III SA/Po 549/12

Dnia 13 czerwca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska (spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi Fundacji A na informację Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie w ramach Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego oddala skargę W odpowiedzi na ogłoszony dnia 27 czerwca 2011 roku nabór wniosków o dofinansowanie w konkursie nr 12/1/2011 dla Działania 1.6 "Rozwój sieci i kooperacji" w ramach Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 - 2013, Fundacja A złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn. “[...]", któremu został nadany nr [...]. W wyniku przeprowadzonej oceny, Komisja Oceny Projektów, pismem z dnia 23 grudnia 2011 roku poinformowała wnioskodawcę o negatywnej ocenie merytorycznej projektu, który uzyskał łącznie 53 pkt, co stanowiło 76,81% maksymalnej liczby punktów możliwej do uzyskania, ale nie spełnił kryteriów "zero- jedynkowych". W uzasadnieniu eksperci stwierdzili, iż projekt nie spełnia następujących "zero - jedynkowych" kryteriów oceny: Wszystkie planowane wydatki są konieczne do osiągnięcia celu Projektu; Uzasadniona wysokość kosztów kwalifikowanych oraz przedstawiony harmonogram realizacji Projektu jest realny i spójny, wynika z logicznie zaplanowanych działań. W konsekwencji uznali, że nieuzasadniona jest wysokość kosztów inwestycyjnych (budowa siedziby powiązania kooperacyjnego, zakup 20 laptopów oraz 20 zestawów mebli biurowych), aby osiągnąć zaplanowane w projekcie cele. Według nich zaplanowane przeznaczenie obiektu przypomina raczej inkubator przedsiębiorczości, gdyż znaczną część przychodów stanowić ma czynsz za wynajem pomieszczeń. Wysokość kosztów organizacji siedziby (pomieszczeń i wyposażenia) nie znajduje uzasadnienia, a dla organizacji tego typu przedsięwzięcia (sieci współpracy) taki rodzaj kosztów nie powinien przekraczać 25-30% zakładanej kwoty. Projekt zakładał jednocześnie wybudowanie siedziby w trybie "zaprojektuj i wybuduj" w okresie 12 miesięcy, co w opinii ekspertów jest mało realne. Wnosząc protest wnioskodawca podważył ocenę zero-jedynkową wniosku dokonaną na podstawie przytoczonych kryteriów merytorycznych. Komisja Odwoławcza po przeanalizowaniu dokumentacji aplikacyjnej, list sprawdzających ekspertów oraz treści protestu podtrzymała dotychczasową ocenę w zakresie oprotestowanych kryteriów merytorycznych i odniosła się do zakwestionowanych kryteriów uzasadniając ich ocenę. W jej opinii budynek o zaplanowanej powierzchni 980,96 m2 i funkcjonalności nie jest konieczny do osiągnięcia zakładanych celów projektu przy wskazanym zakresie działalności. Komisja nie znalazła uzasadnienia dla funkcjonowania co najmniej 7 pomieszczeń biurowych o średniej powierzchni 78 m2 oraz dla utworzenia 8 stanowisk pracy do obsługi klastra zapewniającego współpracę 36 przedsiębiorstw i stwierdziła, że wystarczy jedno pomieszczenie na organizację zaplanowanych konferencji i innych spotkań z przedsiębiorcami, szczególnie, że planowana jest tylko jedna konferencja w ciągu 2 lat i brakuje prognozy wydarzeń w siedzibie klastra. W związku z tym Komisja uznała, ze nie można ocenić intensywności wykorzystywanych pomieszczeń biurowych i sali konferencyjnej. Sam budynek natomiast jedynie w części będzie wykorzystywany do osiągnięcia celów projektu. Wnioskodawca zamierza bowiem wynajmować salę konferencyjną oraz świadczyć usługi doradcze w zakresie działalności gospodarczej (np. usługi księgowo - rachunkowe), a przychody z tej działalności mają stanowić aż 50% przychodów ogółem. Zakwestionowane zostało również źródło przychodów