III SA/Po 546/16

Dnia 1 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Sędziowie NSA Maria Lorych-Olszanowska WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi E. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2014 roku nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od lipca do grudnia 2009 roku. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz strony skarżącej kwotę 9.321,- (dziewięć tysięcy trzysta dwadzieścia jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 roku Naczelnik Urzędu Celnego w L. w oparciu m.in. o art. 8 ust.2 pkt 3 ,art.10 ust.1 i ust.8, art.13 ust.1, art.86 ust.3, art.89 ust. 4 pkt 1 ,ust.8,ust.15 pkt 1 i ust.16, art.154 ust.4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym orzekł o określeniu zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2009 E. W. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "R. "E. W.. W toku postępowania ustalono, że w firmie E. W. w okresie od 30 listopada 2011 r do 5 grudnia 2011 r. przeprowadzono kontrolę podatkową w zakresie kontroli obrotu wykorzystania wyrobów ropopochodnych. W jej wyniku ustalono, że w okresie od 1 lipca 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. przedsiębiorca dokumentował transakcje sprzedaży detalicznej oleju opałowego wystawiając faktury VAT wraz z paragonami fiskalnymi sprzedaży i załączał do nich oświadczenia o nabywaniu oleju opałowego do celów opalowych. W przypadku jednego z oświadczeń stwierdzono brak numeru dowodu osobistego lub innego dokumentu tożsamości nabywcy. Ponadto w składanych comiesięcznie zestawieniach oświadczeń za okres lipiec-grudzień 2009 stwierdzono brak określenia przeznaczenia nabywanego oleju opałowego, a w zestawieniach oświadczeń za miesiące listopad i grudzień 2009 stwierdzono brak podpisu osoby sporządzającej zestawienie. Również w miesięcznych zestawieniach w trakcie kontroli stwierdzono w zestawieniu za październik, iż dwukrotnie podano inną datę niż na oświadczeniu, w zestawieniu na grudzień 2009r. uczyniono tak w jednym przypadku. Strona złożyła zastrzeżenia do protokołu kontroli wyjaśniając przyczyny nieprawidłowości i podnosząc, że niektóre błędy są wynikiem oczywistej omyłki. Organ uznał jednak, że przepisy ustawy o podatku akcyzowym zawarte w art. 89 ust. 5 - 15 mają na celu zapewnienie kontroli w zakresie obrotu wyrobami energetycznymi korzystającymi z określonych preferencji podatkowych. Następnie wymieniono oświadczenia zawierające braki i błędy, a także wady zestawień oraz uznano, że w związku z nie dopełnieniem obowiązków, o których mowa w art.89 ust.8 pkt 1, ust.15 pkt 1b,1d tej ustawy kontrolowany utracił prawo do stosowania określonej stawki (preferencyjnej) przy sprzedaży oleju opałowego do celów grzewczych. Ustosunkowując się do zastrzeżeń E. W. organ wyjaśnił, że naruszenie choćby jednego z warunków wymienionych w art.89 ust.5-15 ustawy o podatku akcyzowym pozbawia podatnika możliwości korzystania z przywileju podatkowego .Do opodatkowania przyjęto ustaloną w trakcie kontroli podatkowej ilość sprzedanego oleju opałowego . Strona złożyła odwołanie pod powyższej decyzji. Zaznaczono w nim, że zestawienia wystawiane były w terminie, ale okazało się, że pominięto jedną rubrykę w tabelce o przeznaczeniu oleju opałowego, ale skoro jednocześnie podano ilość urządzeń , do których olej sprzedano, to oczywistym jest, że nie przeznacza się go do dalszej sprzedaży. Skoro strona załącza poprawne oświadczenia, to jakikolwiek błąd w zestawieniu jest tylko błędem pisarskim .Zarzucono organowi, że błędnie zinterpretowano przepisy ustawy o podatku akcyzowym. Strona załączyła do odwołania kopię zestawienia miesięcznego za lipiec 2009 ,wskazując, że pomyliła rubryki, ale z tak oczywistego powodu zestawienie to powinno być uznane za prawidłowe. Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 roku Dyrektor Izby Celnej zawiesił postępowanie odwoławcze z uwagi na fakt, iż skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania o zgodność art. 89 ust.16 w zw z art. 89 ust.14 ustawy o podatku akcyzowym z art. 2 i art. 31 ust.3 Konstytucji RP. Postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. postępowanie podjęto z uwagi na wydanie w dniu 11 lutego 2014 wyroku przez Trybunał Konstytucyjny. Decyzją z dnia [...] października 2014 r o nr [...], Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego. Organ wyjaśnił, że niedopełnienie przez stronę obowiązków, o których mowa w art.89 ust.8 pkt 1 , ust.15 pkt 1 lit.b i lit.d ustawy o podatku akcyzowym skutkowało tym, że strona utraciła prawo do obniżonej stawki akcyzy. Organ przywołał w tym miejscu liczne orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego na dowód twierdzeń, że strona winna wypełnić wskazane przepisami art.89 ustawy o podatku akcyzowym warunki. Przywołano treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. P 24/12, którego oczekiwanie było przyczyną zawieszenia postępowania. W orzeczeniu tym Trybunał uznał, że zastosowanie ulgowej stawki podatku akcyzowego na oleje opałowe jest uzależnione od spełnienia przez sprzedawcę tych wyrobów energetycznych warunków określonych w art.89 ust. 5 -15 ustawy o podatku akcyzowym. E. W. skorzystał z prawa skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze podniósł zarzuty tożsame z odwołaniem. Odniósł się ponownie do stwierdzonych uchybień dowodząc, że nie niweczą one spełnionych przez podatnika pozostałych warunków, że są w istocie pomyłkami, które nie świadczą o wykorzystaniu oleju na inne cele. Jedynie odnośnie transakcji sprzedaży oleju firmie "P. L." w B. przyznał, że z uwagi na fakt braku zapisów w zestawieniu może ponieść konsekwencje, ale nie za całość sprzedanego oleju. Zaznaczył, że wielokrotnie zgłaszał swoje uwagi Dyrektorowi Izby Celnej. W dniu 9 kwietnia 2015 roku postępowanie sądowe zawieszono z uwagi na skierowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pytania prejudycalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odnośnie regulacji związanej z przedmiotem sprawy. Postanowieniem z dnia 6 lipca 2016 roku postępowanie podjęto. W dniu 2 września 2016 r adwokat A. N. skierował pismo procesowe, w którym przywołując treść orzeczenia TSUE zwrócił uwagę na konieczność respektowania zasady proporcjonalności. Podkreślił, iż sąd oraz organy winny odmówić stosowania norm prawa krajowego ( tj.art.89 ust.16 ustawy o podatku akcyzowym ) sprzecznego z prawem wspólnotowym . Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Kompetencja wojewódzkich sądów administracyjnych, określona między innymi przez art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2016, poz. 1066) oraz art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 - dalej P.p.s.a.) sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności wydania zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie ujawnił naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ani naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt lit. b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do dwóch kwestii: określenia prawotwórczych warunków aktualizujących kompetencję organu podatkowego w zakresie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym dla czynności sprzedaży oleju opałowego pozostającego poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy według stawki podatkowej dla paliw silnikowych. . Zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości z dnia 2 czerwca 2016 roku w sprawie C-418/14 dyrektywę Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 roku w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, zmienioną dyrektywą Rady 2004/75/WE z dnia 29 kwietnia 2004 roku, oraz zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że: - nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na podstawie których sprzedawcy paliw są zobowiązani do złożenia w wyznaczonym terminie miesięcznego zestawienia oświadczeń nabywców, według których nabywane wyroby są przeznaczone do celów opałowych, oraz - sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na mocy których w braku złożenia takiego zestawienia w wyznaczonym terminie, do sprzedanego paliwa stosowana jest stawka podatku akcyzowego