III SA/Po 54/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Asesor sądowy WSA Robert Talaga (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia 16 września 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 roku, nr [...] L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A. W. PHU S. karę pieniężną w wysokości: [...] zł. W uzasadnieniu wyjaśniono, że zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr: [...] z dnia [...] listopada 2020 roku w miejscowości P. na drodze krajowej nr [...], został zatrzymany do kontroli samochód marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o numerach rejestracyjnych [...], którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Zespołem pojazdów kierował G. W., który oświadczył, że w imieniu przedsiębiorcy występującego pod nazwą A. W. PHU S. wykonywał transport drogowy towarów. W momencie zatrzymania do kontroli pojazd poruszał się po rozładunku towaru z miejscowości S. na kolejny załadunek do miejscowości Z. Do kontroli kierowca okazał dokumenty, o które został poproszony w tym zapisy z urządzenia rejestrującego zamontowanego w pojeździe oraz karty kierowcy. W wyniku analizy dokumentów ustalono, że w pojeździe znajduje się licencja na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy nr [...], natomiast nie było niej wypisu na kontrolowany pojazd. Ponadto podczas kontroli ujawniono poruszanie się bez zalogowanej poprawnie karty kierowcy. Kierowca nie wiedział dlaczego nie ma w pojeździe wypisu z licencji nie wiedział też nic na temat jazdy bez karty, która miała miejsce w dniu [...] października 2020 r. pojazdem o tych samych numerach rejestracyjnych od 12:19 do [...]-10-2020 17:50 przez 1 h 1 min. Pismem z dnia [...] stycznia 2021 roku strona wniosła odwołanie wskazując, iż pojazd marki [...] o nr rej. [...] uległ awarii, przez co w dniu [...] października 2020 r. został poddany naprawie, a następnie w dniu [...] października 2020 r. dokonano ponownej jego naprawy. Strona podniosła, że przejazdy bez zalogowanej karty wykonywane były w ramach testów drogowych, przez pracowników serwisu. Ponadto kierowca omyłkowo zabrał w trasę oryginał zamiast wypis z licencji. Strona wskazała, iż przejazdy bez zalogowanej karty były wykonywane po naprawie w ramach próby drogowej. Decyzją z dnia 16 września 2021 roku, nr [...] Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2021 roku, nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło: - niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji zgodnie z art. 87 ustawy o transporcie drogowym za każdy dokument; - niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. W czasie przeprowadzania czynności kontrolnych kierowca G. W. okazał oryginał licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy zamiast wypisu z w/w uprawnienia. Strona wskazała, iż kierowca omyłkowo wziął niewłaściwą teczkę z dokumentami. Organ odwoławczy stwierdził, iż przedsiębiorca jako profesjonalny podmiot prowadzący działalność transportową powinien był upewnić się czy nowozatrudniony kierowca posiada wszystkie wymagane dokumenty potrzebne w trakcie wykonywania przewozu. Omyłkowe zabranie niewłaściwej teczki nie powodowało zwolnienia przedsiębiorcy z obowiązku wyposażenia kierowcy w wypis z licencji. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego zasadnie została nałożona kara pieniężna w wysokości [...] zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi organ stwierdził, że wykazano, iż pojazdem w dniu [...] października 2020 r. pomiędzy godzinami 12:19, a 17:50 wykonywano przejazdy bez zalogowanej karty kierowcy - pojazdem przejechano łącznie 55 km). W związku z powyższym organ I instancji stwierdził niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Pismem z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] organ odwoławczy wezwał serwis, w którym dokonywano napraw do wskazania czy w dniu [...] października 2020 r. wykonywano w/w pojazdem testy drogowe. W odpowiedzi serwis S. S.A. Odział P. wskazał, iż pojazd został przyjęty do naprawy w dniu [...] października 2020 r. ok godziny 13:00 i w ramach naprawy wykonano dwa testy drogowe - w dniu [...] października 2020 r. pomiędzy 16:30 a 18:00 oraz w dniu [...] października 2020 r. pomiędzy 10:00 a 10:30. Z danych cyfrowych wynikało, że w dniu [...] października 2020 r. w w/w godzinach wykonano przejazd, lecz w tym samym dniu pomiędzy godz. 15:00, a 16:00 wykonano kolejny przejazd, który nie był przejazdem w ramach testu drogowego. Tym samym nie można było zastosować art. 3 lit. g) rozporządzenia 561/2006, gdyż przejazd z dnia [...] października 2020 r. wykonany pomiędzy 15:00 a 16:00 z całą pewnością nie był wykonany w ramach przeprowadzonej naprawy. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Inspektor Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości [...] zł z tytułu ww. stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym została zasadnie. Odnośnie zastosowania w sprawie art. 92c ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wskazał, iż strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających, że do naruszeń doszło w okolicznościach, których nie mogła przewidzieć i na które nie miała wpływu. Strona nie udowodniła, iż dopełniła ciążącego na niej obowiązku i podjęła wszelkie możliwe środki w celu zapobiegania powstawaniu naruszeń. Analizując całość materiału dowodowego organ nie stwierdził istnienia okoliczności pozwalających na zastosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Pismem z dnia [...] października 2021 roku A. W. PHU S. wniósł skargę na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia 16 września 2021 roku, nr [...] utrzymującą w mocy decyzję decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 165/2014 (UE) z dnia 4 lutego 2014 roku i art. 1,2 ust. 1, art. 3 lit. g, art. 4 lit. a) oraz art. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 561/2006 (WE) w sprawie harmonizacji przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego poprzez uznanie, że przejazd środka transportu w ramach czynności warsztatowych oraz niezwiązany bezpośrednio z usługą transportową był objęty obowiązkiem rejestracji aktywności przy użyciu tachografu, - rażące naruszenie art. 107 § 3 Kpa poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego oraz nieuzasadnione pominięcie twierdzeń strony zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, - naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 Kpa poprzez porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy. W konsekwencji powyższego skarżący wniósł o: - uchylenie skarżonej decyzji, oraz poprzedzającej decyzji o sygnaturze [...] wydanej przez L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, - zwrot poniesionych przez stronę kosztów postępowania i obciążenie nimi Inspektor Transportu Drogowego. Według skarżącego z zaskarżonej decyzji nie wynikało skąd Inspektor Transportu Drogowego czerpał przekonanie o "całej pewności" co do celu wykonania przejazdu bez zalogowanej karty kierowcy w dniu [...] października 2020 roku. Takie uzasadnienie nie spełniało wymogów tzw. prawdy obiektywnej, lecz polegał na wewnętrznym przekonaniu (przypuszczeniu) organu bez przywołania jakichkolwiek dowodów materialnych na potwierdzenie wysuwanych przez organ tez. Aby dokonać prawidłowej interpretacji charakteru przejazdów wykonanych należało uwzględnić charakter usterki, procedurę naprawy i zasady dokonywania testu drogowego po odbiorze pojazdu z warsztatu. Przebieg aktywności zarejestrowanych bez zalogowanej karty kierowcy w dniu [...] października 2020 roku została zobrazowana w wykresie sporządzonym bezpośrednio z danych zawartych w pamięci tachografu cyfrowego w kontrolowanym pojeździe o nr rej. [...] W dniu [...] października 2020 roku podróżowano pojazdem [...] bez zalogowanej karty kierowcy zarówno ok. godz. 10:15-10:30, jak i od godziny 15:00 do 15:55. Wątpliwości co do celu i zakresu wykonanego przejazdu bez karty mogły zostać wyjaśnione na podstawie wydruku danych z rejestru GPS tj. śladu przejazdu na podstawie danych satelitarnych. świadczących, że pojazd [...] (bez naczepy) po wyjeździe z warsztatu S. poruszał się najprostszą drogą prowadzącą do siedziby przedsiębiorstwa, znajdującej się w S. . Pojazd w tym czasie nie wykonywał przewozu drogowego (zarobkowego), tylko był poddawany próbom drogowym przez pracownika administracyjnego strony