III SA/Po 520/13

Dnia 5 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. na postanowienie Dyrektora W. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia ... stycznia 2013 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia na pismo w sprawie dotyczącej płatności do gruntów rolnych na rok 2005 postanawia pozostawić wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania Zarządzeniem z dnia z dnia 18 marca 2016 r. referendarz sądowy pozostał wniosek R. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wnioskodawca w ustawowym terminie wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia, wnosząc o jego uchylenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący pomimo wezwania, wraz z którym przesłano do wypełnienia formularz "PPF" (k. 252), nie złożył – w zakreślonym przez Sąd terminie, tj. do dnia 4 marca 2016 r. – wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu zgodnie z wymogiem określonym w art. 252 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji wniosek skarżącego o prawo pomocy, jako niezłożony na urzędowym formularzu, należało pozostawić bez rozpoznania, o czym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 257 p.p.s.a.