z refakturowania kosztów utrzymania budynku, które stanowi jedynie ponad 8% przychodów ogółem, podczas gdy ze studium wykonalności nie wynika dokładnie jak koszty będą dzielone pomiędzy firmami. Średnia wysokość tych obciążeń wydaje się wysoka na tle przykładów z innych państw. Wnioskodawca zaplanował budynek, którego rozmiary przekraczają faktyczne potrzeby klastra, co w rezultacie powoduje problemy z jego utrzymaniem i stąd próba pokrycia kosztów główne ze źródeł, które są sprzeczne z ideą klastra. Zakup 20 sztuk laptopów, oprogramowania i kompletów mebli nie jest konieczny do osiągnięcia celów projektu, a zapotrzebowanie to wynika z powierzchni i liczby pomieszczeń, które przekraczają potrzeby klastra. Wątpliwości wzbudził również rodzaj komputerów oraz ich ilość. Brak planu spotkań z przedsiębiorcami w siedzibie klastra uniemożliwia ocenę w jakim stopniu komputery te będą wykorzystywane, tym bardziej, że przedsiębiorstw jest 36 a komputerów 20, co nie służy rozwojowi idei klastra, a wydaje się być jedynie wątpliwą formą zachęty przedsiębiorcy do wstąpienia do klastra. Za wątpliwe zostały uznane nadto koszty budowy budynku w systemie "zaprojektuj i wybuduj" za kwotę w wysokości 2.690.00,00 zł, która jest nieprecyzyjna (rzeczywiste koszty łatwiej można przewidzieć stosując tryb "wybuduj"). Za nierealny został również uznany przy zachowaniu należytej staranności termin realizacji projektu budowlanego w ciągu 11,5 miesiąca w trybie "zaprojektuj i wybuduj" (sporządzenie projektu zgromadzenie dokumentacji i pozwoleń, wybudowanie i oddanie do użytku budynku). Dodatkowo planowana inwestycja posiada inne słabe strony, które zagrażają realności harmonogramu - nieprecyzyjnie oszacowane koszty inwestycji budowlanej na skutek zastosowania trybu zaprojektuj i buduj", a także dzierżawę gruntu, na której ma powstać budynek (umowa dzierżawy jest zawarta tylko na 6 lat). Wnioskodawca nie przedstawił szczegółowej analizy tych zagrożeń, co zwiększa ryzyko niepowodzenia budowy bardziej niż rozwiązania typowe, bezpieczniejsze dla inwestycji budowalnych (np. własność gruntów, tryb "wybuduj"), tym bardziej w sytuacji, gdy projekt ma być dofinansowany ze środków publicznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Fundacja A zarzuciła negatywnej ocenie projektu istotne naruszenie następujących przepisów prawa: - art. 26 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 w zw. z ust 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 roku o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009r., Nr 84, poz. 712), dalej jako uzppr, poprzez określenie i zastosowanie w niniejszej sprawie reguł oceny projektu, które nie spełniają wymogu przejrzystości i zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz poprzez dokonanie oceny w sposób naruszający zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów, - art. 3 1 ust. 1 uzppr poprzez dokonanie przez organ oceny projektu w sposób nierzetelny i stronniczy, przejawiający się w powierzchownym przeanalizowaniu dokumentacji aplikacyjnej skarżącej, - § 9 ust. 1, § 15 ust. 1, § 19 ust. 1 i 2, § 21 ust.l, § 30, § 32 ust. 1, § 47 i 48 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26.09.1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (t.j. Dz. U. z 2003 r., Nr 169, poz. 1650 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie. W konsekwencji strona skarżąca wniosła o stwierdzenie, iż ocena jej wniosku o dofinansowanie została dokonana w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz przysądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ uznał, iż zarówno rozmiar