III SA/Po 569/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Beata Sokołowska (spr) WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: sekr. sąd. Kamila Perkowska po rozpoznaniu w dniu 13 października 2005 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów I. uchyla zaskarżoną decyzję, oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatowego w K. z dnia [...] Nr [...], II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącego K. N. kwotę [...], tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ W. Długaszewska /-/ M. Kosewska /-/ B. Sokołowska Starosta Powiatowy w K. decyzją z dnia [...] – [...] na podstawie art. 104 § 1 i art. 127 kpa, art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 100 poz. 1086 z 2000 r. z późniejszymi zm.), § 10 i 46 rozporządzenia Ministra Rozwoju Rolnictwa i Budownictwa z dnia 19 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454) oraz załącznika nr 6 do tego rozporządzenia orzekł: wprowadzić następujące zmiany w operacie ewidencji gruntów wsi S. gm. O.: 1. rozdzielić działkę nr [...] o pow. 0,22 ha na dwie części tj. działkę nr [...] o pow. 0,09 ha oraz działkę nr [...] o pow. 0,13 ha, z których działkę nr [...] przypisać do jednostki rejestrowej nr [...], gdzie jako właściciel ujawniony jest K. N., natomiast działkę nr [...] pozostawić w dotychczasowej jednostce rejestrowej nr [...], gdzie właściciel jest nieustalony a jako władający ujawniony jest Urząd Gminy w O., 2. ujawnić na działce nr [...] następujące użytki gruntowe: - grunt orny klasy IVa o pow. 0,04 ha - grunt orny klasy VI o pow. 0,05 ha 3. na działce nr [...] pozostawić bez zmian użytek gruntowy droga. W uzasadnieniu decyzji Starosta Powiatowy wskazał, że z dokumentacji znajdującej się w aktach zasobu geodezyjnego i kartograficznego wynika, iż podczas parcelacji majątku S. wydzielono m. in. działkę nr [...], odpowiadającą obecnym działkom [...], [...] i [...], przez które nie przechodziła żadna droga dojazdowa. Podał też, że przedmiotem badania były księgi wieczyste tj. księga nr [...], w której są wpisane działki nr [...] i [...] bez załącznika mapowego oraz księga nr [...] założona dla Skarbu Państwa, z której odpisywano działki sprzedawane rolnikom indywidualnym w tym m. in. działki nr [...] i [...] – z załącznikiem mapowym dokumentującym jednoznacznie przebieg granic i obszar działek powstałych w wyniku parcelacji, w tym działek nr [...] i [...] nabytych przez S. N. Organ I instancji stwierdził również, że droga oznaczona numerem działki [...], do której jako władający wpisany został Urząd Gminy w O., została ujawniona w operacie gruntów niezgodnie z istniejącym stanem prawnym wynikającym z ksiąg wieczystych nr [...] i nr [...]. W szczególności w księdze wieczystej nr [...] do dzisiaj wpisana jest działka nr [...] obejmująca swym zasięgiem także grunt oznaczony numerem działki [...]. K. N. nabył własność gospodarstwa rolnego w wyniku spadku po ojcu S. N., a zatem obejmowało ono wszystkie grunty, do których prawo miał spadkodawca. Starosta K. wyjaśnił też, że klasoużytki na działce nr [...] przyjęte zostały na podstawie klas gruntów przyległych. K. N. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Odwołujący podał, że nie wyraża zgody na wnoszenie na gruncie nowej działki o nr [...], ponieważ nigdy takiej działki nie posiadał. Podkreślił też, że "podpisywanie pod rzekomą działkę o nr [...] władający Urząd Gminy w O. nie posiadający statusu prawnego na drogę jest niezgodne ze stanem faktycznym". K. N. wskazał jednocześnie, że grunty, które otrzymał w spadku po ojcu posiadają dwa numery – nr [...] i [...] z drogą dojazdową o nr [...] do działki nr [...]. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania K. N., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie organ odwoławczy podniósł w szczególności, że w przypadku działki nr [...], stanowiącej własność K. N., wpisanej w KW nr [...], stan prawny jest bezspornie uregulowany, o czym świadczy wypis z tej księgi wieczystej z dnia [...] września 1982 roku oraz protokół badania księgi wieczystej sporządzony przez pracownika Starostwa K. z dnia [...] kwietnia 2004 roku. Obowiązkiem organu I instancji było więc doprowadzenie do zgodności zasięgu prawa własności, wynikającego z księgi wieczystej z zasięgiem ujawnionym w operacie ewidencji gruntów i budynków. Nie było jednak możliwe przeniesienie wprost zapisów z KW nr [...], dotyczących numeracji działki i jej powierzchni, do ewidencji gruntów, ponieważ z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 1982 roku o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 roku, Nr 124, poz. 1361) wynika, że podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane z ewidencji gruntów i budynków, a nie odwrotnie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podkreślił, że założona w latach 60-tych ewidencja gruntów i budynków, zgodnie z dekretem z dnia 2 lutego 1955 roku o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 6 poz. 32) oraz zarządzeniem Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów (M. P. Nr 11, poz. 98) wprowadziła jednolite dla całego kraju zasady rejestracji nieruchomości, w tym nową numerację działek. W tej sytuacji, zdaniem organu II instancji, Starosta K. prawidłowo ujawnił w ewidencji gruntów i budynków zasięg własności zapisany w KW nr [...]