przewidziana dla paliw silnikowych, podczas gdy zostało stwierdzone, że przeznaczenie tego produktu do celów opałowych nie budzi wątpliwości. W świetle treści powołanego orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości uznać należy, że przepisy unijne nie podważają kompetencji prawodawczej kraju członkowskiego do nakładania na sprzedawców szczególnych prawnych wymogów w zakresie obrotu olejem opałowym, który pozostaje poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy. Zgodne z prawem wspólnotowym są więc przepisy art. 8 ust. 2 pkt 3 art. 89 ust. 5-15 w związku z art. 89 ust. 4 pkt 1 i ust. 16 ustawy z dnia 06 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2009r. Nr 3, poz. 11), w zakresie w jakim nakładają na sprzedawcę paliwa opałowego objętego preferencyjną stawką podatkową ze względu na ich przeznaczenie, a pozostającego poza procedurą zwieszenia poboru akcyzy, szereg obowiązków dokumentacyjnych w zakresie obrotu takim wyrobem akcyzowym, w tym obowiązek pozyskania od nabywców oświadczeń, że sprzedawany wyrób akcyzowy jest nabywany do celów opałowych, oraz obowiązek składania zestawień tych oświadczeń w celu umożliwienia państwom członkowskim przeciwdziałania sytuacjom, że paliwo opałowe, które obciążone jest preferencyjną stawką akcyzy zostanie, niezgodnie z jego przeznaczeniem, wykorzystane do celów napędowych, a więc zapewnienia w prawie krajowym rozwiązań gwarantujących organom państwa członkowskiego skuteczne wykonanie obowiązku traktatowego polegającego na zapewnieniu skuteczności prawu wspólnotowemu w zakresie minimalnego opodatkowania produktów energetycznych wykorzystywanych, jako paliwa silnikowe. Przy czym wykorzystywanie, jako paliwo silnikowe, oznacza także oferowanie na sprzedaż, jako paliwo silnikowe – art. 21 ust. 4 w związku z art. 2 ust. 3 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 roku w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U.UE.L.2003.283.51). W niniejszym postępowaniu zastosowanie wyższej, niepreferencyjnej stawki akcyzy było wynikiem uznania, że strona nie dopełniła warunków formalnych ,gdyż w jednym oświadczeniu brak było numeru dowodu osobistego, a w zestawieniach miesięcznych brak podpisu osoby sporządzającej ( w dwóch przypadkach), pominięto po jednej transakcji sprzedaży ( w dwóch przypadkach), w zestawieniach od lipca do grudnia 2009 nie wskazano przeznaczenia oleju opałowego. W wyroku TSUE rozpatrywano konsekwencje przedłożenia zestawień miesięcznych po terminie, a nie kwestie nie złożenia ich w ogóle czy też złożenia z brakami formalnymi. W ocenie Sądu jednak także braki formalne zestawień winny być rozpatrywane w kontekście , czy przeznaczenie sprzedanego produktu do celów opałowych nie budzi wątpliwości. Należy jednak zgodzić się ze stanowiskiem zawartym w wyroku TSUE, że jedynie brak złożenia w wyznaczonym terminie miesięcznego zestawienia nie jest wystarczający do określenia skutku prawnego w postaci obciążenia sprzedaży oleju opałowego według stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych, bo to samo w sobie nie stanowi o zmianie przeznaczenia wyrobu akcyzowego. W ocenie Sądu także braki zestawienia nie są wystarczające dla określenia takiego skutku . Zestawienie miesięczne, o którym mowa w art. 89 ust.15 u.p.a jest dokumentem wtórnym w stosunku do oświadczeń składanych przez nabywców. Jest sporządzane przez sprzedawcę na podstawie dokumentów o charakterze materialnoprawnym jakimi są oświadczenia nabywców o przeznaczeniu oleju opałowego na cele ogrzewcze. Zgodnie z powołanym wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej prawo wspólnotowe sprzeciwia się takiemu stosowaniu wskazanych powyżej przepisów, które prowadzi do opodatkowania paliwa opałowego według stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych, w sytuacji gdy stwierdzone może zostać, że przeznaczenie sprzedanego produktu do celów opałowych nie budzi wątpliwości. W konsekwencji jedynie nieterminowe czy tym bardziej zawierające braki, ale złożone terminowo miesięczne zestawienia oświadczeń nabywców paliwa opałowego, o którym mowa w art. 89 ust. 14-15 ustawy o podatku akcyzowym, nie rodzą skutku prawnego w postaci obciążenia sprzedaży paliwa opałowego według stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych, bo to samo w sobie nie stanowi o zmianie przeznaczenia wyrobu akcyzowego. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja narusza prawo materialne poprzez niezgodną z prawem unijnym wykładnię art. 89 ust. 16 w związku z art. 8 ust. 2 pkt 3 i art. 89 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, a w konsekwencji poprzez niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów na gruncie okoliczności faktycznych kontrolowanej sprawy, co uzasadnia jej uchylenie na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718 ze zm.). Opodatkowanie sprzedaży oleju opałowego znajdującego się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, według stawki dla paliw silnikowych musi być poprzedzone ustaleniem, że sprzedaż oleju opałowego odbyła się z naruszeniem warunków określonych w przepisach art. 89 ust. 5-15 ustawy o podatku akcyzowym i że skutkiem niespełnienia tych warunków jest brak poszanowania dla interesów wierzyciela podatkowego wyrażających się zapewnieniem organom podatkowym możliwości do skutecznej realizacji ich ustawowo określonych kompetencji na kolejnym etapie prawnopodatkowego obrotu wyrobem akcyzowym, czyli na etapie użycia lub zużycia paliwa opałowego przez nabywcę. Zgodnie z przepisami ustawy o podatku akcyzowym, zużycie lub użycie paliwa opałowego do innych celów niż grzewcze, w szczególności do napędów silników spalinowych, jest odrębną od ich sprzedaży czynnością, która skutkuje powstaniem zobowiązania podatkowego od paliwa opałowego według stawki przewidzianej dla paliw silnikowych – art. 89 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym. W takim przypadku podstawę opodatkowania stanowi ilość oleju opałowego, wyrażona w litrach, która może być przechowywana w zbiorniku pojazdu bądź innego środka przewozowego – art. 88 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, a podatnikiem jest nabywca. Prezentowaną powyżej wykładnię prawa materialnego potwierdza także treść art. 89 ust. 16 ustawy o podatku akcyzowym w brzmieniu znowelizowanym przez ustawę z dnia 7 listopada 2014 roku o ułatwieniu wykonywania działalności gospodarczej (Dz.U. 2014, poz. 1662). Aktualnie przepis art. 89 ust. 16 ustawy o podatku akcyzowym expressis verbis wskazuje, że o opodatkowaniu sprzedaży oleju opałowego według wyższej stawki podatkowej przesądza łącznie niespełnienie warunków nałożonych na sprzedawcę oleju opałowego oraz ustalenie w wyniku postępowania podatkowego, postępowania kontrolnego albo kontroli podatkowej, że paliwo opałowe nie zostało użyte do celów opałowych lub gdy nie ustalono jego nabywcy. Właśnie te uzupełnione nowelizacją warunki realizują postulat zachowania stałej kontroli organów podatkowych nad każdym etapem obrotu podatkowego paliwem opałowym w zgodzie z jego przeznaczeniem, co jest konieczne dla zapewnienia skuteczności prawa wspólnotowego odnośnie minimalnych poziomów opodatkowania wyrobów akcyzowych. Sąd podkreśla jednak, że art. 89 ust. 16 ustawy o podatku akcyzowym w aktualnym brzmieniu, czyli po nowelizacji, nie może być podstawą prawną rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy. Na potrzeby kontrolowanej sprawy organy podatkowe mają obowiązek przyjmować, że złożenie miesięcznego zestawienia oświadczeń w formie nakazanej przepisami prawa materialnego stanowiło jeden z warunków, którego niespełnienie należy ujmować jak prawotwórczy fakt opodatkowania sprzedaży paliwa opałowego według stawki dla paliw silnikowych, co wprost wynika z treści art. 40 ustawy z dnia 07 listopada 2014 roku o ułatwieniu wykonywania działalności gospodarczej (Dz.U. 2014, poz. 1662). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany jest zbadać i ocenić treść całej dokumentacji, którą sprzedawca paliwa opałowego miał obowiązek gromadzić, przechowywać oraz przedstawić organowi, jako dowodu sprzedaży oleju opałowego na cele opałowe. W oparciu o tę dokumentację organ stwierdzi, czy przeznaczenie sprzedanego produktu do celów opałowych na etapie kupna/sprzedaży budzi wątpliwości. Następnie w oparciu o te dowody organ rozstrzygnie, czy na etapie kupna/sprzedaży zaktualizowały się wynikające z art. 89 ust. 16 w związku z art. 8 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym przesłanki opodatkowania sprzedanego wyrobu akcyzowego według stawki dla paliw silnikowych w rozumieniu zgodnym z treścią wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 2 czerwca 2016 roku w sprawie C-418/14. Celem, jakiemu służy gromadzenie oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego na cele opałowe oraz celem, jakiemu służy składanie miesięcznych zestawień tych oświadczeń, jest zapewnienie rzetelności obrotu podatkowego - zapobieżenie oszustwom podatkowym, czyli właściwe korzystanie z preferencji podatkowych. Nieprawidłowości w zakresie odbierania oświadczeń od nabywców oleju opałowego, bądź nieprawidłowości w zakresie składania miesięcznych zestawienia tych oświadczeń, które nie niweczą wskazanej funkcji (zapobieżenie nadużyciom w podatkowym obrocie olejem opałowym) nie wpływają na utratę preferencji podatkowej. Organy podatkowe obu instancji trafnie dostrzegły i wyliczyły przypadki naruszenia przez skarżącą Spółkę obowiązków prawnopodatkowych związanych z dokumentowaniem kupna/sprzedaży paliwa opałowego oraz przypadki naruszenia obowiązków związanych z informowaniem organów podatkowych o prowadzeniu sprzedaży wyrobów akcyzowych objętych preferencyjną stawką podatkową. Jednak pełna realizacja obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 124 w związku z art. 122 i art. 210 §1 pkt 6 i §4 ustawy – Ordynacja podatkowa) wymaga wyrażenia przez organ podatkowy także oceny (ustalenia) w przedmiocie skutków braku realizacji przez Skarżącą obowiązków, o których stanowią przepisy art. 89 ust. 5-15 ustawy o podatku akcyzowym, a nie tylko stwierdzenia istotnego, także w ocenie Sądu, naruszenia tych obowiązków. Uzasadnienie rozstrzygnięcia o opodatkowaniu sprzedaży paliwa opałowego według stawki podatkowej właściwej dla paliw silnikowych powinno zawierać także argumentację w zakresie oceny (ustalenie), co do tego, dlaczego ujawnione uchybienia obowiązkom określonym w art. 89 ust. 5-15 ustawy o podatku akcyzowym ostatecznie przesądzają o tym, że spełniły się warunki do obciążenia konkretnej transakcji według stawki podatkowej właściwej dla paliw silnikowych. Brak wskazanej powyżej argumentacji w uzasadnieniu decyzji przesądza o naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718 ze zm.). W ocenie Sądu załatwienie sprawy nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części w rozumieniu art. 233 §2 ustawy - Ordynacja podatkowa. Ponowne rozstrzygniecie sprawy przez Dyrektora Izby Celnej nie może skutkować pogorszeniem sytuacji prawnej strony skarżącej, gdyż kwestionowana decyzja utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o opodatkowaniu według wyższej stawki podatkowej całej ilości oleju opałowego sprzedanego w poszczególnych miesiącach 2009 roku. Uzupełnienie kwestionowanego rozstrzygnięcia w wyznaczonym powyżej zakresie nie będzie skutkować naruszeniem prawa do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. W konsekwencji Sąd uznaje, że nie zostały spełnione warunki do zastosowania przepisu art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania przepisu art. 145 §3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niemniej przy ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Celnej winien również rozważyć kwestię ewentualnego przedawnienia zobowiązania podatkowego w oparciu o przepis art. 70 ustawy - Ordynacja podatkowa. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że decyzja organu podatkowego II instancji została wydana z naruszeniem przepisów prawa, co uzasadniało jej uchylenie na podstawie art. 145 §1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.) – w pkt. I wyroku. O zwrocie stronie skarżącej kosztów postępowania postanowiono w pkt. II wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.