siedziby klastra, która ma powstać w ramach projektu (980,96 nr), liczba planowanych do zakupu laptopów wraz z oprogramowaniem (20 sztuk), jak również liczba mebli biurowych (20 kompletów) jest nieuzasadniona z punktu widzenia osiągnięcia celów projektu w odniesieniu do kryterium merytorycznego zero - jedynkowego " Wszystkie planowane wydatki są konieczne do osiągnięcia celu projektu" i stanowiło źródło i przyczynę uznania przez ekspertów, iż projekt skarżącej nie spełnia kolejnego kryterium merytorycznego zero - jedynkowego tj: Uzasadniona wysokość kosztów kwalifikowanych'". Stwierdzenie bowiem, że projekt nie spełnia pierwszego z przytoczonych wyżej kryteriów zero - jedynkowych implikowało z punktu widzenia ekspertów, negatywną ocenę spełnienia drugiego ze wskazanych kryteriów tego rodzaju. Skarżąca podniosła, że negatywna ocena projektu wzbudziła sprzeciw w świetle zamierzonych i objętych projektem działań klastra, liczby uczestników powiązania kooperacyjnego oraz planowanego wzrostu liczby członków klastra. Podkreśliła, że liczba członków klastra nie jest stała, przeciwnie, będzie wzrastać. Okoliczności te nie są pozbawione znaczenia dla oceny zasadności rozmiaru inwestycji objętej projektem. Skoro koordynator klastra zagwarantował równy dostęp do efektów realizacji projektu każdemu z członków klastra, to logiczne jest, że planowane nabycie 20 laptopów wraz z oprogramowaniem oraz 20 kompletów umeblowania biurowego, w ocenie skarżącej, nie uprawnia do twierdzenia, że zakres wydatków nie jest adekwatny do celów projektu. Dlatego zasadne jest zapewnienie jednego kompletu dóbr (laptop, oprogramowanie i meble biurowe) przypadającego na uczestnika klastra, bowiem potrzeby danego członka porozumienia kooperacyjnego w toku działania będą większe. Z tego punktu widzenia, zdaniem skarżącej, nie dokonano weryfikacji oceny projektu, a jedynie podtrzymano ją i to bez uzasadnienia, co narusza prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Liczba planowanych do nabycia 20 laptopów wraz z oprogramowaniem oraz 20 kompletów mebli biurowych jest uzasadniona celami, założeniami i określonymi w studium wykonalności sposobami realizacji zadań powiązania kooperacyjnego. Planowany rozmiar (powierzchnia) siedziby klastra jest uzasadniony również liczbą obecnych uczestników klastra, ich charakterem (podmioty prowadzące działalność gospodarczą) celami projektu i założonymi sposobami ich realizacji. Niezrozumiałe dla skarżącej jest twierdzenie, iż dla funkcjonowania klastra wystarczająca jest siedziba o powierzchni znacznie mniejszej aniżeli planowana w projekcie, a powierzchnia ta powinna wynosić około 50m2. Nie należy bowiem ograniczać się jedynie do liczby członków klastra, celów projektu i określonych sposobów jego realizacji, ale należy uwzględnić normy w zakresie konstrukcji i powierzchni budynku z uwagi na jego przeznaczenie określone w przepisach rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26.09.1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 169 poz. 1650 ze zm.) określające reguły w zakresie przestrzeni stanowisk pracy i przy stanowiskach pracy, jak również obowiązki w zakresie wyposażenia obiektu budowlanego w infrastrukturę i urządzenia zapewniające określony poziom światła naturalnego i sztucznego, wilgotności i temperatury powietrza. Natomiast wymogi dotyczące osób niepełnosprawnych objęte są dodatkowymi przepisami ustawy z dnia 27.08.1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 127 poz. 721). Zdaniem skarżącej uzasadnione jest przyjęcie planowanej siedziby w wymiarze objętym projektem w świetle obowiązków