpiło przed deklarowanym wyjazdem P. P. za granicę. Ponadto powołując się na treść art. 147 § 1 Ordynacji podatkowej, organ celny podkreślił, że wnioskodawca przebywając za granicą powinien ustanowić pełnomocnika lub co najmniej pouczyć członków rodziny o konieczności przekazania informacji na temat odebranej korespondencji. Organ odwoławczy uznał za spełnioną jedynie przez P. P. przesłankę wynikającą z art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej dotyczącą złożenia podania o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia. W konkluzji postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że pomimo dopełnienia przedstawionej przesłanki przez jedną ze stron postępowania tj. P. P., bezspornym pozostaje nieuprawdopodobnienie braku winy zarówno przez M. P. jak i P. P. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik stron postępowania wniósł o uchylenie zaskarżonego postępowania i przywrócenie stronom terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 22.02.2008r. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik stron zarzucił, organowi odwoławczemu naruszenie art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że brak jest podstaw do przywrócenia P. P. i M. P. terminu do wniesienia odwołania. Argumentując zarzut naruszenia art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej pełnomocnik stron podkreślił, że skoro organ odwoławczy nie zakwestionował faktu, że dłużnik do dnia 30.04.2008r. przebywał za granicą, to uznaje tę okoliczność za uprawdopodobnioną. Dodatkowo podniósł, że organ zarzuca skarżącemu, że nie dochował należytej staranności. Zdaniem pełnomocnika organ nie wskazał na czym staranność taka powinna polegać. Podniesiony przez organ argument naruszenia przez dłużnika art. 147 § 1 Ordynacji podatkowej nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ pobyt dłużnika za granicą nie trwał pełnych dwóch miesięcy. Zatem dłużnik nie miał obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń. W dalszej części pełnomocnik stron przedstawił pogląd, że okoliczności dotyczące skarżącej są identyczne, jak w przypadku skarżącego. Skarżąca od dłuższego czasu przebywa poza granicami kraju. Korespondencję w kraju, w tym również korespondencję w niniejszej sprawie odbierał w jej imieniu syn P. P. - skarżący, który posiada odpowiednie pełnomocnictwo w Urzędzie Pocztowym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko i argumentacje zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego powyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Przedmiotem niniejszego postępowania jest zagadnienie procesowe - przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia 22 lutego 2008 r. Ocena zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu ogranicza się wyłącznie do badania poprawności zastosowania przez organ II instancji przepisów postępowania. Na marginesie należy wskazać na przepis z art. 26 ustawy z dnia 19.03.2004r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623 ze zm.) zgodnie, z którym dotychczasowe przepisy stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Stosownie zatem do treści powołanego w podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia tj. art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy działu IV ustawy - Ordynacja podatkowa. Zgodnie z powołanym przepisem art. 162 § 1 i § 2 oraz art. 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - zwanej w dalszej części "Ordynacja podatkowa" – w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Treść § 2 art. 162 stanowi, iż podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Z przytoczonych powyższej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest łączne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie: uchybienie terminowi, złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie, uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminu oraz dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany. W przedmiotowej sprawie - co wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz z odpowiedzi na skargę - organ odwoławczy słusznie stwierdził, że obydwoje skarżący M. P. i P. P. nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminowi. Dodatkowo M. P. nie spełniła przesłanki dotyczącej złożenia wniosku w terminie 7 dni. W orzecznictwie podkreśla się, że o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (wyrok NSA z dnia 18.08.2000 r., III SA 1716/99, niepubl.). Podkreśla się, że jakiekolwiek niedbalstwo zainteresowanego w zasadzie dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. Warunek braku zawinienia w uchybieniu terminowi, jako konieczną przesłankę do ewentualnego przywrócenia terminu, należy oceniać w kategoriach