III SA/Po 567/17

Dnia 16 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko ( spr.) Sędziowie WSA Szymon Widłak WSA Izabela Paluszyńska Protokolant: ref. staż. Marta Chocianowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia 12 maja 2017r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 oddala skargę W dniu 14 czerwca 2016 r. [...] (dalej określana również jako "skarżąca"), zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2016. Do wniosku dołączone zostały załączniki graficzne. Producent rolny wnioskował o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności dodatkowej, płatności dla młodych rolników oraz płatności ONW. W przedmiotowym wniosku producent zadeklarował do płatności działki ewidencyjne nr [...] położone w województwie wielkopolskim, powiat leszczyński, gmina Święciechowa, obręb [...]. Łączna powierzchnia zadeklarowanych do udzielenia płatności działek rolnych wyniosła: 15,07 ha w ramach Jednolitej Płatności Obszarowej (zwana dalej: "JPO"). Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Lesznie wydał w dniu 1 lutego 2017 r. decyzję nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Powyższa decyzja została odebrana przez skarżącą w dniu 8 lutego 2017r. Na podstawie ww. decyzji Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Lesznie uznał, iż [...] jest rolnikiem uczestniczącym w systemie dla małych gospodarstw. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nie zostało złożone oświadczenie przez [...] o wystąpieniu z systemu małych gospodarstw w terminie do 30 września 2016r. W związku z powyższym organ wskazał, że wnioskodawca nadal uczestniczy w systemie dla małych gospodarstw. [...] w dniu 17 lutego 2017 r. złożyła odwołanie. W odwołaniu wskazała m.in., że "...w 2016 roku zwiększyłam ilość uprawianej ziemi do powierzchni 15,03 ha. W związku z czym uznałam że system ARiMR obligatoryjne przyzna mi w związku z powiększeniem gospodarstwa płatności o które wnioskowałam...". Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu decyzją z dnia 12 maja 2017 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż powierzchnia działek rolnych zadeklarowana przez odwołującą we wniosku o przyznanie płatności na rok 2016 do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 15.07 ha. Powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wynosiła 15,03 ha. Organ wskazał, iż w roku 2015 [...] zgodnie z art. 56 ust. 5 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego została uznana za rolnika uczestniczącego w systemie małych gospodarstw. Mając na uwadze fakt, iż odwołująca nie złożyła oświadczenia o wystąpieniu z tego systemu, organ I instancji uznał, iż skarżąca nadal uczestniczy w systemie dla małych gospodarstw. Organ wskazał, że zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt. 1 i pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, wysokość płatności obszarowej w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn powierzchni obszaru zatwierdzonego do danej płatności i stawki tej płatności na 1 ha tej powierzchni, a płatność dla małych gospodarstw przyznaje się w wysokości nie większej niż równowartość w złotych kwoty 1250 euro. Organ wskazał, że zgodnie art. 56 ust. 4 ustawy w 2015 r. rolnik uczestniczący w systemie dla małych gospodarstw mógł wystąpić z tego systemu, składając oświadczenie o wystąpieniu z tego systemu w terminie do dnia 10 lipca tego roku (2015). Zgodnie art. 56 ust. 6 ustawy, w kolejnych latach rolnik uczestniczący w systemie dla małych gospodarstw może wystąpić z tego systemu, składając oświadczenie o wystąpieniu z tego systemu w terminie do dnia 30 września roku, w którym to wystąpienie ma nastąpić. W takim przypadku w decyzji w sprawie o przyznanie płatności bezpośrednich za rok, w którym zostało złożone to oświadczenie, stwierdza się, że rolnik nie uczestniczy w systemie dla małych gospodarstw. W przedmiotowej sprawie stwierdzono, iż [...] nadal uczestniczy w systemie małych gospodarstw, ponieważ na formularzu wniosku za rok 2016 nie zaznaczyła pola dotyczącego wystąpienia z systemu małych gospodarstw oraz nie złożyła oświadczenia o wystąpieniu z ww. systemu do dnia 30 września 2016 roku. Organ odwoławczy wskazał, iż w instrukcji wypełniania wniosku wskazano, że: "Do systemu dla małych gospodarstw w roku 2015 "automatycznie" włączeni zostaną rolnicy, których łączna kwota płatności bezpośrednich nie przekroczy równowartości w złotych kwoty 1 250 euro. Rolnicy potencjalnie kwalifikujący się do "automatycznego" włączenia do systemu dla małych gospodarstw mogą do dnia 9 czerwca 2015 r. powinni złożyć oświadczenie o wystąpieniu z tego systemu