wynikających z przepisów i zakazu dyskryminacji niepełnosprawnych i nakazu równego traktowania (art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej). Dla pobudowania, montażu i posadowienia w przyszłej siedzibie klastra infrastruktury i urządzeń pozwalających spełnić wyżej przytoczone nakazy ustawodawcy konieczna jest przestrzeń w budynku w wymiarze określonym w projekcie. Skoro zatem skarżąca zweryfikowała w sposób zasadny i prawidłowy specyficzne potrzeby członków porozumienia, to zasadnie w jej opinii ujęła zakres inwestycji objętej projektem. Zdefiniowane potrzeby, zgodnie ze wskazaną oceną nie mają bowiem standardowego charakteru, tylko szczególny, specyficzny (wykazany szczegółowo we wniosku o dofinansowanie). Ponadto przy ocenie przedmiotowego kryterium zaskarżony organ nie uwzględnił istoty klastra jako płaszczyzny współdziałania jego członków, sformułowanych zadań, liczby uczestników powiązania kooperacyjnego [...], jak również przyjętych w studium wykonalności sposobów realizacji zadań klastra. Wszystkie te elementy natomiast w sposób jednoznaczny uzasadniają wydatki ujęte w projekcie - zarówno co do zasady (rodzaj nabywanego dobra), jak i wysokości (ilość nabywanego dobra i jego wartości). Pominięcie tych okoliczności miało zatem zasadniczy wpływ na wynik oceny i nieuwzględnienie protestu skarżącej. Skarżąca wskazała na rażąco niezasadne stanowisko komisji oceniającej oraz nierzetelną analizę wniosku o dofinansowanie, a nawet brak wiadomości specjalnych z zakresu budownictwa i prowadzenia inwestycji w nowatorskim trybie, nie gorszym niż dotąd stosowane. Wybrany przez skarżącą tryb realizacji inwestycji jest w jej opinii rozwiązaniem szybszym, ze względu na profesjonalizm i doświadczenie wykonawcy inwestycji budowlanej w procesie wznoszenia obiektu, ale również jego wiedzę w zakresie sporządzania i przygotowywania wniosków i załączników o wydanie przez organy architektoniczno - budowlane aktów administracyjnych niezbędnych do pobudowania budynku siedziby klastra. Bezpodstawne jej zdaniem są twierdzenia, iż przewidziany we wniosku o dofinansowanie termin wybudowania siedziby klastra (od 15.01.2012 r. do dnia 31.12.2012 r.) jest zbyt krótki i nierealny dla starannej realizacji projektu, czego dowodzi obecny stan techniki oraz rodzaj właściwości i jakość materiałów budowlanych. Ponadto wymaga uwzględnienia, że termin realizacji inwestycji był konsultowany z architektami oraz wykonawcami tego typu robót. Nie wystarczy zatem tylko przyjęcie a priori, że pogoda w okresie zimy utrudni realizację inwestycji w tym terminie. Niezasadne są również twierdzenia, że wpływ na zagrożenie realności harmonogramu prac ma okoliczność, iż skarżąca dzierżawi grunt, na którym ma być zrealizowana inwestycja. Strona skarżąca jest bowiem uprawniona do pobudowania obiektów budowlanych, a umowa została zawarta na okres 6 lat, który to okres odpowiada okresowi trwałości projektu. Organ w sposób nieuprawniony, wykraczający poza ramy przez siebie przyjęte (okres trwałości projektu), przekracza zatem granice uznania administracyjnego. Skarżąca podniosła również, że nie uwzględniono potrzeby budowy siedziby klastra, która jest wynikiem dotychczasowych doświadczeń w zarządzaniu powiązaniem klastrowym i potrzeb zgłaszanych przez członków klastra, a na poparcie swoich rozważań przywołano doświadczenia innych klastrów, w tym z zagranicy, które nie są odpowiednie do porównania krajowych warunków ich funkcjonowania. Wbrew twierdzeniom organu projekt zakłada również współpracę z jednostkami naukowo-badawczymi oraz szereg przedsięwzięć promocyjnych. W ocenie