III SA/Po 520/13

Dnia 7 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia na pisma w sprawie dotyczącej płatności do gruntów rolnych na rok 2005 postanawia umorzyć postępowanie w przedmiocie prawa pomocy Jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się (art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Należy wskazać, że postanowienie o przyznaniu prawa pomocy nie może być wydane na skutek ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy, który został oparty na tych samych podstawach, co wydane już prawomocne postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy. W rozpoznawanym przypadku pismem z dnia 19 września 2016 r. R. P. wystąpił z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od opłat i kosztów sądowych w całości oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Z wniosku wynika, że wnioskodawca jest osobą bezdomną, schorowaną i bezdomną. Wnioskodawca nie uzyskuje żadnych dochodów i korzysta z jadłodajni Caritasu. Ponadto oświadczył, że bez jego winy jest zadłużony na kilkaset tysięcy złotych i prowadzona jest przeciwko niemu egzekucja przez banki, które żądają zwrotu udzielonych pożyczek. W rubrykach odnoszących się do stanu rodzinnego oraz majątkowego wpisał: "Nie mam" lub Nie dotyczy". W niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym zapadły już prawomocne orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie wniosków R. P. o przyznanie mu prawa pomocy (k. 50, 117, 207, 276 akt sądowych). Na żadnym etapie toczących się postępowań w przedmiocie przyznania prawa pomocy skarżący nie złożył oświadczenia majątkowego o treści pozwalającej Sądowi dokonać rzetelnej oceny jego zdolności płatniczych. Skarżący ma świadomość, że składane przez niego oświadczenia majątkowe są niewystarczające i budzą wątpliwości. Naczelny Sąd Administracyjny już wielokrotnie, także w niniejszej sprawie, oddalał zażalenia wnoszone przez R. P. na orzeczenia dotyczące odmowy przyznania mu prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wydał już około 550 orzeczeń dotyczących wniosków o prawo pomocy składanych przez R. P.. Skoro w tym stanie rzeczy skarżący ponownie, w kolejnym wniosku o prawo pomocy, powołuje ogólnikową i nieudokumentowaną argumentację o braku zdolności do uiszczenia kosztów sądowych czy o pogorszeniu się jego sytuacji materialnej i zdrowotnej, to taka postawa skarżącego dowodzi dalszego i świadomego uchylania się od złożenia pełnego i rzetelnego oświadczenia majątkowego. Zdaniem Sądu złożenie kolejnego wniosku o prawo pomocy, z tożsamą argumentacją, co wniosek o prawo pomocy prawomocnie załatwiony w niniejszym postępowaniu poprzez wydanie orzeczenia o odmowie przyznania prawa pomocy, nosi znamiona nadużycia prawa poprzez uchylanie się od przedstawienia dokładnych danych o stanie majątkowym i rodzinnym wnioskodawcy. Z uwagi na powyższe i wbrew oczekiwaniom skarżącego, w niniejszej sprawie zbędne jest prowadzenie postępowania odnośnie do okoliczności podniesionych w ponownym wniosku o prawo pomocy oraz w sprzeciwie od orzeczenia referendarza sądowego z dnia 28 października 2016 r. Tym samym zbędne jest ponowne wezwanie wnioskodawcy na podstawie art. 255 p.p.s.a. w celu uzupełnienia materiału dla weryfikacji twierdzeń o pogorszeniu się jego sytuacji majątkowej. W związku z powyższym, wobec uznania, że ponowne rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy należało umorzyć na podstawie art. 249a oraz art. 260 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.