III SA/Po 550/17

Dnia 6 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska (spr.) Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty dodatkowej za wydobywanie kopaliny z naruszeniem koncesji oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] lutego 2017 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] (dalej: "strona"), prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: [...], od decyzji Starosty [...] z [...] października 2015 r., nr [...], ustalającej opłatę dodatkową za działalność z rażącym naruszeniem warunków koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. W wyniku przeprowadzenia poszukiwań złóż kopalin udokumentowano dwa złoża: "[...]" i "[...] II". Złoże "[...]" o powierzchni 1,9927 ha i zasobach geologicznych bilansowych 277.040 ton udokumentowano w "Dokumentacji geologicznej złoża kruszywa naturalnego [...] w kat. C1", którą Starosta [...] przyjął zawiadomieniem nr [...] z [...] 2003 r., Z kolei złoże "[...] II", o powierzchni całkowitej 2,9949 ha i zasobach geologicznych bilansowych 364.102 ton, udokumentowano w formie "Dokumentacji geologicznej złoża kruszywa naturalnego [...] II w kat. C1", którą przyjęto bez zastrzeżeń pismem Marszałka Województwa Wielkopolskiego nr [...] z [...] 2008 r. Strona posiadała koncesję nr [...] z [...] 2004 r. na wydobywanie kopaliny ze złoża "[...]", w granicach utworzonego obszaru górniczego "[...]" o powierzchni 19.927 m2, wyznaczonego na mapie w skali 1:1.000, stanowiącej załącznik do koncesji. Strona nie posiadała koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża "[...] II". W dniu [...] grudnia 2011 r. Starosta [...] przeprowadził kontrolę dotyczącą prowadzonej przez stronę działalności górniczej, polegającej na wydobywaniu kopalin na działce nr [...], obręb [...]. W dniu kontroli nie prowadzono prac wydobywczych. Strona przedstawiła ostatnią zaktualizowaną mapę wyrobiska według stanu na [...] sierpnia 2011 r. W oparciu o tę mapę oraz oględziny wyrobiska górniczego stwierdzono postęp robót górniczych w stosunku do stanu z [...] października 2011 r., kiedy ostatnio przeprowadzono kontrolę zakładu górniczego. Stwierdzono przekroczenie granic złoża "[...]" i rozpoczęcie eksploatacji złoża "[...] II". Z powodu braku możliwości pomiaru w dniu kontroli nie określono zasięgu przekroczenia granic poziomych złoża "[...]", pozostawiając ustalenie tych danych do czasu wykonania geodezyjnych pomiarów sytuacyjno-wysokościowych. Starosta [...] decyzją z [...] sierpnia 2013 r., nr [...], działając na podstawie art. 140 ustawy z 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze, ustalił stronie opłatę podwyższoną za działalność wykonywaną bez wymaganej koncesji – wydobywanie kruszywa naturalnego z udokumentowanego złoża "[...] II" – działka nr [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z [...] listopad 2013 r., nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 29 stycznia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 444/14, uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] listopada 2013 r., oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2013 r. Sąd wskazał, że bezspornym pozostaje zarówno to, iż strona uzyskała koncesję z [...] 2004 r. na wydobywanie kopalin ze złoża "[...]" w granicach utworzonego obszaru górniczego, jak i to, że wydobywała kruszywo ze złoża "[...] II". Jak podkreślił Sąd okoliczność ta, pomimo rozbieżności w zakresie ilości wydobytej kopaliny, potwierdzona została uznanymi przez organ jako dowód w sprawie opiniami specjalistów. Ponadto, okoliczności wydobycia kopaliny ze złoża "[...] II" nie kwestionuje sama strona. W ocenie Sądu zasadny okazał się jednak zarzut błędnego zastosowania art. 140 ust. 1 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze. Okoliczności faktyczne sprawy wypełniać bowiem mogą dyspozycję art. 139 ust. 1 tej ustawy, a nie jej art. 140 ust. 1. Skoro skarżący posiadał koncesję na prowadzenie wydobycia kopalin w granicach złoża "[...]" i granice tę przekroczył rozpoczynając eksploatację sąsiedniego złoża "[...] II", to nie sposób uznać, że działalność taką prowadził bez koncesji. Działania strony polegały na nieuprawnionym przekroczeniu granic złoża określonych w uzyskanej koncesji, co wypełnia dyspozycję art. 139 ust. 1 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, a nie jak błędnie przyjęły organy administracji art. 140 ust. 1 tej ustawy. Sąd zwrócił także uwagę na to, że Starosta błędnie wskazał, iż wpływ z tytułu ustalonej opłaty stanowi dochód powiatu w sytuacji, gdy z art. 141 ust. 1 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze wprost wynika, że wpływy z tytułu opłat w 60% stanowią dochód gminy, na terenie której jest prowadzona działalność, a w 40% dochód NFOŚiGW. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd podniósł, że okoliczność, iż skarżący wystąpił o uzyskanie stosownej koncesji już w 2008 roku i do tej pory jej nie uzyskał nie mają znaczenia. Zarzuty kierowane w stosunku do organu koncesyjnego związane z długim prowadzeniem postępowania związanego z uzyskaniem koncesji na eksploatację złoża "[...] II" nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Ponadto, strona niezasadnie zarzuca organom niezastosowanie rozporządzenia Ministra Środowiska z 22 grudnia 2011 r. w sprawie dokumentacji mierniczo-geologicznej, bowiem rozporządzenie to wydane zostało na podstawie upoważnienia z art. 116 ust. 7 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze i dotyczy sporządzenia dokumentacji mierniczo-geologicznej przedstawiającej aktualną sytuację geologiczną oraz górniczą zakładu górniczego, a także stan powierzchni w granicach terenu górniczego. Rozporządzenie to nie mogło znaleźć w sprawie zastosowania. Starosta [...] decyzją z [...] października 2015 r., działając na podstawie art. 139 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, w pkt. I. sentencji decyzji, ustalił stronie opłatę dodatkową za działalność wykonywaną z rażącym naruszeniem warunków koncesji z [...] 2004 r. na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "[...]" – działka nr [...] w miejscowości [...], gmina [...]: 1. łączna opłata dodatkowa ustalona w wysokości pięciokrotnej stawki opłaty eksploatacyjnej dla danego rodzaju kopaliny, pomnożona przez ilość wydobytej w ten sposób kopaliny ([...] t), wynosi: [...] zł, 2. wierzycielami wyżej wymienionej kwoty są: - Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w wysokości [...] zł, - gmina [...] w wysokości [...] zł; w pkt. II sentencji decyzji ustalił termin płatności opłaty – 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna; w pkt. III. sentencji, zobowiązał stronę do przedstawienia niezwłocznie organowi koncesyjnemu oraz wierzycielom kopii dowodów wpłat. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w sprawie niekwestionowane jest, a nadto znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym to, że strona prowadziła wydobycie poza granicami złoża "[...]", co stanowi rażące naruszenie warunków koncesji z [...] 2004 r. na wydobywanie kopaliny z tego złoża. Bezsporny i potwierdzony stosowną dokumentacją jest także rodzaj kopaliny zalegającej w złożu "[...] II" – z którego nastąpiło wydobycie – jej miąższość i inne parametry. Odwołując się z kolei do sporządzonych przez specjalistów opinii, a także przeprowadzonej rozprawy administracyjnej, organ I instancji wskazał, że różnią się one, co do ilości wydobytego kruszywa. Według opinii uprawnionego geologa L. N. poza obszarem koncesyjnym wydobyto [...] ton, natomiast według sporządzonej na zlecenie strony opinii uprawnionego geologa R. K. wydobyto [...] ton, przy czym specjalista ten przyjął istnienie strat eksploatacyjnych w ilości 10% wydobytej kopaliny. Ostatecznie ustalił, że ilość wydobytej kopaliny, przy uwzględnieniu tych strat, wyniosła [...] ton. Organ za zasadne uznał oparcie rozstrzygnięcia – z korzyścią dla strony – na drugiej ze wskazanych opinii. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, strona zarzuciła: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, przez przyjęcie, że poniesione straty eksploatacyjne wyniosły 10% wydobytej kopaliny i nie uwzględnienie występowania tych strat na poziomie 30% wydobytej kopaliny, 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, przez nieuwzględnienie strat pozaeksploatacyjnych wydobytej kopaliny, 3) naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez ustalenie ilości wydobytej kopaliny w wysokości nieuwzględniającej maksymalnego, dopuszczalnego przez § 6 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z 22 grudnia 2011 r. w sprawie dokumentacji geologicznej złoża kopaliny, błędu oszacowania średnich wartości parametrów złoża i zasobów, to jest 30%, i nieuwzględnieniu strat eksploatacyjnych na poziomie 30% wydobytej