III SA/Po 546/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędzia NSA Tadeusz Geremek (spr.) WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2009 r. przy udziale sprawy ze skargi A.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku Nr[...] w przedmiocie wyjaśnienia treści zaświadczenia dotyczącego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej o d d a l a s k a r g ę /-/W. Długaszewska /-/M. Lorych – Olszanowska /-/T.M. Geremek W dniu 6 sierpnia 2008 r. A.K. złożył pismo do Przewodniczącego Rady Miejskiej w sprawie sprostowania zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza . Po przeprowadzeniu postępowania Burmistrz postanowieniem z [...] r. wyjaśnił zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...], powołując jako podstawę art. 113 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że dokonał wpisu do ewidencji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, czyli na podstawie art. 7a ust. 1 oraz art. 7b ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101 poz. 1178 ze zm.). W świetle tego wniosek o sprostowanie zaświadczenia o wpisie organ uznał za bezzasadny. Zdaniem organu I instancji art. 113 Kpa nie znajduje tutaj zastosowania, bowiem zaświadczenie o wpisie zostało wydane prawidłowo. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na skutek złożonego odwołania postanowieniem z dnia [...] r. uchyliło zaskarżone orzeczenie i umorzyło postępowanie w sprawie. W ocenie organu odwoławczego art. 105 § 1 Kpa nakazuje wydanie decyzji o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. SKO wywodzi, że skoro zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej nie jest decyzją administracyjną, a na podstawie art. 113 Kpa można prostować błędy pisarskie, rachunkowe lub oczywiste omyłki jak też wyjaśniać w drodze postanowienia treść jedynie wydanych przez organ decyzji administracyjnych, to wobec bezprzedmiotowości dalszego prowadzenia postępowania zgodnie ze wskazanym art. 105 Kpa należał je umorzyć. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższe rozstrzygnięcie złożył zainteresowany, zarzucając organom rażące naruszenie prawa i wnosząc o uchylenie i zmianę w całości zaskarżonego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie powołując się na wcześniejsze stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, iż skarga okazała się nieuzasadniona. Przyczyny bezprzedmiotowości doktryna dzieli na dwie kategorie: podmiotowe i przedmiotowe. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z przyczynami przedmiotowymi. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjno-prawnego, takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego. Sąd podziela wskazany powyżej pogląd doktryny. Celem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej ją co do istoty (art. 104 § 1 i 2 Kpa); jednak z różnych przyczyn ten cel nie zawsze może być osiągnięty, gdyż postępowanie administracyjne może zostać umorzone, co powoduje jego ostateczne zakończenie. Przepis art. 105 § 1 Kpa stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Ponadto organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, w sytuacji gdy wystąpi o to strona, na której żądanie zostało ono wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem publicznym (art.105 § 2 Kpa). Jak wynika z brzmienia przepisu, umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 Kpa jest obligatoryjne. Ustalenie istnienia przesłanki bezprzedmiotowości postępowania stwarza po stronie organu obowiązek zakończenia postępowania w danej instancji przez jego umorzenie (i to bez względu na to, czy strona złożyła wniosek o umorzenie postępowania z tej przyczyny czy też nie), ponieważ nie będzie wtedy podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Organ odwoławczy stwierdził, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej, w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia, należy uznać za czynność materialno-techniczną, z czym skład orzekający w pełni się zgadza. Czynność ta nie wiąże się z wydaniem decyzji administracyjnej. Tak więc oznacza to, iż przedmiotowe zaświadczenie nie jest decyzją administracyjną, a na podstawie art. 113 Kpa, który stanowi, że "organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji" można prostować błędy pisarskie, rachunkowe lub oczywiste omyłki jak też wyjaśniać w drodze postanowienia treść jedynie wydanych przez organ decyzji administracyjnych. To zaś oznacza, że żądanie skarżącego sprostowania przedmiotowego zaświadczenia nie znajduje oparcia w przepisach ogólnego postępowania administracyjnego, a w szczególności w art. 113 Kpa. Zasadnie więc Samorządowe Kolegium Odwoławcze wobec bezprzedmiotowości dalszego prowadzenia postępowania zgodnie ze wskazanym wcześniej art. 105 Kpa uznało, że należało je umorzyć. Z kolei odnosząc się do formy aktu umorzenia postępowania, jakim winna być decyzja administracyjna, a zatytułowanego przez organ jako "postanowienie" uznać należy, że nie narusza on przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem nie sama nazwa aktu, lecz jego treść przesądza o jego charakterze prawnym. Z treści zaś wyraźnie wynika, że chodziło o dokonanie umorzenia postępowania administracyjnego w trybie art. 105 § 1 Kpa. Z tych względów Sąd uznał, że organ prawidłowo umorzył postępowanie w sprawie. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270, ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. /-/ W. Długaszewska /-/ M. Lorych-Olszanowska /-/ T.M. Geremek D.W.d