III SA/Po 544/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. E. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków sprzedaży lokalu mieszkalnego postanawia: odrzucić skargę. /-/ M. Ławniczak Pismem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu pisma I. E. zatytułowanego "odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] ogłoszonej ustnie w zakresie wysokości bonifikaty oraz ustanowienia hipoteki kaucyjnej", w którym podniosła zarzuty dotyczące warunków, na jakich nabyła od Gminy P. lokal mieszkalny położony w P. przy ul. [...], wyjaśniło, że nie ma prawnych możliwości zbadania przedstawionej sprawy dotyczącej sprzedaży nieruchomości, gdyż nie podlega ona załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej i tym samym nie jest sprawą administracyjną w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego. Po rozpatrzeniu pisma I. E. określonego jako "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez wydanie orzeczenia w formie decyzji administracyjnej" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w piśmie z dnia [...] podtrzymało dotychczasowe stanowisko podkreślając, że sprawa sprzedaży lokalu mieszkalnego nie jest sprawą administracyjną w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z czym nie może być załatwiona w formie decyzji administracyjnej. I. E. złożyła do tutejszego Sądu skargę na powyższe pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], traktując je jako "decyzję utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta podaną do wiadomości dnia [...] w formie ustnej decyzji określającej wysokość udzielonej bonifikaty oraz ustanawiającej hipotekę kaucyjną na sprzedawanym lokalu mieszkalnym". Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 32 ust. 1 Konstytucji RP polegające na naruszeniu zasady równego traktowania mieszkańców lokali w budynkach stanowiących własność gminy P. poprzez dowolne przyznawanie wysokości bonifikaty oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP polegające na naruszeniu istoty prawa własności poprzez pozbawienie możliwości dysponowania własnością na podstawie dowolnej decyzji Prezydenta Miasta o ustanowieniu hipoteki kaucyjnej na sprzedawanym lokalu mieszkalnym, - § 6 pkt 3 uchwały Rady Miasta nr [...] z dnia [...] zmienionej uchwałą Rady Miasta nr [...] z dnia [...] w sprawie sprzedaży lokali mieszkalnych w budynkach stanowiących własność gminy P. oraz ustalania bonifikat polegające na bezpodstawnym zaniżeniu bonifikaty o 35% wartości sprzedawanego lokalu mieszkalnego, - art. 68 ust. 2a pkt 1, 4, i 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 203 ze zm.) polegające na bezpodstawnym podjęciu decyzji o wpisaniu hipoteki kaucyjnej do warunków sprzedaży lokalu mieszkalnego, co uniemożliwia skarżącej dysponowanie zakupionym lokalem mieszkalnym w zakresie przewidzianym w ustawie o gospodarce nieruchomościami, - art. 1 ust. 1, art. 2, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 76, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 107 § 1 i § 4, art. 138 kpa polegające na zaniechaniu działania w zakresie należącym do podstawowych obowiązków organu wyższego stopnia w rozumieniu kpa, a w konsekwencji aprobującym milczeniu umożliwiającym samowolę i bezprawne działanie władz miasta P. Skarżąca wskazała, iż wobec braku formalnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, pomimo wezwania do jej wydania, jest ona zmuszona wnosić merytoryczne odwołanie tylko od decyzji Prezydenta Miasta i w związku z powyższym wniosła o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta w zakresie wysokości bonifikaty oraz ustanowienia hipoteki kaucyjnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w pismach z dnia [...] i [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Natomiast w sytuacji, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych, podlega ona odrzuceniu jako niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a). Złożona przez I. E. skarga na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie mieści się w kategorii spraw podlegających zaskarżeniu skargą do sądu administracyjnego. Przedmiotem zaskarżenia nie jest bowiem żaden z aktów wymienionych w pkt 1-7 powołanego przepisu. Wbrew stanowisku skarżącej pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie jest decyzją administracyjną. Jest to jedynie pismo informujące skarżącą o tym, że Kolegium nie ma możliwości merytorycznego rozpoznania przedmiotowej sprawy, która nie jest sprawą administracyjną w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego. Pisma tego nie można przy tym potraktować jako postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania już choćby z tego względu, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzeka w składzie trzyosobowym, a wydane orzeczenia podpisują wszyscy członkowie składu orzekającego (art. 18 ust. 1 i art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, Dz. U. z 2001 r. Nr 79, 856 ze zm.), natomiast podpisy wszystkich członków składu orzekającego są obligatoryjnym elementem postanowienia (art. 124 § 1 kpa). Tymczasem zaskarżone w niniejszej sprawie pismo zostało podpisane wyłącznie przez Przewodniczącego Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Jednocześnie należy zaznaczyć, że skarga złożona przez I. E. nie mogła zostać zakwalifikowana jako skarga na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, gdyż z jej treści wynika, iż przedmiotem zaskarżenia jest pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] (które skarżąca określa jako decyzję), a jednocześnie skarżąca nie domaga się wydania przez Kolegium rozstrzygnięcia w przedmiocie złożonego przez nią odwołania, lecz wnosi o uchylenie "decyzji" Prezydenta Miasta w przedmiocie wysokości udzielonej bonifikaty oraz ustanowienia hipoteki kaucyjnej na sprzedawanym lokalu mieszkalnym, podnosząc merytoryczne zarzuty w tym zakresie. Tym samym skarga złożona przez I. E. na powyższe pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, wobec czego orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego Sąd pragnie jednak zwrócić uwagę, że nawet w przypadku oczywistej bezprzedmiotowości odwołania strony , odwołanie wniesione do organu administracji nie powinno pozostać bez rozpoznania, a organ odwoławczy winien stwierdzić jego niedopuszczalność w drodze postanowienia (art. 134 kpa), które podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). /-/ M. Ławniczak D.W.d