na trasie pomiędzy warsztatem a siedzibą przedsiębiorcy. Przedmiotem naprawy pojazdu [...] była usterka skrzyni biegów polegająca na losowo występującym problemie z włączeniem biegu. Przed wydaniem pojazdu kierowcy do celów wykonywania transportu międzynarodowego naprawa tak istotnej usterki musiała być zweryfikowana poprzez miarodajny i obiektywny test drogowy. Test ten został właśnie wykonany w dniu [...] października 2020 pomiędzy godziną 15:00 a 16:00 na trasie pomiędzy siedzibą warsztatu a siedzibą przedsiębiorcy. Przewoźnik świadomie podjął decyzję o braku obowiązku rejestracji aktywności związanych z naprawą i diagnostyką, a także próbą drogową w pamięci tachografu cyfrowego w świetle przywołanych przepisów. W chwili wykonywania przejazdu pojazd [...] nie był używany do przewozu rzeczy, ponieważ przejazd serwisowy odbywał się bez naczepy, której obecność jest warunkiem koniecznym do skorzystania z możliwości transportowych ciągnika siodłowego. Nawet przy przyjęciu, że sam ciągnik siodłowy (bez naczepy) również nadaje się do wykonania przewozu drogowego, zastosowanie znajdował wyjątek określony w art. 3 lit. g) rozporządzenia 561/2006 (WE), zgodnie z którym niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym (...) ramach napraw albo konserwacji (...). Organ administracji w odniesieniu do twierdzeń strony, wskazujących na fakt wykonywania przejazdu pojazdem [...] w ramach naprawy nie wysunął jakiegokolwiek materialnego przeciwdowodu, stojącego w opozycji do twierdzeń strony. Reasumując w aspekcie naruszenia określonego w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ arbitralnie uznał zasadność nałożenia kary, pomimo istnienia dowodów stojących w opozycji do stanowiska organu. W niniejszym przypadku organ nie podjął próby dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, opierając się wyłącznie na apriorycznych założeniach i przerzucając cały ciężar dowodowy na stronę. Jeżeli organ uznał dowody zebrane w toku postępowania za niewystarczające do wydania decyzji zgodnej z przedstawionym stanowiskiem strony, to jego obowiązkiem było wezwanie strony do ich uzupełnienia i doprecyzowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. 2021 roku, poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 329 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie podniesione zarzuty dotyczą kwestii związanych z zasadnością nałożenia na stronę sankcji administracyjnej za naruszenie określone w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U.2022.180 t.j.), dalej jako u.t.d. Ich istota sprowadza się do stwierdzenia, iż kierowca prowadzący kontrolowany pojazd w dniu [...] października 2020 r. był zwolniony z obowiązku rejestrowania swojej aktywności ze względu na wykonywanie próby drogowej po odebraniu pojazdu z warsztatu. Strona sformułowała jednak w odniesieniu do obowiązku rejestracji aktywności pojazdu przy użyciu tachografu jaki wynika z przepisów przepisy prawa unijnego, które należy przytoczyć. Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE z 2014 r., L 60, s. 1) tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 561/2006. Zgodnie z art. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE. z 2006 r., L 102, s.1) niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy dotyczące czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców wykonujących przewóz drogowy rzeczy i osób w celu ujednolicenia warunków konkurencji pomiędzy poszczególnymi rodzajami transportu lądowego, zwłaszcza w odniesieniu do sektora transportu drogowego oraz w celu poprawy warunków pracy i bezpieczeństwa drogowego. Niniejsze rozporządzenie ma na celu także przyczynienie się do polepszenia metod monitorowania i egzekwowania przepisów przez Państwa Członkowskie oraz poprawy warunków pracy w transporcie drogowym. Zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do przewozu drogowego: a) rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony; lub aa) od dnia 1 lipca 2026 r. - rzeczy w międzynarodowym transporcie drogowym lub kabotażowym, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 2,5 tony; lub b) osób, pojazdami skonstruowanymi lub trwale przystosowanymi i przeznaczonymi do przewozu