III SA/Po 522/13

Dnia 29 sierpnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka (spr.) Sędziowie NSA Maria Lorych-Olszanowska WSA Beata Sokołowska Protokolant: st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi A W na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy i Miasta O z dnia [...]r. nr, [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K na rzecz skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 14.02.2012 r. Burmistrz Gminy i Miasta O wymierzył M J, A F i A W ( jako współwłaścicielom ) wymiar podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie 341 zł. Jako podstawę opodatkowania przyjęto - budynki mieszkalne 110,14 m kw., pozostałe grunty – 737 m kw. oraz pozostałe budynki – 36,50 m kw. W odwołaniu od decyzji A W zarzuciła jej niezgodność z wpisem do KW nr [...] prowadzonej dla nieruchomości w O. Wniosła o wydanie decyzji dla każdego współwłaściciela zgodnie z jego udziałem w nieruchomości. Podniosła ona również, że została właścicielką nieruchomości na mocy postanowienia SR w O z 22.05.2012 r., które uprawomocniło się z dniem 13.06.2012 r. SKO w K decyzją z 4,03.2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zasadne było obciążenie strony podatkiem od nieruchomości solidarnie z innymi współwłaścicielami ( nie wyodrębniono bowiem własności lokali w nieruchomości ). Strona nabyła nieruchomości w drodze spadku po osobie zmarłej 14.07.2011 r. i od tej daty stała się ona współwłaścicielką zobowiązaną podatkowo. Decyzja wymierzająca podatek za cały rok 2012 r. dotyczy jej również w całości. W skardze do WSA A W zarzuciła organom podatkowym niezbadanie zgodności stanu faktycznego nieruchomości z dotyczącym jej wpisem do księgi wieczystej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na uzasadnienie wyrażonego dotychczas stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona, aczkolwiek nie wszystkie argumenty podnoszone przez stronę skarżącą zasługiwały na uwzględnienie. Wskazać należy bowiem, że organy podatkowe zasadnie przyjęły, iż zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych prawidłowe było obciążenie strony podatkiem od nieruchomości solidarnie z innymi współwłaścicielami ( nie wyodrębniono bowiem własności lokali w nieruchomości ). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich posiadaczach lub współwłaścicielach. Nie było zatem podstaw do określania zobowiązania podatkowego w zależności od udziałów poszczególnych podatników – spadkobierców. Strona nabyła nieruchomości w drodze spadku po osobie zmarłej 14.07.2011 r. i w ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że to od tej daty stała się ona współwłaścicielką zobowiązaną podatkowo. Decyzja wymierzająca podatek za cały rok 2012 r. dotyczy wobec tego jej również w całości. Zasadne okazały się natomiast zastrzeżenia strony w zakresie ustaleń organów w kwestii przedmiotu opodatkowania. W uzasadnieniu decyzji wymiarowej I instancji podano bowiem, że jako podstawę opodatkowania przyjęto - budynki mieszkalne 110,14 m kw., pozostałe grunty – 737 m kw. oraz pozostałe budynki – 36,50 m kw. Zdaniem Sądu wątpliwości budzi sposób ustalenia przez organ powierzchni budynków mieszkalnych o wysokości pow. 2,20 m. (110,14 m kw. ) i budynków pozostałych. Do akt administracyjnych sprawy załączono odpisy z ksiąg wieczystych spornej nieruchomości oraz wypis z rejestru gruntów z 22.01.2013 r., z których to dokumentów nie wynika jednak, jaka jest powierzchnia opodatkowanych przez organ budynków. W toku postępowania sądowego strona przedłożyła decyzję SKO w P z 11.04.2013 r. i organu I instancji z 16.08.2013 r. w sprawie ustalenia podatku od przedmiotowej nieruchomości za 2013 rok ( k. 25-27 akt sadowych ). Z decyzji tych wynika, że pierwsza decyzja wymiarowa dotycząca podatku za rok 2013 ( uchylona powyższą decyzja SKO z 11.04.2013 r. ) został wydana jedynie na podstawie wypisu z rejestru gruntów z 22.01.2013 r., z którego wynika wyłącznie powierzchnia działki ( 0,0737 ha ), a nie powierzchnia opodatkowanych budynków. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji otrzymał informację od Starosty O dotyczącą tego, że dla spornej nieruchomości nie założono odrębnej kartoteki budynków i lokali. Z tego względu organ I instancji przeprowadził w dniu 31.05.2013 r. oględziny spornej nieruchomości, dokonując m. in. pomiaru budynków należących do podatników. Na tej podstawie organ dokonał szczegółowego wyliczenia powierzchni budynku mieszkalnego na poszczególnych kondygnacjach i budynku pozostałego. Ustalono, że powierzchnia budynków mieszkalnych o wys. 1,40 do 2,20 m wynosi 26,94 m kw., powierzchnia budynków mieszkalnych o wys. powyżej 2,20 m wynosi 101,73 m kw., a powierzchnia budynków pozostałych wynosi 12,29 m kw. Są to wielkości inne, niż dane przyjęte przez organ I instancji wydający decyzję w niniejszej sprawie, dotyczącą 2012 r. Czynności procesowe ( oględziny i pomiary budynków ) przeprowadzone w toku postępowania podatkowego za rok 2013 r. dowodzą, że ustalenia dokonane przez organ I instancji w ramach postępowania dotyczącego podatku za rok 2012 nie są prawidłowe. Zaznaczyć należy , że w rozpoznawanej sprawie w aktach administracyjnych nie ma jakichkolwiek dokumentów, potwierdzających naliczony podatek od budynków mieszkalnych i budynków pozostałych. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy winny uzupełnić materiał dowodowy w powyższym zakresie i dokonać ponownego obliczenia podstawy opodatkowania – w tym powierzchni poszczególnych budynków i o ile sytuacja nie uległa zmianie, z uwzględnieniem wyników przeprowadzonych w dniu 31.05.2013 r. oględzin i pomiarów nieruchomości. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w punktach: I i III sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( j. t. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ). O zwrocie kosztów sądowych stronie skarżącej postanowiono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.