kopaliny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, odnosząc się do kwestii wielkości wydobycia kopaliny uznało, że prawidłowo przyjęto ustalenia korzystne dla odwołującego. Przyjęto w konsekwencji, że odwołujący wydobył z naruszeniem warunków koncesji kruszywo w ilości [...] ton. Wynika to z opinii przekazanej organowi I instancji przez samego odwołującego, dotychczas przez niego nie kwestionowanej, w której przyjęto straty eksploatacyjne w na poziomie 10% wydobytej kopaliny. Nie uwzględniono przy tym postanowień rozporządzenia Ministra Środowiska z 22 grudnia 2011 r. w sprawie dokumentacji geologicznej złoża kopaliny i wynikającej stąd 30% straty, jako że rozporządzenie to określa sposób sporządzenia dokumentacji geologicznej złoża kopaliny, a nie sposób obliczania ilości urobku na potrzeby określenia wysokości opłat przewidzianych w ustawie – Prawo geologiczne i górnicze. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu ze skargą na powyższą decyzję wystąpiła [...], spadkobierca po zmarłym [...] 2017 r. [...]. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 77 § 1 i art. 80 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 oraz załącznikiem 1. Z-1 Zestawienie zmian zasobów złoża do rozporządzenia Ministra Środowiska z 15 listopada 2011 r. w sprawie operatu ewidencyjnego oraz wzorów informacji o zmianach zasobów złoża kopaliny, przez nieuwzględnienie strat eksploatacyjnych w dwóch operatach i nieuwzględnienie strat eksploatacyjnych w wysokości 30% wydobytej kopaliny w operacie z maja 2013 roku; 2) art. 77 § 1 i art. 80 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, polegające na braku oceny opinii zawierających obliczenia ilości wydobytej kopaliny ze złoża "[...] II" znajdujących się w aktach sprawy w zakresie podnoszonym w piśmie z [...] sierpnia 2015 r., to jest konieczności uwzględnienia strat eksploatacyjnych i ich procentowej wysokości; 3) art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, przez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, poprzez nierozpoznanie wniosku zawartego w piśmie z [...] sierpnia 2015 r. o uwzględnienie straty eksploatacyjnej w wysokości 30% wydobytej kopaliny, a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i przyjęcie, że straty eksploatacyjne poniesione przez [...] to 10% wydobytej kopaliny, a nieuwzględnienie występowania tych strat na poziomie 30% wydobytej kopaliny; 4) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, przez nieuwzględnienie strat pozaeksploatacyjnych wydobytej kopaliny; 5) art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, przez ustalenie ilości wydobytej kopaliny w wysokości nieuwzględniającej maksymalnego, dopuszczalnego przez § 6 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z 1 lipca 2015 r. w sprawie dokumentacji geologicznej złoża kopaliny, z wyłączeniem złoża węglowodorów, błędu oszacowania średnich wartości parametrów złoża i zasobów, to jest 30%, i nieuwzględnieniu strat eksploatacyjnych na poziomie 30% wydobytej kopaliny; 6) art. 10 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, przez uniemożliwienie zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenie w zakresie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji przez organ II instancji. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. W piśmie procesowym z [...] czerwca 2017 r. skarżąca wniosła o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, wskazując że orzeczona przez organ administracji kara nie weszła w skład spadku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lutego 2017 r. nie narusza ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") uzasadniałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że śmierć osoby fizycznej, do której skierowana została zaskarżona decyzja, to jest śmierć [...], nastąpiła już po jej wydaniu oraz skutecznym doręczeniu, przez co brak jest przesłanek, aby okoliczność tę czynić jedną z podstaw oceny legalności tejże decyzji. Skoro na moment wydania zaskarżonej decyzji jej adresat żył, nie można czynić Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu zarzutu z tego tylko tytułu, że w okresie późniejszym doszło do jego śmierci. Ta ostatnia okoliczność powinna zostać uwzględniona przy ocenie legitymacji [...], jako spadkobiercy [...], do złożenia skargi na rzeczoną decyzję do tut. Sądu. Jako że [...] nie była ani stroną postępowania przed organem