więcej niż dziewięciu osób łącznie z kierowcą. Stosownie do art. 3 lit g) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego: pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu; Zgodnie z art. 4 lit a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 dla celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają następujące definicje: "przewóz drogowy" oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy; Zdaniem strony skarżącej w świetle przytoczonych przepisów ustalenie istnienia obowiązku rejestracji aktywności przez kierowcę w tachografie wymagało określenia, czy do danego przejazdu zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia 561/2006. W świetle powyższych regulacji wskazanych przez stronę skarżącą istotne było rozważanie zakwalifikowania przedmiotowego przypadku do kategorii przejazdu pojazdem w ramach naprawy albo konserwacji. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie powyższe przepisy unijne nie zostały naruszone. Wykonywany przejazd kwalifikował się do definicji przewozu drogowego zgodnie z art. 2 ust. 1 oraz art. 4 lit a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Jednocześnie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 3 lit g) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wyłączające obowiązek rejestracji aktywności pojazdu w tachografie przez kierowcę. W tym zakresie należy dostrzec, że już w treści odwołania skarżący twierdził: że "W celu sprawdzenia czy awaria została, całkowicie wyeliminowana pojazd, został poddany testom drogowym przez pracowników serwisu Scanii". Na dowód oddania pojazdu do naprawy skarżący przedłożył faktury. Mając na uwadze stanowisko strony, w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy organ odwoławczy pismem z dnia [...] lipca 2021 r., nr- [...] wezwał wystawcę przedłożonych przez stronę faktur S. do udzielenia informacji, czy w związku z wykonywanymi na zlecenie skarżącego pracami naprawczymi pojazdu marki [...] o nr. rej. [...] w dniu [...] października 2020 r. przeprowadzane były testy drogowe ww. pojazdu, w jakich godzinach je przeprowadzano, czy wykonywane były one przez pracowników serwisu oraz czy serwis posiada dokumenty potwierdzające wykonanie testów drogowych. Wezwany podmiot odpowiedział pismem z dnia [...] lipca 2021 r, w którym wskazano, że przedmiotowy pojazd został przyjęty do naprawy w dniu [...] października 2020 r. około godziny 13:00, a w trakcie naprawy pojazd został dwukrotnie poddany krótkim testom drogowym - w dniu [...] października 2020 r. pomiędzy godziną 16:30 a 18:00 oraz w dniu [...] października 2020 r. pomiędzy godziną 10:00 a 10:30. Zgodnie z treścią pisma testy drogowe zostały przeprowadzone przez pracownika warsztatu. W tym względzie należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, który uznał twierdzenia strony dotyczące testowania spornego pojazdu przez pracowników warsztatu w dniu [...] października 2020 r. pomiędzy godziną 15:00 a 16:00 za nie mogły mieć istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Organ dokonał bowiem w tym zakresie ustaleń weryfikując czas i zakres działań podejmowanych w zakładzie naprawczym. Stanowisko organu wyrażone w treści zaskarżonej decyzji pozostaje zatem prawidłowe. W przedmiotowej skardze A. W. zmienił wcześniejszą argumentację wskazując, że pojazd był poddawany próbom drogowym przez jednego z jego pracowników w dniu [...] października 2020 r. pomiędzy godziną 15:00 a 16:00. Skarżący nie przedstawił jednak żadnych dowodów na potwierdzenie, że kontrolowany pojazd był w ww. okresie poddawany testom drogowym po przeprowadzonej naprawie. W takiej sytuacji nie można było uznać za próbę drogową przejazdu przedmiotowym pojazdem z warsztatu do siedziby przedsiębiorstwa dnia [...] października 2020 r. pomiędzy godziną 15:00 a 16:00 pojazd marki [...] o nr. rej. [...] Tym bardziej, że przejazd miał miejsce na dystansie o łącznej długości ok. 55 km. W tym przypadku organ trafnie uznał, że celem przejazdu wykonywanego przez ,,pracownika administracyjnego'' strony skarżącej było doprowadzenie pojazdu do bazy przedsiębiorcy, a w konsekwencji wprowadzenie go do regularnej eksploatacji w przedsiębiorstwie w ramach