III SA/Po 531/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w dniu 05 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. D. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji P. D., zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję opisaną w rubrum. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] o wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 24 000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Uzasadniając wniosek pełnomocnik napisał, że zdaniem strony skarżącej decyzja jest wadliwa. Ewentualne uwzględnienie skargi skutkować będzie wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji organu I instancji, której wykonanie pozbawi Skarżącego możliwości wykonywania działalności gospodarczej. Skarżący w chwili obecnej posiada pojazd mechaniczny - samochód dostawczy - wykorzystywany na potrzeby firmy, i jest to jego majątek, z którego mogłoby dojść do ewentualnej egzekucji administracyjnej. Pozbawienie skarżącego tego mienia uniemożliwi normalne funkcjonowanie, bowiem jest to pojazd wykorzystywany w pracach budowlanych, które skarżący wykonuje. Skarżący nie osiąga innych dochodów poza działalnością gospodarczą, a ponadto z działalności tej utrzymuje siebie, żonę i dziecko, które ma kilka miesięcy. Ewentualne zajęcie rachunku bankowego skarżącego także pozbawi go środków do życia, a w chwili obecnej nie posiada on środków na jednorazową realizację nałożonej na niego kary pieniężnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwana dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Celem instytucji wstrzymania wykonania nie jest ocena legalności aktu lub czynności, ale ukształtowanie stosunków, do czasu rozpoznania skargi, w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a więc negatywnym skutkom, które może wywołać decyzja administracyjna (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2007 r. II FSK 1490/07, LEX nr 1011336; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2008 r. II OZ 741/08, LEX nr 493666). Przesłankami zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wynikających z wykonania danego aktu lub czynności. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające zastosowanie powołanej instytucji, spoczywa wyłącznie na stronie skarżącej. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów obciąża stronę. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym (por. np. postanowienia NSA z 14 grudnia 2009 r. II OSK 1898/09 oraz z 04 listopada 2008 r., II OZ 1143/08 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA") przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wyżej przywołanego przepisu, mogą być, co do zasady, jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, tj. ma przymiot wykonalności. Przede wszystkim Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja posiada przymiot wykonalności, bowiem nakłada na skarżącego obowiązek zapłaty kary pieniężnej, w kwocie 24 000 zł. Dalej Sąd ocenia, że nie zostały należycie wykazane okoliczności, które przemawiają za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zawodowy pełnomocnik nie udokumentował bowiem żadnego z argumentów zaprezentowanych we wniosku. W szczególności wniosek nie został opatrzony żadnymi dokumentami potwierdzającymi sytuację finansową skarżącego. Sąd nie może zatem zweryfikować twierdzeń zawartych we wniosku, w tym jednoznacznie ustalić dysproporcji pomiędzy kwotą kary pieniężnej a przychodami miesięcznymi skarżącego i deklarowanymi wydatkami. Sąd zaznacza i to, że możliwość wyegzekwowania kwoty, sama w sobie nie stanowi wystarczającej przyczyny wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia kary pieniężnej jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do zapłaty. Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 11 stycznia 2017 r. sygn. akt I OZ 2046/16 (CBOSA), że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Sąd zaznacza, że badając wniosek nie ocenia prawidłowości wydania decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, ale jedynie bada, czy występuje prawdopodobieństwo wystąpienia następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie może wywołać wykonanie danego aktu lub czynności. Kierując się powyższym, Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.