III SA/Po 532/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi .... – wspólników spółki cywilnej S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia ...marca 2015 r. nr ... w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ... – wspólnicy spółki cywilnej "S." złożyli skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia ... marca 2015 r. nr ... w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego. W petitum skargi skarżący wnieśli m.in. o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wskazali, że okoliczności sprawy wskazują na wysokie prawdopodobieństwo, że nieprawidłowości w zgłoszonej procedurze wywozu są konsekwencją czynów zabronionych. Ponadto z uwagi na fakt, że zaskarżona decyzja ma charakter ostateczny może stanowić podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie podatku od towarów i usług. Eksport towarów na Ukrainę korzystał bowiem ze stawki preferencyjnej, wynoszącej 0%. Skarżący będą zatem narażeni na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, polegającej na obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług za zdarzenie podatkowe sprzed prawie 5 lat. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że w danej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W ocenie Sądu, analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uzasadnia stwierdzenie, że skarżący nie uprawdopodobnili w nim przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie wykazali, że w razie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia ... marca 2015 r. zostaną narażeni na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżona decyzja unieważniająca z dniem 21 maja 2010 r. zgłoszenie celne do procedury wywozu ze swej natury nie może bowiem prowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast twierdzenie skarżących, że będą narażeni na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, polegającej na obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług za zdarzenie podatkowe sprzed prawie pięciu lat, w ocenie Sądu, jest gołosłowne. Wprawdzie przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia, jednak uprawdopodobnienie nie może opierać się na samym tylko twierdzeniu strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Skarżący nie załączyli żadnej dokumentacji, z której wynikałoby – po pierwsze – że rzeczywiście składali deklaracje na podatek od towarów i usług za wskazany przez nich okres, w których wykazywali zobowiązanie podatkowe według stawki 0%, oraz – po drugie – że ewentualny obowiązek zapłaty podatku według wyższej stawki spowoduje dla nich niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (w postaci na przykład rachunku zysków i strat, zeznań podatkowych, umów z kontrahentami lub bankami). Niezależnie od powyższego, odnosząc się do argumentu wskazującego na wysokie prawdopodobieństwo, że nieprawidłowości w zgłoszonej procedurze wywozu są konsekwencją czynów zabronionych – należy wyjaśnić, że rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia nie może wiązać się z oceną merytoryczną sprawy celnej, gdyż nie można utożsamiać ze sobą ewentualnych nieprawidłowości w wydaniu zaskarżonej decyzji z przesłankami przyznania skarżącym ochrony tymczasowej. Oznaczałoby to bowiem konieczność zbadania w określonym stopniu meritum sprawy i dokonanie swoistego przedsądu. Reasumując, w ocenie Sądu w niniejszym przypadku nie istnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.