poprzez zakreślenie odpowiedniego pola w formularzu wniosku lub składając odrębny wniosek na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję, z tym, że rolnik taki w kolejnych latach nie może być już włączony do tego systemu." Organ podkreślił, że postępowanie o przyznanie płatności jest postępowaniem wszczynanym i toczącym się w oparciu o wniosek zainteresowanego producenta, a pracownicy ARiMR nie mają podstaw do modyfikowania wniosku na podstawie własnego (subiektywnego) uznania. Skarżąca pismem z dnia 16 czerwca 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na ww. decyzję. Decyzji zarzucono rażące naruszenie norm postępowania: 1. Art. 62 ust. 2 zdanie drugie Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. i 347 z 20.12.2013, str. 608-670) - poprzez całkowite zaniechanie wobec skarżącej realizacji obowiązku nałożonego na mocy ww. normy prawa unijnego na właściwe organy tych państw członkowskich, które zdecydowały się na praktykę automatycznego objęcia niektórych rolników systemem małych gospodarstw na podstawie art. 62 ust. 2 zdanie 1 ww. rozporządzenia, 2. Art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a także art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 3 ust. 1 ww. ustawy o płatnościach - jako konsekwencja przyjęcia rażąco niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia pomimo wskazanego w pkt 1 skargi zaniechania przez organ realizacji wyraźnego, ustawowego obowiązku uprzedniego poinformowania strony o przysługującej jej możliwości uniknięcia niekorzystnych dla niej skutków przyjętych przez polskiego ustawodawcę rozwiązań prawnych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z 12 maja 2017 r. nie narusza ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") oznaczałby konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd było rozstrzygnięcie dotyczące przyznania płatności na rok 2016 oraz uznanie [...] za uczestnika systemu dla małych gospodarstw. Materialnoprawne przesłanki przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 uregulowano w ustawie z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1551 ze zm.) z jednoczesnym odesłaniem do odpowiednich regulacji unijnych (art. 1 i 7 ustawy). Zgodnie z art. 61 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 2013.347.608) państwa członkowskie mogą ustanowić system dla małych gospodarstw zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym tytule ("system dla małych gospodarstw"). Rolnicy, którzy w 2015 r., posiadają, na własność lub w formie dzierżawy, uprawnienia do płatności lub, w państwach członkowskich stosujących art. 36, składają wnioski w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej oraz spełniają minimalne wymogi przewidziane w art. 10 ust. 1, mogą wybrać uczestnictwo w systemie dla małych gospodarstw. Płatności w ramach systemu dla małych gospodarstw zastępują płatności bezpośrednie, które mają zostać przyznane na podstawie tytułów III i IV. Akapit pierwszy nie ma zastosowania w przypadku gdy państwo członkowskie wybiera metodę płatności określoną w art. 63 ust. 2 akapit pierwszy lit. a). W takim przypadku płatność jest uzależniona od odpowiednich warunków określonych w tytułach III i IV, bez uszczerbku dla ust. 3 niniejszego artykułu (art. 61 ust. 2). Rolnicy uczestniczący w systemie dla małych gospodarstw są zwolnieni z praktyk rolniczych przewidzianych w tytule III rozdział 3 (art. 61 ust. 3). Nie zapewnia się korzyści na mocy niniejszego tytułu rolnikom, w przypadku których stwierdzono, że po dniu 18 października 2011 r. w sztuczny sposób stworzyli warunki pozwalające im skorzystać z systemu dla małych gospodarstw (art. 61 ust. 4). W myśl art. 62 ust. 1 rozporządzenia nr 1307/2013 rolnicy, którzy chcą uczestniczyć w systemie dla małych gospodarstw, składają wniosek w terminie, który ma być ustalony przez państwa członkowskie, który nie może być późniejszy niż 15 października 2015 r. Termin ustalony przez państwa członkowskie nie może jednakże przypadać wcześniej niż w ostatnim dniu składania wniosku w ramach systemu płatności podstawowej lub systemu jednolitej płatności obszarowej. Rolnicy, którzy nie złożyli wniosku o uczestnictwo w systemie dla małych gospodarstw w terminie ustalonym przez państwo członkowskie lub postanowili wystąpić z niego po tym terminie lub których wybrano w celu przyznania wsparcia na podstawie art. 19 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, nie są już uprawnieni do uczestnictwa w tym systemie. W drodze odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie mogą zadecydować, że rolnicy, w przypadku których kwota płatności bezpośrednich