III SA/Po 527/20

Dnia 2 marca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska (spr.) WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 marca 2021 roku sprawy ze skargi Ł. R. na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] czerwca 2020 r. nr [...], wydana na podstawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 256), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust 1,art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140) oraz Ip. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł na Ł. R. za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Powyższe rozstrzygnięcia wydane zostały w następującym stanie faktycznym. Dnia [...] kwietnia 2019 r. we W. przy ul. [...] miała miejsce kontrola drogowa samochodu osobowego marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Kontrolowanym pojazdem kierował Ł. R. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: Ł. R.. W toku kontroli ustalono, że kierujący przewoził zarobkowo pasażerów z ul. [...] na ul. [...] we W.. Kurs został zamówiony za pośrednictwem aplikacji BOŁT i za ww. kurs jeden z pasażerów zapłacił gotówką w wysokości [...], po czym otrzymał paragon na kwotę [...]złotych. Pod wskazany adres przyjechał pojazd nieoznakowany jako taksówka. Kierowca podczas kontroli okazał: prawo jazdy, dowód rejestracyjny i wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Nadto, podczas kontroli ustalono, że kontrolowany pojazd był przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą w związku z powyższym stwierdzono, że była wykonywana usługa przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, tj. Ip. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Podczas czynności kontrolnych wykonano dokumentację fotograficzną okazanych dokumentów. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli [...]. W związku z powyższym organ I instancji stwierdził, że doszło do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. (Ip 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazał, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało bezsprzecznie, że w dniu kontroli tj. [...] kwietnia 2019 r. kierujący wykonywał transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym w swoim imieniu i na swoją rzecz pojazdem, który nie spełniał wymogów konstrukcyjnych dla wykonywania przewozu okazjonalnego, ponieważ był wykonywany pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Z analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego w szczególności: protokołu kontroli nr [...] i przedstawionej w toku trwającego postępowania przed organem I instancji dokumentacji wynika, że w dniu [...] kwietnia 2019 r. Ł. R. wykonywał zarobkowy przewóz osób w swoim imieniu i na swoją rzecz, tj. przewoził zarobkowo pasażerów we W. z ul. [...] na ul. [...]. Kontrolujący ustalili, że pasażerowie zamówili usługę transportową korzystając z aplikacji BOLT i pod wskazany adres przyjechał pojazd nieoznakowany jako taksówka. Kierowca w chwili kontroli okazał kontrolującym prawo jazdy, dowód rejestracyjny oraz wypis nr [...] z licencji nr [...] udzielonej jej na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Jak wyjaśnił organ, protokół kontroli stanowi jeden z istotnych dowodów w przedmiotowej sprawie. Protokół podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania. Protokół, jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W związku z powyższym organy administracji są zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego. W niniejszej sprawie kierowca będący jednocześnie stroną postępowania podpisał protokół bez zastrzeżeń, co tym samym dowodzi, że zgodził się ze stwierdzonym stanem faktycznym ustalonym przez kontrolujących. W ocenie organu II instancji zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób wystarczający potwierdza wykonywanie przez stronę zarobkowych okazjonalnych przewozów osób. Z całokształtu materiału dowodowego, a przede wszystkim z okoliczności wykonywanego przewozu z dnia kontroli wynika w sposób bezsporny, że był to przewóz zarobkowy podlegający pod ustawę o transporcie drogowym. Mianowicie celem i intencją pasażerów było skorzystanie z usługi przewozu, aby przemieścić się z ul. [...] na ul. [...] we W.. Jak wyjaśnił organ, przewóz osób, za który dany podmiot otrzymuje zapłatę jest przewozem odpłatnym - zarobkowym, do wykonywania którego konieczne jest uzyskanie stosownego uprawnienia jakim jest zezwolenie lub licencja. Strona była w posiadaniu takiej licencji, mianowicie licencja nr [...] udzielona przez Starostę K. uprawniała ją do wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Strona wykonywała więc przewóz w ramach posiadanego uprawnienia, lecz jak wskazuje ustalony stan faktyczny dopuściła się popełnienia naruszenia, polegającego na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Organ podkreślił , że kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast bezsprzeczne jest, że kontrolowany pojazd nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób wraz z kierowcą, co potwierdza dowód rejestracyjny kontrolowanego pojazdu. Jak dalej wskazał organ, zgodnie z art. 18 ust. 4b pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. W niniejszej sprawie nie wystąpiły jednak powyższe przesłanki, jak wskazał to słusznie organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji, strona nie zawarła żadnej umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa z pasażerami. Ponadto skarżący nie ustalił żadnej opłaty ryczałtowej za przewóz przed jego rozpoczęciem. Mianowicie pasażerowie po zakończonym przewozie zapłacili stronie osobiście wykonującej przewóz - gotówką opłatę za przewóz, po czym otrzymali paragon, którego kopia znajduje się w aktach sprawy. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ wskazał, że definicja przewozu okazjonalnego określona w art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym, odnosi się do przewozów wykonywanych pojazdem przeznaczonym do przewozu, do 9 osób łącznie z kierowcą. W związku z powyższym obowiązującą definicją przewozu okazjonalnego, jest definicja z ustawy o transporcie drogowym i to ona ma zastosowanie do przewozu osób pojazdami konstrukcyjnie przystosowanymi do zarobkowego przewozu do 9 osób łącznie z kierowcą. Odnośnie zarzutu nieustalenia przez organ okoliczności, czy wykonywane przez skarżącego czynności nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, organ odwoławczy wyjaśnił, że ustalenie to nie było konieczne, gdyż jak wynika z akt sprawy strona bez wątpienia była aktywnym przedsiębiorcą wpisanym do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i faktycznie wykonywała działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ustawy o transporcie drogowym. Potwierdzeniem tej okoliczności jest chociażby wpis w ww. Ewidencji oznaczony jako kod [...], który oznacza, że przeważającą działalnością gospodarczą strony jest transport lądowy pasażerki, gdzie indziej niesklasyfikowany. Strona zatem zajmowała się świadomą działalnością w zakresie przewozu osób. Organ odwoławczy stwierdził również, że działalność strony nosiła znamiona działalności zorganizowanej, albowiem nie miała charakteru przypadkowego. Usługi transportowe świadczone przez stronę nie miały charakteru jednorazowego, lecz jak wynika to z m.in. z możliwości i założeń aplikacji BOLT zmierzały do udzielania ich wielokrotnie. Organ ocenił także, że w sprawie nie ma też podstaw do zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania ww. przepisu. W kwestii zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ I instancji art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy wskazał, że faktycznie zaskarżona decyzja winna była zostać doręczona pełnomocnikowi strony, a nie stronie. Organ II instancji ustalił na podstawie informacji uzyskanej od organu I instancji (dowód: pismo z dnia [...] sierpnia 2019 r.) oraz z Urzędu Pocztowego w Z. (dowód: pismo z dnia [...] sierpnia 2019 r.), że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję pomimo danych pełnomocnika strony zawartych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zawierała w okienku przeznaczonym dla adresata dane strony i tam została omyłkowo doręczona. Jednakże jak wynika z akt sprawy pomimo niewłaściwego doręczenia, pełnomocnik strony - adw. Pan M. Ł. złożył odwołanie w terminie. Prawo zatem strony do złożenia środka zaskarżenia w terminie nie zostało naruszone. Ponadto organ odwoławczy mając na uwadze trudności jakie mogła doznać strona z uwagi na błędne doręczenie zaskarżonej decyzji udzielił jeszcze pełnomocnikowi strony dodatkowych 14 - dni na ewentualne złożenie wszechstronnych wyjaśnień dotyczących naruszenia z dnia kontroli. Ł. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i domagając się uchylenia obu wskazanych wyżej decyzji, zarzucił: 1. naruszenie art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a i ust. 4b w zw. z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego podczas, gdy okoliczności sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie Bolt, świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy; nadto czynności podejmowane przez skarżącego w odniesieniu do tej konkretnej sprawy nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d.; 2. naruszenie art. 18 ust. 4b pkt 1 lit c) u.t.d. poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy t.j. Bolt.B V.; 3. naruszenie art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z Ip. 2.11 załącznika nr 3 i w zw. z art. 4 pkt 6a u.t.d. poprzez nałożenie kary przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego; 4. naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz brak zebrania i nierozpatrzenie materiału dowodowego a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie, czy wykonywane przez kierującego czynności. stwierdzone protokołem kontroli, nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, 5. naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich nieb jednych czynności oraz nie zebranie i nie rozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak: ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność( w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli) , braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji 6. naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer; 7. Naruszenie art. 40 § 2 pkt 1 K.p.a polegające na doręczeniu decyzji organu I instancji bezpośrednio stronie, w sytuacji, w której został w sprawie ustanowiony pełnomocnik 8. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej – zdaniem skarżącego – decyzji organu I instancji; 9. naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu, co do konieczności zweryfikowania zasad działania aplikacji; 10. naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z unormowania art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika nadto, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia z [...] czerwca 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł na Ł. R. za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Jak wynika z ustaleń dokonanych w sprawie w dniu [...] kwietnia 2019 r. we W. przy ul. [...] miała miejsce kontrola drogowa samochodu osobowego marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Kontrolowanym pojazdem kierował Ł. R. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: Ł. R.. W toku kontroli ustalono, że kierujący przewoził zarobkowo pasażerów z ul. [...] na ul. [...] we W.. Kurs został zamówiony za pośrednictwem aplikacji BOŁT i za ww. kurs jeden z pasażerów zapłacił gotówką w wysokości [...], po czym otrzymał paragon na kwotę [...]złotych. Pod wskazany adres przyjechał pojazd nieoznakowany jako taksówka. Kierowca podczas kontroli okazał prawo jazdy, dowód rejestracyjny i wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Nadto, podczas kontroli ustalono, że kontrolowany pojazd był przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli nr [...] Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym, która określa zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.). Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d., krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i ust. 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. U. UE L 300 z dnia 14 listopada 2009 r., str. 51). Z kolei warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób określa przepis art. 5b ust. 1 u.t.d., według którego podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.t.d., jak i licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu określonych wymagań wskazanych w art. 5c i art. 6 u.t.d. Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, dokumenty wymienione w art. 87 u.t.d., w tym wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji (art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d.). Jeśli chodzi o przewóz okazjonalny w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, przepis art. 4 pkt 11 u.t.d. definiuje przewóz okazjonalny, jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Na podstawie art. 18 ust. 4b u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi; a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę; b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa; c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przez rozpoczęciem przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Z uwagi na treść zarzutów podniesionych w skardze, w pierwszej kolejności należy wskazać, że prawidłowe jest stanowisko organu, że wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli przewóz osób stanowił krajowy transport drogowy, regulowany wskazanymi wyżej przepisami ustawy o transporcie drogowym, rozumiany, jako podejmowanie i wykonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju (art. 4 pkt 1 u.t.d.). Jak ustalił organ, na dzień kontroli drogowej skarżący posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Działalność skarżącego, jak wskazał organ, stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy prawo przedsiębiorców. Skarżący jest przedsiębiorcą wpisanym do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej , co potwierdza wpis w ww. Ewidencji oznaczony, jako kod [...], który oznacza, że przeważającą działalnością gospodarczą strony jest transport lądowy pasażerki, gdzie indziej niesklasyfikowany. Nie budzi również wątpliwości, że działalność ta ma charakter zarobkowy, nie była przypadkowa, ale stanowiła zorganizowany i zaplanowany rodzaj aktywności skarżącego, o czym świadczy choćby wybór sposobu pozyskiwania klientów, dokonanie i wybór portalu internetowego oferującego usługę pośrednictwa czy tez zapewnienie sobie możliwości stałego korzystania z określonych narzędzi informatycznych niezbędnych do realizacji zaplanowanych celów poprzez wykorzystanie aplikacji. Wszystkie wskazane elementy wskazują niewątpliwie na zaplanowany rodzaj aktywności przewoźnika i nie mają charakteru przypadkowego, incydentalnego, ponieważ wymagają podejmowania szeregu zaplanowanych i przemyślanych działań i czynności. W kontrolowanej sprawie niewątpliwie skarżący - przedsiębiorca był podmiotem realizującym przewóz drogowy. Sąd podziela również stanowisko organu, że wykonywany przez skarżącego przewóz był przewozem okazjonalnym, wykonywanym pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, zawarta w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna i nie określa co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" w przepisach prawa unijnego. Zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz. U. UE L 300 z dnia 14 listopada 2009 r., s. 8), za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej. W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach, zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06, CBOSA). W świetle powyższego , zasadną jest ocena organów, że skarżący wykonywał odpłatny przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa. Niezasadne są także, podnoszone w skardze zarzuty dotyczące braku ustalenia przez organy okoliczności dotyczących tego, w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność, brak wyjaśnienia zasad działalności aplikacji. Ustalenia dokonane przez organ, z których wynika, że przewóz odbywał się z wykorzystaniem aplikacji Bolt , są bezsporne. W tym miejscu należy zatem jedynie wskazać, że analizy charakteru usługi pośrednictwa świadczonej przez platformę informatyczną, jaką jest również aplikacja Bolt, dokonał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 20 grudnia 2017 r., C-34/15, gdzie Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Co więcej, Trybunał zauważył, że platforma mobilna wywiera decydujący wpływ na warunki, na jakich kierowcy ci świadczą usługi. Jak wskazał Trybunał, co się tyczy tej ostatniej kwestii, okazuje się w szczególności, że administrator określa za pomocą aplikacji przynajmniej maksymalną cenę danego przewozu oraz że przedsiębiorstwo to pobiera tę cenę od klienta, a następnie przekazuje jej część właścicielowi pojazdu niebędącemu zawodowym kierowcą. Nie zasługuje na uwzględnienie zatem również zawarty w skardze zarzut zmierzający do podważenia ustalenia o odpłatnym charakterze przewozu. Fakt uiszczenia przez pasażera zapłaty za przewóz, bezpośrednio po jego zakończeniu, jest bowiem niewątpliwy, co potwierdza treść protokołu kontroli. Jak słusznie wskazał przy tym organ, protokół kontroli stanowi jeden z istotnych dowodów w przedmiotowej sprawie. Protokół, jako dokument urzędowy korzysta ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W związku z powyższym organy administracji są zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego. W niniejszej sprawie kierowca będący jednocześnie stroną postępowania podpisał protokół bez zastrzeżeń, co tym samym dowodzi, że zgodził się ze stwierdzonym stanem faktycznym ustalonym przez kontrolujących. W niniejszej sprawie za trafną uznać należy także ocenę organu o braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 u.t.d., ponieważ żadna z przesłanek wskazanych w tym przepisie nie zachodzi. W świetle powyższego za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego oraz reguł proceduralnych określonych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy należycie rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a organ odwoławczy również odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, zaś zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie zarówno faktyczne, jak i prawne. Organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. Sąd podziela również stanowisko organu odwoławczego odnośnie zarzutu naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. Jak wskazał organ odwoławczy i co nie budzi wątpliwości, że decyzja organu I instancji winna była zostać doręczona pełnomocnikowi strony, a nie stronie. Jak ustalono, na podstawie informacji uzyskanej od organu I instancji (dowód: pismo z dnia [...] sierpnia 2019 r.) oraz z Urzędu Pocztowego w Z. (dowód: pismo z dnia [...] sierpnia 2019 r.), przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję pomimo danych pełnomocnika strony zawartych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zawierała w okienku przeznaczonym dla adresata dane strony i tam została omyłkowo doręczona. Jednakże, jak wynika z akt sprawy, pomimo niewłaściwego doręczenia, pełnomocnik strony - adw. Pan M. Ł. złożył odwołanie w terminie. Prawo zatem strony do złożenia środka zaskarżenia w terminie nie zostało naruszone. Ponadto organ odwoławczy mając na uwadze trudności jakie mogła doznać strona z uwagi na błędne doręczenie zaskarżonej decyzji udzielił jeszcze pełnomocnikowi strony dodatkowych 14 - dni na ewentualne złożenie wszechstronnych wyjaśnień dotyczących naruszenia z dnia kontroli. W tej sytuacji, nie budzi wątpliwości, że naruszenie wskazanego wyżej przepisu, nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd na postawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.