III SA/Po 561/12

Dnia 26 czerwca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dokonania retrospektywnego zaksięgowania pozostającej do pokrycia kwoty długu celnego postanawia : wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 12 kwietnia 2012 r. strona wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] w przedmiocie dokonania retrospektywnego zaksięgowania pozostającej do pokrycia kwoty długu celnego złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że spółka nie posiada ani na rachunku ani w kasie środków na spłatę należności, zaś zajęcie rachunków może doprowadzić do utraty płynności i w konsekwencji do bankructwa firmy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że podstawą prawną rozpoznania wskazanego wniosku jest przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stanowiący że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zaskarżona decyzja jest zatem wykonalna i mimo zaskarżenia do sądu może stać się przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Wyjątek od tej zasady statuuje art. 61 § 3 tej ustawy, w myśl którego w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozstrzygając zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest zasadny. Wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty należności, należało mieć na uwadze jej wysokość, która wynosi ok. 30.000 zł. Sąd podziela argumenty strony, że przymusowe wykonanie zaskarżonych decyzji może spowodować nieodwracalne skutki w majątku strony, zwłaszcza w sytuacji, w której nie posiada ona środków ani na rachunku ani w kasie. W tej sytuacji, wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować utratę płynności finansowej, co odbije się na relacjach z kontrahentami i może doprowadzić do upadłości podmiotu. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.