na mocy tytułów III i IV jest niższa niż maksymalna kwota ustalona przez dane państwo członkowskie zgodnie z art. 63, mają zostać automatycznie włączeni do systemu dla małych gospodarstw, chyba że w terminie ustalonym przez dane państwo członkowskie zgodnie z ust. 1, lub w którymkolwiek z kolejnych lat, wyraźnie wystąpią z tego systemu. Państwa członkowskie korzystające z tej możliwości informują odnośnych rolników we właściwym czasie o ich prawie do wystąpienia z systemu (art.62 ust. 2). Każde z państw członkowskich zapewnia, aby szacunkowa kwota płatności, o której mowa w art. 63, została podana do wiadomości rolników we właściwym czasie przed terminem składania wniosku lub wystąpienia ustalonym przez dane państwo członkowskie (art. 62 ust. 3). Stosownie do art. 63 ust. 1 omawianego rozporządzenia, Państwa członkowskie ustalają kwotę rocznej płatności dla każdego rolnika uczestniczącego w systemie dla małych gospodarstw na jednym z następujących poziomów: a) kwota nieprzekraczająca 25 % średniej płatności krajowej na beneficjenta, która ustalana jest przez państwa członkowskie na podstawie pułapu krajowego określonego w załączniku II na rok kalendarzowy 2019 oraz na podstawie liczby rolników, którzy zadeklarowali kwalifikujące się hektary, zgodnie z art. 33 ust. 1 lub art. 36 ust. 2, w 2015 r.; b) kwota odpowiadająca średniej płatności krajowej na hektar pomnożona przez liczbę odpowiadającą liczbie hektarów nieprzekraczającej pięciu, która ma być ustalona przez państwa członkowskie. Średnia płatność krajowa na hektar jest ustalana przez państwa członkowskie na podstawie krajowego pułapu określonego w załączniku II na rok kalendarzowy 2019 oraz liczby kwalifikujących się hektarów zadeklarowanych zgodnie z art. 33 ust. 1 lub art. 36 ust. 2 w 2015 r. Kwota, o której mowa w akapicie pierwszym lit. a) lub b), nie może być niższa niż 500 EURO i nie może być wyższa niż 1.250 EURO. W przypadku gdy zastosowanie akapitu pierwszego lit. a) i b) powoduje, że kwota wynosi mniej niż 500 EURO lub więcej niż 1.250 EURO, kwotę zaokrągla się odpowiednio w górę lub w dół do tej kwoty minimalnej lub maksymalnej. W myśl art. 63 ust. 2, w drodze odstępstwa od ust. 1 państwo członkowskie może zadecydować o przyznaniu rolnikom uczestniczącym w systemie: a) kwoty równej łącznej wartości płatności bezpośrednich, które mają zostać przydzielone danemu rolnikowi każdego roku na mocy tytułu III i IV; lub b) kwoty równej łącznej wartości płatności bezpośrednich, które mają zostać przydzielone danemu rolnikowi w 2015 r. na mocy tytułu III i IV, którą państwo członkowskie może dostosować w kolejnych latach, aby proporcjonalnie uwzględnić zmiany w pułapie krajowym określonym w załączniku II. Kwota, o której mowa w akapicie pierwszym lit. a) lub b) nie może być wyższa niż kwota ustalona przez dane państwo członkowskie, która mieści się w przedziale między 500 EURO a 1.250 EURO. W przypadku gdy zastosowanie akapitu pierwszego lit. a) lub b) powoduje, że uzyska się kwotę niższą niż 500 EURO, dane państwo członkowskie może zadecydować o zaokrągleniu tej kwoty w górę do 500 EURO. W sprawach płatności organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie z zachowaniem wymogów art. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Przepis powyższy w ust. 1 określa, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W myśl art. 3 ust. 2 ww. ustawy, w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 3 ust. 3 ustawy). Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że niezasadny jest zarzut naruszenia prawa procesowego (art. 6, 7, 8 i 9 Kodeksu postępowania administracyjnego), polegającego m.in. na rozpatrzeniu wniosku skarżącej bez poinformowania o ewentualnych, niekorzystnych skutkach w zakresie przyjętym przez krajowego ustawodawcę w zakresie funkcjonowania systemu dla małych gospodarstw we wniosku o przyznanie płatności na rok 2016 r. Sąd wskazuje, że stosownie do art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. W zdaniu drugim wspomniany przepis przewiduje, że organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Sąd podkreśla, że powyższe uregulowanie nie może być odczytywane w ten sposób, że organ powinien był z urzędu zauważyć niespójność wniosku i jego wewnętrzną sprzeczność. W postępowaniu o przyznanie płatności w pierwszej kolejności zastosowanie mają przepisy ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, co wynika z jej art. 3 ust. 1. Nie można też pomijać tego, że we wniosku skarżąca oświadczyła, że znane są jej zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętej wnioskiem o płatność. Oświadczyła również, że