administracji, ani tym bardziej adresatem podjętego przez ten organ rozstrzygnięcia, konieczna staje się odpowiedź na pytanie, czy mimo to przysługuje jej interes prawny do wywiedzenia skargi do tut. Sądu na rzeczone rozstrzygnięcie. Stosownie do art. 50 § 1 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Takie ujęcie podmiotu "uprawnionego do wniesienia skargi" powoduje konieczność rozważenia, czy interes prawny wnoszącego skargę znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa materialnego bądź procesowego. Niezbędne wobec tego jest sięgnięcie, już na obecnym etapie rozważań, do materialnoprawnych podstaw skarżonego rozstrzygnięcia. Mając na względzie ocenę prawną wyrażoną w wyroku tut. Sądu z 29 stycznia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 444/14, która w kontrolowanej sprawie ma charakter wiążący (art. 153 i art. 170 P.p.s.a.), wskazać trzeba, że skoro [...] posiadał koncesję na prowadzenie wydobycia kopalin w granicach złoża "[...]" i granice te przekroczył rozpoczynając eksploatację sąsiedniego złoża "[...] II", to nie sposób uznać, że działalność taką prowadził bez koncesji. Działania skarżącego polegały na nieuprawnionym przekroczeniu granic złoża określonych w uzyskanej koncesji, co wypełnia dyspozycję art. 139 ust. 1 ustawy z 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 163, poz. 981 ze zm., dalej: "P.g.g."). Zgodnie z tym przepisem działalność wykonywana z rażącym naruszeniem warunków określonych w koncesji lub zatwierdzonym projekcie robót geologicznych podlega opłacie dodatkowej. Opłata dodatkowa jest niezależna od pozostałych opłat uregulowanych w Dziale VII przywołanej ustawy. Opłatę dodatkową, o czym stanowi już art. 139 ust. 2 P.g.g., ustala, w drodze decyzji, odpowiednio organ koncesyjny lub organ administracji geologicznej, który zatwierdził projekt robót geologicznych. Opłatę dodatkową za wydobywanie kopalin ustala się przy tym w wysokości pięciokrotnej stawki opłaty eksploatacyjnej dla danego rodzaju kopaliny, pomnożonej przez ilość wydobytej w ten sposób kopaliny, o czym stanowi już art. 139 ust. 3 pkt 3 P.g.g. Zgodnie natomiast z art. 142 ust. 1 P.g.g. do opłat, o których mowa w Dziale VII ustawy – a zatem także do opłaty dodatkowej z art. 139 ust. 1 P.g.g. (przyp. tut. Sądu) – stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) dotyczące zobowiązań podatkowych. Określone tymi przepisami uprawnienia organów podatkowych przysługują wierzycielom. Wierzycielami są odpowiednio gmina, powiat oraz Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (art. 142 ust. 2 P.g.g.). Zważywszy na przywołany ostatnio art. 142 ust. 1 P.g.g., który do orzeczonej wobec [...] – na podstawie art. 139 ust. 1 P.g.g. – opłaty dodatkowej, nakazuje stosować odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, w tym przewidziane w tej ustawie przepisy o odpowiedzialności spadkobierców za obowiązki spadkodawcy (zob. art. 97 i nast. Ordynacji podatkowej), nie sposób na obecny etapie sprawy odmówić [...], jedynemu spadkobiercy po [...], interesu prawnego do kwestionowania tak podjętego orzeczenia. W konsekwencji stwierdzić trzeba, że w świetle art. 50 § 1 P.p.s.a. skarżąca posiada interes prawny w zaskarżeniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lutego 2017 r., a wobec wynikającego stąd skutecznego wywiedzenia skargi konieczna pozostaje merytoryczna ocena jej zasadności. Na marginesie zwrócić należy jeszcze uwagę na to, że chybione jest powoływanie się przez skarżącą – odnośnie kwestii poddanej powyższej analizie – na art. 161 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Jak wprost wynika z tej regulacji może ona znaleźć zastosowanie – "w razie śmierci strony". Tymczasem w realiach niniejszej sprawy problem sprowadzał się nie do "śmierci strony", a do tego, czy [...], która wystąpiła ze skargą do tut. Sądu, można w ogóle przyznać przymiot strony. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji wskazać trzeba, że istota sporu do jakiego doszło pomiędzy stronami niniejszego postępowania sprowadza się do stwierdzenia, czy organ administracji poczynił prawidłowe ustalenia co do ilości kopaliny wydobytej przez [...], w zakreślonych już powyżej okolicznościach, to jest z rażącym naruszeniem warunków określonych w koncesji z [...] 