zachowania przez zainteresowanego reguł starannego działania. Ponadto art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej wskazuje, że osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna. W tym miejscu należy wskazać za nietrafny zarzut podniesiony w skardze, że organ celny nie wskazał na czym staranność winna polegać. Organ celny analizując przesłankę braku winy przy uchybieniu terminu powołując orzecznictwo Naczelnego Sadu Administracyjnego (wyrok NSA: z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99) wyjaśnił, że strona powinna nie tylko wskazać przyczyny uchybienia terminu, ale i uprawdopodobnić, że przyczyna ta pozostawała niezależna od woli i wiedzy strony. Przyczyna ta musi uniemożliwiać zarówno osobiste dokonanie czynności, jak też działanie za pośrednictwem osoby trzeciej W literaturze (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 328-329) oraz orzecznictwie podkreśla się, że (por. wyroki NSA: z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99; Lex nr 40381; z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98; Lex nr 39797; z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; Lex nr 55307) o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Powyższe poglądy, aczkolwiek wyrażane na tle przepisów regulujących postępowanie administracyjne, wobec analogicznego unormowania przesłanek przywrócenia terminu w postępowaniu podatkowym (celnym), zachowują tu swoją aktualność. Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia w oparciu o powyższe rozważania należy stwierdzić, że zostało ono wydane zgodnie z przepisami prawa. Zasadnie zatem Dyrektor Urzędu Celnego odmówił skarżącym przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 22 lutego 2008r. W ocenie Sądu, organ odwoławczy rozważył całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ II instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego wskazując na skierowane, przed wydaniem decyzji z dnia 22.02.2008r., osobno do stron, na adres figurujący w aktach sprawy, zawiadomienie o wszczęciu postępowania celnego z dnia 13.06.2007 r., w którym zgodnie z art. 146 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, zawarte zostało pouczenie stron o obowiązku powiadomienia organu o każdej zmianie adresu i możliwości czynnego uczestnictwa na każdym etapie prowadzonego postępowania. Pisma dla M. i P. zostały skutecznie doręczone pełnoletniemu domownikowi (k. 43 akt adm. i załączone zwrotne potwierdzenia odbioru). Skierowane przez organ I instancji kolejne pismo z dnia 25.07.2007r. umożliwiające stronom zapoznanie się z aktami sprawy, dla M. odebrał pełnoletni domownik, natomiast pismo adresowane do P. zostało doręczone poprzez powtórne awizo (k. 42 akt adm. i załączone zwrotne potwierdzenia odbioru). Na uwagę zasługuje także prawidłowe postępowanie organu, który pismem z dnia 16.01.2008 r. wyznaczył stronom 7- dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji (k. 32 akt adm. i załączone zwrotne potwierdzenia odbioru). P. P. osobiście odebrał również dla swojej matki przesyłki polecone. Skarżący skorzystał z powyższego uprawnienia, udzielając dnia 23.01.2008r. pełnomocnictwo w zakresie analizy akt sprawy adwokatowi A. M. (k. 31 akt adm.). Sąd za trafny uznał argument organu, że skarżący korzystając z prawa do zapoznania się z materiałem sprawy i złożenia wyjaśnień był świadomy na jakim etapie znajduje się postępowanie i powinien mieć na uwadze, że zostanie ono zakończone w określonym czasie przez wydanie decyzji. Zatem zachowanie skarżącego, jako strony postępowania celnego, od której wymaga się dbałości o własne interesy, należy uznać - z punktu widzenia obiektywnych mierników staranności - za nieusprawiedliwiające uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W przedmiotowej sprawie P. P. wskazał jako przyczynę uchybienia nieobecność w miejscu zamieszkania, związaną z pobytem za granicą w okresie od początku marca 2008 r. do 30.04.2008r. (k. 16, 22 ). Z akt sprawy wynika, że decyzja nr [...] z dnia 22.02.2008r., została wysłana przesyłką poleconą osobno dla P. P. oraz dla M. P. na adres ul. [...]; [...], pod którym dotychczas skutecznie doręczano skarżącym korespondencję. Przesyłki zostały zwrócone do Urzędu Celnego w dniu 17.03.2008 r. z adnotacją "nie zastano awizowano; data 27.02.2008 r." "awizowano powtórnie dnia 05.03.2008 r." "zwrot nie podjęto w terminie". Wobec faktu, że przesyłki zostały zwrócone do nadawcy pomimo dwukrotnego awizowania, prawidłowo zostały uznane przez organ celny za doręczone w trybie art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa, z dniem 13.03.2008r. W zarzutach podniesionych przez skarżącego brak jakiegokolwiek sprecyzowania w jakim dniu