III SA/Po 56/16

Dnia 23 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi spółka z o. o. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2015 r., nr [...] w przedmiocie: stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia : utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 13 maja 2016 roku Zarządzeniem z dnia 13 maja 2016 r. starszy referendarz sądowy na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 w zw. z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a pozostawił bez rozpoznania wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy. W sprzeciwie od powyższego zarządzenia strona wniosła o jego uchylenie i o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, podnosząc, że pismem z dnia 26 kwietnia 2016 r. wnosiła o wydłużenie terminu na złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje : W - pełnomocnik spółki z o.o. w zażaleniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 lutego 2016 roku o odrzuceniu skargi zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wobec powyższego wezwano W do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przesyłka z powyższym wezwaniem została doręczona stronie w dniu 20 kwietnia 2016 roku (k. 29 akt sądowych). W zakreślonym terminie W wniósł jedynie "o wydłużenie terminu" do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. Natomiast wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy nie został ostatecznie złożony do sądu. Nie został on złożony również wraz z wniesionym sprzeciwem. W sprzeciwie strona wniosła o uchylenie skarżonego zarządzenia, ponowne przeanalizowanie całości materiału dowodowego zebranego w sprawie i przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W myśl art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawia się bez rozpoznania, jeżeli nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie. Niezłożenie w wyznaczonym terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy na właściwym urzędowym formularzu oznacza zatem, że spełniona została przesłanka warunkująca pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W tym stanie rzeczy zasadnie więc starszy referendarz sądowy stwierdził, ze brak reakcji ze strony wnioskodawcy na wezwanie do złożenia wniosku o przyznanie prawa na właściwym formularzu (PPF) sprawia, że zastosowanie w sprawie znajduje rygor nadany w wezwaniu z dnia 1 kwietnia 2016 r. Wobec powyższego skoro zaskarżone zarządzenie nie narusza prawa Sąd, na podstawie art. 260 § 1 w zw. z art. 257 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.