realizowanych zleceń transportowych. W istocie podczas takiego pojazdu kierowca mógł samodzielnie upewnić się o sprawności naprawionego pojazdu. Niemniej jednak takie zachowanie kierowcy nie mogło zostać zakwalifikowane jako przewóz pojazdem drogowym w ramach napraw. Takiego rodzaju bowiem przejazdy zostały bowiem wykonane wcześniej przez pracowników zakładu naprawczego, przed przekazaniem pojazdu kierowcy zatrudnionemu przez skarżącego. Należy rozróżnić, że celem próby drogowej jest sprawdzenie sprawności pojazdu przed jego przywróceniem do ruchu drogowego, a więc nie można uznać, że jej przeprowadzenia może podjąć się dowolna osoba posiadająca uprawnienia do prowadzenia pojazdu, a jedynie osoba posiadająca specjalistyczną wiedzę może zidentyfikować ewentualne nieprawidłowości. W rozpoznawanej sprawie próby drogowe kontrolowanego pojazdu przeprowadzone zostały przez wykwalifikowany personel warsztatu odpowiadającego za naprawę. Skarżący nie przedłożył żadnych dowodów na to, że w dniu [...] października 2020 r. pomiędzy godziną 15:00 a 16:00 wykonywane było zlecenie w postaci przeprowadzenia dodatkowych prób drogowych. W ten sposób nie naruszono art. 3 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006, który wyłącza zastosowanie całej regulacji unijnej do przewozów drogowych pojazdami poddawanymi próbom drogowym w ramach napraw albo konserwacji. Przejazd z terenu warsztatu do bazy przedsiębiorstwa nie podlegał bowiem wyłączeniu spod stosowania wymogów jakie zostały wprowadzone wobec wszystkich przewoźników rozporządzeniem (WE) nr [...]. Nie można było zatem uznać, że wykonywany był on w ramach naprawy czy konserwacji. Tym bardziej, że skarżący odebrał przedmiotowy pojazd, który był już poddany naprawie i nie udowodniono w żaden sposób, że sankcjonowany przejazd był częścią czynności naprawczych. Bezpodstawne było samo przekonanie skarżącego, że sankcjonowany przejazd podlegał wyłączeniu spod obowiązku rejestracji aktywności kierowcy i samo jego stwierdzenie mogło stanowić wystarczającą podstawę do wystąpienia okoliczności wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy z tytułu wykonywanego przejazdu. W ocenie Sądu organy administracji publicznej nie naruszyły w sprawie art. 7 k.p.a. zgodnie z którym w toku postępowania stoją one na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy na okoliczności faktyczne, które były istotne dla sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. Ocena, czy przedmiotem dowodu była okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu, który jest jednakże związany w tej mierze przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności protokół kontroli drogowej jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Utrwalone protokołem czynności kontrolne mają charakter materialno-techniczny i odzwierciedlają ich przebieg oraz poczynione w ten sposób ustalenia. Z tego powodu uznaje się go za dokument mający szczególną moc dowodową, co z drugiej strony powinno zobowiązywać kontrolowanego do dołożenia ze swojej strony starań, żeby w protokole tym znalazły odzwierciedlenie wszystkie okoliczności stanu objętego kontrolą, w tym oświadczenia/twierdzenia kontrolowanego na ten temat. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie protokół kontroli z dnia [...] listopada 2020 roku, nr: [...] mógł być podstawowym dowodem w sprawie, który zapewniał możliwość przedstawienia przez kontrolowanego własnej wersji zdarzeń. Zebrany przez organy w sprawie materiał dowodowy był kompletny i uwzględniał wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Bezpodstawny okazał się w konsekwencji zarzut naruszenia przez organ art. 107 k.p.a. Zaskarżona decyzja posiadała wszystkie wymagane elementy, uzasadnienie faktyczne decyzji zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a uzasadnienie prawne zawierało wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie nie naruszono przywołanych w skardze przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny na wynik sprawy, a organy zasadnie stwierdziły kwestionowane przez stronę naruszenie określone w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.. Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.