P. P. opuścił swoje miejsce zamieszkania (podając jedynie, iż był to początek marca). W tym miejscu należy zgodzić się z poglądem organu, wskazującym na to, że pierwsze awizo miało miejsce w dniu 27.02.2008r., a więc P. P. miał możliwość odebrania korespondencji kierowanej do niego i jego matki. Za trafne należy uznać także twierdzenie organu, że pomimo wyjazdu za granicę, P. P., nie wykazał w sposób dostateczny braku własnej winy w spóźnionej reakcji na wydane rozstrzygnięcie. Będąc stroną postępowania celnego, powinien spodziewać się korespondencji ze strony organu celnego. Skarżący podniósł, iż jego pobyt za granicą nie trwał pełnych dwóch miesięcy, a więc nie miał on obowiązku ustanawiania pełnomocnika do doręczeń. Zatem według niego nie doszło do naruszenia art. 147 § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu skarżący, który czasowo był nieobecny w miejscu stałego pobytu, w trosce o swoje interesy, jakkolwiek nie miał obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w kraju, to powinien co najmniej pouczyć członków rodziny o konieczności przekazania mu informacji na temat odebranej korespondencji. Strona nie podjęła tego typu działań, co skutkowało wniesieniem odwołania po upływie ustawowego terminu. Zaniechanie to uniemożliwiło pozytywne rozpatrzenie wniosku strony w przedmiocie przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. Odnosząc się do twierdzenia pełnomocnika strony zgodnie, z którym, skoro organ nie kwestionuje faktu pobytu dłużnika za granicą do dnia 30.04.2008r., to powinien on uznać okoliczność tą za uprawdopodobnioną. Organ orzekający w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, słusznie wykazał, że z powodu braku dowodów przeciwnych, nie zanegował zaistnienia okoliczności wskazanej jako przyczyna uchybienia. Organ słusznie zwrócił uwagę, że przytoczony przepis art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, nie określa uprawdopodobnienia okoliczności faktycznych, lecz wskazuje na uprawdopodobnieniu braku winy zainteresowanego. Rozpatrując spełnienie przez M. P. przesłanek związanych z przywróceniem terminu należy zaznaczyć, że zarzut skargi podniesiony przez występującego w sprawie pełnomocnika stwierdzającego, że okoliczności związane z uchybieniem skarżącej są identyczne, jak w przypadku skarżącego nie znajdują uzasadnienia. We wniosku o przywrócenie terminu, czy w samej skardze pełnomocnik wskazał, że M. P. od wielu lat przebywa na stałe za granicą, a jej korespondencję odbiera syn P. P., który ma pełnomocnictwo na poczcie. Skarżąca, w odróżnieniu od syna, na co zwrócił uwagę organ, naruszyła art. 147 Ordynacji podatkowej, który określa obowiązek spoczywający na stronie do ustanowienia pełnomocnika do spraw doręczeń w razie wyjazdu za granicę na okres co najmniej 2 miesięcy. Niedopełnienie obowiązku ustanowienia pełnomocnika do spraw doręczeń powoduje, że pismo uważa się za doręczone pod dotychczasowym adresem. Z akt sprawy wynika, że adres zamieszkania w kraju M. P. nigdy nie został zakwestionowany w toku postępowania wyjaśniającego, mimo iż strona przebywała za granicą i wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności (np. za pośrednictwem syna – P. P.), winna była się dowiedzieć o toczącym się wobec Niej postępowaniu. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 13.06.2007r. (k. 43) oraz pismo z dnia 25.07.2007r. umożliwiające zapoznanie się z aktami sprawy (k. 42) zostały skutecznie doręczone jednemu z domowników. Na żadnym etapie postępowania skarżąca nie ustanowiła formalnie pełnomocnika do doręczeń. W kontekście wymienionych naruszeń, trudno mówić o braku winy M. P. w zakresie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Obowiązek zawiadomienia organu podatkowego o każdej zmianie swego adresu, stosownie do treści przepisu art. 146 § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, spoczywa na stronie oraz jej przedstawicielu lub pełnomocniku. W razie zaniedbania tego obowiązku, pismo uznaje się za doręczone pod dotychczasowym adresem, a organ podatkowy pozostawia pismo w aktach sprawy. Bezspornym pozostaje, że w przedmiotowej sprawie Skarżący nie wykazali braku własnej winy w uchybieniu terminu. Sąd uznał również za słuszne stanowisko organu odwoławczego dotyczące zachowania jedynie przez skarżącego 7- dniowego terminu do wniesienia podania o przywrócenie terminu. Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że organ odwoławczy zasadnie odmówił skarżącym przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia 22 lutego 2008 r. Wobec bezzasadności zarzutów podniesionych w skardze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę. /-/ M. Kosewska /-/ M. Ławniczak /-/ B. Sokołowska D.W.d