2004 r. na wydobywanie kopaliny ze złoża "[...]". Innymi słowy spór ten polega na stwierdzeniu ile kopaliny [...] wydobył ze złoża "[...] II". Ocena tej okoliczności ma bezpośredni wpływ na wymiar opłaty dodatkowej, jak już zostało to bowiem podane opłatę tę ustala się z uwzględnieniem ilości wydobytej kopaliny (art. 139 ust. 3 pkt 3 P.g.g.). Zauważyć wobec tego trzeba, że czyniąc istotne w tym względzie ustalenia faktyczne organ administracji oparł się ostatecznie na przedłożonym przez samego [...] opracowaniu uprawnionego geologa R. K. z maja 2013 roku. Z opracowania tego wynika, że w obrębie granic złoża "[...] II" wydobyto [...] ton kopaliny, jednakże po odliczeniu strat eksploatacyjnych złoża (10% przyjęte zgodnie z "Projektem zagospodarowania złoża kruszywa naturalnego [...] II"), ilość ta wyniosła [...] ton. Obliczenia te były jednocześnie najbardziej korzystne dla [...], jako że z pozostałych opinii, w tym także przedstawionej przez [...] opinii uprawnionego geodety T. K., wynikało wyższe wyeksploatowanie kopaliny z podanego złoża. Co jednakże najistotniejsze ani na etapie postępowania administracyjnego, ani też w postępowaniu przed tut. Sądem, strona nawet nie stara się wykazać jakichkolwiek innych środków dowodowych, które mogłyby posłużyć do zakwestionowania poczynionych w ten sposób ustaleń. Za takie środki dowodowe nie można bowiem traktować przywoływanych przez profesjonalnego pełnomocnika przepisów prawa określających wymogi, jakie powinna spełniać dokumentacja sporządzana w związku z legalnym wydobywaniem kopaliny ze złoża. Prawidłowo zauważył organ odwoławczy, że regulacje te nie znajdują zastosowania w ramach kontrolowanej sprawy. Rozporządzenie Ministra Środowiska z 22 grudnia 2011 r. w sprawie dokumentacji geologicznej złoża kopaliny (Dz. U. z 2011 r. Nr 291, poz. 1712), określa szczegółowe wymagania dotyczące dokumentacji geologicznej złoża kopaliny (§ 1 ust. 1 tego rozporządzenia), której sporządzenie powinno poprzedzać – legalne – wydobycie kopaliny ze złoża (por. art. 89 P.g.g.). Przepisy tego rozporządzenia nie służą zatem w żadnym stopniu do określenia faktycznej ilości wydobytej kopaliny ze złoża w warunkach z art. 139 ust. 1 P.g.g. Analogicznie, przydatny dla czynionych ustaleń faktycznych mógłby okazać się co najwyżej operat ewidencyjny sporządzony przez [...] na okoliczność eksploatacji złoża "[...] II" i powstałych wskutek tego strat (art. 101 ust. 1 pkt 2 P.g.g.), a nie powołane kolejno w skardze przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z 15 listopada 2011 r. w sprawie operatu ewidencyjnego oraz wzorów informacji o zmianach zasobów złoża kopaliny (Dz. U. z 2011 r. Nr 262, poz. 1568), które określają jedynie szczegółowe wymagania dotyczące takiego operatu (§ 1 pkt 1 tego rozporządzenia). W powyższych okolicznościach nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez organ administracji wymogów wynikających z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 czy art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: "K.p.a."). Organ administracji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, opierając się na całokształcie zgromadzonego w niej materiału dowodowego, czemu wyraz dał w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Przytoczone w skardze wątpliwości, które znalazły odzwierciedlenie w odmiennych wyliczeniach co do ilości wydobytej kopaliny zaprezentowanych w dwóch pierwszych opiniach, stały się przesłanką do przedłożenia przez [...] kolejnej opinii uprawnionego geologa, która ostatecznie była podstawą ustaleń faktycznych organu administracji, a których wyników ani [...], ani skarżąca skutecznie już nie zakwestionowali. Rację należy natomiast przyznać skarżącej odnośnie naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 § 1 K.p.a. z powodu uniemożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Skarżąca nie wykazuje już jednakże, jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć to uchybienie. Mając natomiast na uwadze to, że [...] był jedyną stroną postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym, przez co wyłącznie on mógł występować z określonymi żądaniami, z kolei organ odwoławczy sam nie przeprowadzał uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, nie sposób z urzędu doszukać się istotnego wpływu powyższego uchybienia na wynik kontrolowanej sprawy. Stąd uchybienie to w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. nie może prowadzić do uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.