eksperta liczba wspólnych inicjatyw i projektów, transferów technologii, mogłaby się odbywać w jednej sali konferencyjnej i biurze dla zarządzającego klastrem o łącznej powierzchni 200 m2. Jednak pomieszczenie wskazane przez ekspertów umożliwiałoby jedynie pracę nad jednym zagadnieniem w danym czasie przy braku możliwości jednoczesnej pracy w kilku obszarach/zagadnieniach dotyczących działalności klastra, co oznaczałoby paraliż działalności klastra. Skarżąca uzasadniła też zakup każdego laptopa z oprogramowaniem i każdego zestawu mebli w dokumentacji aplikacyjnej. Jednocześnie wskazała, że w ekspert ocenił i przyznał wysoką liczbę punktów (8 punktów) za kryterium merytoryczne nr 6 aprobując, że jedną z głównych potrzeb członków klastra było utworzenie jego siedziby w kształcie zaproponowanym we wniosku o dofinansowanie, co czyni niezrozumiałym rozdźwięk pomiędzy przyznawaniem maksymalnych ocen za identyfikację tychże potrzeb z jednej strony oraz wysoką ocenę merytoryczną projektu, a z drugiej strony negowanie w całości wydatków w projekcie. Reasumując zdaniem skarżącej ocena została dokonana w sposób powierzchowny, bez wnikliwej analizy wniosku o dofinansowanie i studium wykonalności. Skoro bowiem, zgodnie z Regulaminem w pierwszej kolejności odbywa się ocena merytoryczna punktowa, a dopiero później ocena merytoryczna zero - jedynkowa, to zasadnie jest przyjąć, że racjonalny normodawca nie uczynił tego bezcelowo. Celem takiej regulacji jest przecież, aby przy ocenie spełnienia kryteriów merytorycznych zero - jedynkowych eksperci korzystali z efektów pracy w poprzednim etapie oceny merytorycznej, tzn. zarówno poznania szczegółowych danych składających się na inwestycję objętą projektem skarżącej jej cele i sposób realizacji oraz wyników poznania i przeanalizowana tychże danych znajdujący swe odzwierciedlenie w liczbie punktów przyznanych w ramach etapu merytorycznej oceny punktowej. Tymczasem, pomiędzy wynikami dwóch rodzajów ocen merytorycznych zachodzi sprzeczność, która nie znajduje obiektywnego uzasadnienia, co dowodzi, że oceniający w drugim etapie oceny merytorycznej nie wykazali się rzetelnością, której wymaga ustawodawca w art. 31 ust.l uzppr. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest akt Zarządu Województwa Wielkopolskiego z [...] stanowiący negatywną ocenę projektu zgłoszonego przez Fundację A pt. "...". O negatywnym wyniku przedmiotowej oceny zadecydowało niespełnienie przez zgłoszony projekt kryteriów merytorycznych "zero-jedynkowych", zawartych w pozycji Etap II " Ocena merytoryczna" Kryteriów Wyboru Projektów. Kryteria powyższe wynikają z Regulaminu Konkursu Nr 12/I/2011 dla Osi Priorytetowej I "Konkurencyjność przedsiębiorstw" Działanie 1.6 Rozwój sieci i kooperacji w ramach Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 – 2013, przyjętego uchwałą Zarządu Województwa Wielkopolskiego Nr 753/2011 z dnia 22 czerwca 2011 r. Oceny merytorycznej wniosku dokonali członkowie Komisji Oceny Projektów w oparciu o Kryteria Wyboru Projektów przyjęte przez Komitet Monitorujący uchwałą Nr 3/2008 ze zm. w ramach Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 – 2013, zamieszczone na stronie www.wrpo.wielkopolskie.pl. a będące Załącznikiem nr 1 do Regulaminu. W ramach powyższych Kryteriów wyodrębniony został Etap I obejmujący ocenę formalną projektu i Etap II zawierający jego ocenę merytoryczną. W wyniku oceny merytorycznej omawiany projekt uzyskał łącznie 53 punkty w poszczególnych kryteriach wartościujących, co stanowiło 76,81% maksymalnej liczby punktów możliwych do uzyskania, natomiast stwierdzono, że nie