jest świadoma szczególnych warunków odnoszących się do systemu dla małych gospodarstw. W tych okolicznościach organ nie miał podstaw do przypuszczeń, że rubryka IV w punkcie 09 wniosku zatytułowana "SYSTEM DLA MAŁYCH GOSPODARSTW", (zawierająca treść: "Oświadczam, że występuję z systemu dla małych gospodarstw") została wadliwie pominięta oraz że brak oświadczenia o wystąpieniu z systemu dla małych gospodarstw jest wynikiem oczywistej pomyłki wnioskodawcy. Należy wskazać, że skarżąca w 2015 r. została uznana za rolnika uczestniczącego w systemie małych gospodarstw na podstawie art. 56 ust. 5 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W 2015 r. rolnik uczestniczący w systemie dla małych gospodarstw mógł wystąpić z tego systemu, składając oświadczenie o wystąpieniu z tego systemu w terminie do dnia 10 lipca tego roku (art. 56 ust. 4). W kolejnych latach rolnik uczestniczący w systemie dla małych gospodarstw może wystąpić z tego systemu, składając oświadczenie o wystąpieniu z tego systemu w terminie do dnia 30 września roku, w którym to wystąpienie ma nastąpić. W takim przypadku w decyzji w sprawie o przyznanie płatności bezpośrednich za rok, w którym zostało złożone to oświadczenie, stwierdza się, że rolnik nie uczestniczy w systemie dla małych gospodarstw (art. 56 ust. 6 ustawy). Zgodnie z art. 9 zdanie drugie k.p.a. organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Udzielenie wyjaśnień i wskazówek przez organ byłoby możliwe w sytuacji wystąpienia przez stronę postępowania z wyraźnym żądaniem w tej sprawie. Prawidłowe zastosowanie przepisu art. 9 k.p.a. i urzeczywistnienie zasady, że organ czuwa nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, nie może być utożsamiane z automatycznym udzielaniem przez organ wszelkich informacji w przedmiocie uregulowań dotyczących przyznawania płatności, zwłaszcza w sytuacji, kiedy wnioskodawca oświadcza we wniosku (co miało miejsce w niniejszej sprawie), że zna zasady przyznawania płatności oraz jest świadomy szczególnych warunków odnoszących się do systemu dla małych gospodarstw. W myśl art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z uwagi na specyficzny charakter postępowania w przedmiocie płatności do gruntów rolnych, organ nie miał obowiązku podejmowania z urzędu działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy i poszukiwania odpowiedzi na pytanie, czy skarżąca rzeczywiście chciała wystąpić z systemu dla małych gospodarstw. Nie ma racji skarżąca wskazując, że organy błędnie nie uznały automatycznego wystąpienia wnioskodawcy z systemu dla małych gospodarstw, ponieważ jak wyżej wskazano w art. 56 ust. 6 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego rolnik uczestniczący w systemie dla małych gospodarstw może wystąpić z tego systemu składając oświadczenie o wystąpieniu z tego systemu w terminie do dnia 30 września roku, w którym to wystąpienie ma nastąpić. Tym samym brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że organy administracji publicznej naruszyły art. 62 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013. Prawodawstwo krajowe wskazuje bowiem normatywne sposoby wystąpienia z omawianego systemu małych gospodarstw. Ustawodawca wyraźnie wskazał w tym przepisie, że wystąpienie z systemu dla małych gospodarstw następuje na skutek oświadczenia wnioskodawcy, a nie w sposób automatyczny. Ponadto należy wskazać, że uczestnictwo w systemie dla małych gospodarstw jest dobrowolne, co znajduje potwierdzenie dodatkowo w uregulowaniu zawartym w art. 56 ust. 7 ustawy. Zgodnie z tym unormowaniem, oświadczenie o wystąpieniu z systemu dla małych gospodarstw składa się do kierownika biura powiatowego Agencji składając wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich albo na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję. Wskazany przepis również potwierdza, że wystąpienie z systemu dla małych gospodarstw nie następuje w sposób automatyczny. W ocenie Sądu punkt IV 09 formularza wniosku jest prawidłowo zredagowany i czytelny. W powiązaniu z treścią faktycznie złożonych oświadczeń wnioskodawcy na temat znajomości zasad przyznawania płatności oraz o szczególnych warunkach odnoszących się do systemu dla małych gospodarstw (w końcowej część formularza wniosku), nie można mówić o oczywistej omyłce popełnionej przy sporządzeniu wniosku. Status prawny beneficjenta ubiegającego się o przyznanie mu płatności przez organy ARiMR, nie może być ustalany w sposób dorozumiany z pominięciem treści składanych oświadczeń. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) – oddalił skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.