spełniał kryteriów zero-jedynkowych wymienionych w - pkt 3 - Wszystkie planowane wydatki są konieczne do osiągnięcia celu projektu, - pkt 4 – Uzasadniona wysokość kosztów kwalifikowanych, - pkt 7- Przedstawiony harmonogram realizacji projektu jest realny i spójny, wynika z logicznie zaplanowanych działań. Z przytoczonych wyżej zarzutów skargi odnoszących się do oceny projektu wynika, że skarżąca Fundacja kwestionuje trafność i zgodność z prawem tej jej części, która obejmuje kryteria zero-jedynkowe natomiast nie wyraża zastrzeżeń co do punktacji zawartej w pozostałych kryteriach wartościujących. Naruszenia art. 26 ust. 1 pkt 2,3 i 4 w zw. z ust. 2 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( t.j. Dz. U. Nr 84, poz. 712 z 2009 r.) skarżąca upatruje w określeniu i zastosowaniu w omawianej sprawie reguł oceny, które nie spełniają wymogu przejrzystości i równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów programu oraz w dokonaniu oceny w sposób naruszający zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów. Skarżąca zarzuciła też dokonanie oceny projektu w sposób nierzetelny i stronniczy, przejawiający się w powierzchownym przeanalizowaniu jej dokumentacji aplikacyjnej z naruszeniem art. 31 ust. 1 cyt. Ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wskazany wyżej art. 26 ust. 1 pkt 2,3 i 4 stanowi, że "Do zadań instytucji zarządzającej należy w szczególności" 2) przygotowanie szczegółowego opisu priorytetów programu operacyjnego oraz jego zmian, z uwzględnieniem wytycznych ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego, o których mowa w art. 35 ust. 3 pkt 1 ( tj. szczegółowego opisu priorytetów programu operacyjnego ); 3) przygotowanie i przekazanie Komitetowi Monitorującemu do zatwierdzenia propozycji kryteriów wyboru projektów; 4) wybór, w oparciu o kryteria, o których mowa w pkt 3, projektów, które będą dofinansowane w ramach programu operacyjnego". Wskazany w skardze art. 31 ust. 1 cyt. Ustawy stanowi, że " W celu zapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w procesie wyboru projektów do dofinansowania mogą uczestniczyć eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym". Podnosząc naruszenie wskazanych przepisów skarżąca nie wyjaśniła na czym to naruszenie miałoby polegać. Nie wyjaśniła w jaki sposób organy naruszyły zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich beneficjentów. Nie wykazała też braku rzetelności, przejrzystości w dokonaniu oceny oraz stronniczości tej oceny. Zarzucając naruszenie powyższych przepisów skarżąca polemizuje z argumentacją zawartą w zaskarżonym akcie dotyczącą oceny planowanych wydatków związanych z realizacją projektu. Ocena projektu wskazuje bowiem na brak uzasadnienia dla wysokości kosztów inwestycyjnych takich jak wielkość siedziby powiązania kooperacyjnego, zakup 20 laptopów oraz zakup 20 zestawów mebli biurowych. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca nie przedstawiła argumentacji rzeczowo uzasadniającej zarówno wielkość siedziby jak i ilości sprzętu stanowiącego jej wyposażenie. Skarżąca wskazała, że dla zagwarantowania 36 członkom klastra "równego dostępu do owoców płynących z realizacji projektu ..... planowane nabycie 20 laptopów z oprogramowaniem oraz 20 kompletów umeblowania biurowego nie uprawnia do twierdzenia, że zakres wydatków nie jest adekwatny do celów projektu". W dalszej części uzasadnienia skarżąca podniosła, że aby spełnić wymóg wynikający z zasady równości konieczne jest aby każdy z uczestników klastra dysponował co najmniej jednym laptopem (wraz z oprogramowaniem) oraz miejscem do pracy, do czego niezbędny jest komplet mebli biurowych. Skoro zaś każdy z uczestników klastra jest przedsiębiorcą zatrudniającym pracowników to, zdaniem skarżącej, może to powodować konieczność udostępnienia członkowi klastra nawet większej liczby laptopów. Powyższa argumentacja nie wyjaśnia potrzeby zakupu wskazanej w projekcie ilości wymienionego wyżej sprzętu. Nie odnosi się bowiem do przedstawionego wyliczenia ilości członków klastra (36), celów ich planowanej działalności oraz sposobów realizacji tych celów, jak również nie wyjaśnia sposobu wykorzystania sprzętu przez poszczególne podmioty. Przedstawiona argumentacja zawiera jedynie ogólnikowe wskazania co do potrzeby dysponowania wskazanym sprzętem natomiast nie konkretyzuje tych potrzeb w sposób umożliwiający ocenę przyjętych założeń. Odnosząc się do zarzutów dotyczących wielkości siedziby skarżąca podnosi, że "koordynator klastra powinien zapewnić jego uczestnikom warunki lokalowe, które będą odpowiadały potrzebom uczestników porozumienia kooperacyjnego, uzasadnionym zakresem działalności członków klastra oraz celami projektu i określonych sposobów jego realizacji, w szczególności poprzez udostępnienie objętych wydatkami projektu urządzeń (laptopów i oprogramowania) i wyposażenia stanowisk pracy (mebli biurowych)". Zarzut ten również nie został skonkretyzowany poprzez przedstawienie realizowanych, konkretnych zadań i powiązanie ich z niezbędnymi do tego warunkami lokalowymi i sprzętem oraz narzędziami. Ocena projektu dokonana zaskarżonym aktem zawiera szczegółowe uzasadnienie zajętego stanowiska. Odnosząc się do danych zawartych w projekcie i przeprowadzając analizę potrzeb w oparciu o planowane zadania, zasadnie w zaskarżonym akcie stwierdzono, że budynek o powierzchni planowanej przez skarżącą nie jest konieczny do osiągnięcia celów projektu jak również nie jest uzasadniona ilość projektowanego sprzętu w postaci laptopów i kompletów mebli. Skarżąca nie kwestionuje ustaleń, z których wynika, że planowany jest budynek o powierzchni 980,96 m 2, z czego część biurowa ma obejmować powierzchnię 624,73 m 2 a część konferencyjna 71,75 m 2. W budynku tym przewidziano 8 pomieszczeń biurowych oraz 1 salę konferencyjną. Budynek ma służyć współpracy 36 przedsiębiorstw oraz jednostek naukowo-badawczych. Przewidziano w nim 8 stanowisk pracy w pełnym wymiarze czasu w tym 1 etat dla recepcjonistki/sekretarki i 7 etatów dla wskazanych specjalistów. Jako rezultaty współpracy członków klastra w latach 20112 i 2013 wymieniono: 1) 5 działań promocyjnych, w tym: zorganizowanie 1 konferencji; rozbudowa strony internetowej; wyjazd na targi zagraniczne; druk materiałów promocyjnych; zakup mobilnego multimedialnego centrum ekspozycyjnego; zakup usługi doradczej 2) Transfer 2 technologii, 3) Wytworzenie 3 produktów, 4) Realizacja 4 projektów, 5) Nawiązanie 6 kontaktów z podmiotami zewnętrznymi. Stanowisko zawarte w zaskarżonym akcie, że budynek o planowanej powierzchni i przedstawionym w projekcie sposobie wykorzystania nie jest konieczny do osiągnięcia zakładanych celów, w świetle powyższych ustaleń nie budzi zastrzeżeń co do trafności i zasadności. Z projektu nie wynika dlaczego budynek o wskazanej powierzchni, ilości i rodzaju pomieszczeń oraz jego wyposażenie w sprzęt w postaci 20 laptopów i 20 kompletów mebli jest niezbędny do realizacji opisanych wyżej zamierzeń. Uzasadnienie w tym zakresie poprzestaje bowiem na ogólnikowym wskazaniu zaplanowanych rezultatów działań i związanej z tym zasadności projektu. Ocena zaś dokonana na podstawie przedstawionych w projekcie planów jest trafna, zasadna i umotywowana. Została ona też poparta (w orzeczeniu Komisji Odwoławczej z 2 kwietnia 2012 r.), ilustracją przewidywanych rezultatów działań skarżącej na tle przykładów klastrów w Austrii oraz na tle uśrednionych rezultatów 41 klastrów w Polsce. Wynika z niej jednoznacznie trafność stanowiska, że planowana ilość zatrudnionych osób i powierzchnia budynku oraz zakres działań w sposób istotny odbiegają od tych, które przyjęto w omawianym projekcie. Porównanie powyższe prowadzi do wniosku, że przy podobnym do planowanego zatrudnieniu (8 osób), liczące kilkaset członków przykładowe klastry w Austrii, realizują wielokrotnie więcej projektów i inicjatyw, jak również przy znacznie mniejszym zatrudnieniu (ok. 2 etaty) i znacznie mniejszej powierzchni biur i sal konferencyjnych (109,8 m 2) inne klastry działające w Polsce realizują podobną ilość projektów ale znacznie więcej inicjatyw (od kilku do kilkunastu, przy 2 wskazanych przez skarżącą). Kwestionowanie oceny kryteriów wyboru projektów nie ma zatem uzasadnionych podstaw. Bezpodstawny, w świetle powyższego jest też zarzut, że ocena ta nie spełnia wymogów przejrzystości i zasady równego dostępu do pomocy. Została ona szczegółowo uzasadniona w sposób przekonywujący i logiczny. Z treści skargi nie wynika zresztą w czym konkretnie przejawiał się brak przejrzystości tej oceny. Stanowi ona w istocie polemikę ze stanowiskiem i argumentacją organu. Brak również argumentów wskazujących na brak rzetelności i stronniczość w przeprowadzaniu tej oceny. Stanowisko Komisji Oceniającej projekt zostało uzasadnione poprzez wyjaśnienie powodów zastosowanej oceny. Ocena ta została dokonana w oparciu o kryteria wyboru projektów obowiązujące wszystkich uczestników konkursu. Tylko te kryteria stanowiły też podstawę oceny. Orzeczenie Komisji Odwoławczej zawiera obszerne odniesienie do zarzutów podniesionych w proteście i wyjaśnienie powodów przyjętej oceny. Nie budzi też zastrzeżeń stanowisko organu co do braku realności terminu wykonania zaplanowanych działań w postaci budowy budynku. Zaplanowany w projekcie termin 11,5 miesiąca na sporządzenie projektu budynku, uzyskanie pozwoleń i realizację budowy uzasadnia wątpliwości co do możliwości jego dotrzymania. Brak przykładu realizacji podobnej budowy w powyższym terminie jest rzeczowym i konkretnym argumentem za powstaniem powyższych wątpliwości. Skarżąca nie przedstawiła zaś argumentów pozwalających na uznanie ich za niezasadne. Deklaracje podmiotów realizujących zamierzenie bez powołania się na ich wcześniejsze dokonania świadczące o rzeczowości złożonych deklaracji nie podważają trafności dokonanej oceny. Powołanie się na obecny stan techniki oraz istnienie nowoczesnych materiałów budowlanych pozostaje bez wpływu na powyższą ocenę bowiem nie prowadzi do wykazania realności przyjętego terminu budowy konkretnego obiektu. Nie można też podzielić zarzutu o braku spójności oceny punktowej za kryteria merytoryczne z kryteriami zero-jedynkowymi. Przyznanie wysokiej oceny za identyfikację potrzeb wskazanych w projekcie nie musi być jednoznaczne z akceptowaniem wszystkich wydatków związanych z jego realizacją. Stanowisko co do kwestionowanych wydatków zostało zaś szczegółowo i wyczerpująco uzasadnione przez organy, które przeprowadziły ocenę projektu. Przy dokonywaniu tej oceny organy te nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów. Z powyższego wynika, że zarzuty skargi nie mogły prowadzić do jej uwzględnienia. Wobec zaś braku podstaw do uwzględnienie skargi, które Sąd bierze pod uwagę z urzędu, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. Nr 270 z 2012 r.).