. Zgodnie z aktualnym stanem w ewidencji gruntów i budynków działka nr [...] (z księgi wieczystej) składa się obecnie z działek o numerach: [...], [...] i [...], które stanowią jedną nieruchomość będącą własnością K. N. Odnośnie zaś zarzutu dotyczącego nieprawidłowego wpisania co do działki nr [...] – jako władający Urząd Gminy w O., organ odwoławczy stwierdził, iż należy domniemać, że wpis ten został ujawniony z urzędu w ramach bieżącej aktualizacji operatu ewidencyjnego, dostosowującej operat do obowiązujących przepisów. Reforma systemu administracyjnego kraju przeprowadzona w latach 70-tych wymagała bowiem aktualizacji nazw i kompetencji organów administracji wpisanych w rejestrze gruntów. W myśl przepisów art. 4 pkt 14 ustawy z dnia 29 listopada 1972 roku o utworzeniu gmin i zmianie rad narodowych (Dz. U. Nr 49, poz. 312) kompetencje prezydiów gromadzkich rad narodowych przeszły na naczelników gmin. Wcześniej natomiast w odniesieniu do gruntów pod drogami gruntowymi, które nie zostały zaliczone do dróg publicznych, lecz były w powszechnym korzystaniu należało wpisać, jako władającego, prezydium gromadzkiej rady narodowej. K. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Geodezyjnego i Kartograficznego domagając się jej uchylenia w części dotyczącej: - przypisania działki nr [...] o powierzchni 0,09 ha do jednostki rejestrowej nr [...], której jest właścicielem - ujawnienia na tejże działce następujących użytków rolnych: grunt orny klasy IVa o powierzchni 0,04 ha oraz grunt orny klasy VI o powierzchni 0,05 ha oraz zasądzenia kosztów postępowania wg norm przepisanych. K. N. zarzucił: a) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: - art. 2, art. 7 oraz art. 21 Konstytucji RP poprzez naruszenie jego prawa własności oraz bezprawne przypisywanie mu części obszaru działki nr [...] - § 24 ust. 2 pkt 1 zarządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 roku w sprawie ewidencji gruntów (M.P. z 25 marca 1969 r.) poprzez jego całkowite pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy - § 10 oraz § 24 ust. 4 pkt 1 lit. c) w/wym. zarządzenia poprzez błędne przyjęcie, iż za władającego na obszarze określonym w ewidencji (katastrze) działką nr [...] należało określić Urząd Gminy w O. b) naruszenie przepisów proceduralnych tj.: - art. 6 kpa poprzez działanie wbrew przepisom zarządzenia z 1969 roku w sprawie ewidencji - art. 77 kpa poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego - art. 10 kpa poprzez nie poinformowanie skarżącego o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji - art. 8 kpa poprzez pomijanie w postępowaniu istotnych dla sprawy faktów przez organy I i II instancji a przez to prowadzenie postępo – wania w sposób naruszający zasadę zaufania obywateli do organów Państwa - art. 107 § 3 kpa poprzez przedstawienie w decyzji niekompletnego uzasadnienia faktycznego. W uzasadnieniu skargi wskazano między innymi, że ujawniona w księdze wieczystej działka nr [...] składa się z działek o nr [...], [...], [...] oraz części działki nr [...] położonej pomiędzy działkami nr [...] i [...], a nie jak twierdzi organ I i II instancji o nr [...], [...] i części działki nr [...] wydzielonej w działkę nr [...]. Przy czym dalej podano, że w wyniku transakcji pomiędzy ojcem skarżącego a sąsiadami doszło do zmiany właścicieli działek o nr [...], oraz [...] na rzecz sąsiadów. Zdaniem K. N. "aby doprowadzić do zgodności zapisu w ewidencji z zapisami z księgi wieczystej nr KW [...] należało zlikwidować działkę nr [...] jako w rzeczywistości nie istniejącej na gruncie". Skarżący podniósł, że w celu ułatwienia dojazdu do gruntów położonych w obrębie działki nr [...] jego ojciec stworzył w obrębie tej działki drogę dojazdową, z której korzystali też sąsiedzi. Fakt ten jednak nie mógł być podstawą do zakwalifikowania tej części gruntu według § 24 ust. 4 pkt 1 lit. c) zarządzenia z 1969 roku w sprawie ewidencji gruntów jako drogi gruntowej, nie zaliczonej do dróg publicznych lecz będącej w powszechnym używaniu, dla której jako właściciela należało określić prezydium gromadzkiej rady narodowej. Nie uwzględniając natomiast powyższych okoliczności w swych decyzjach organy I i II instancji naruszyły przepis § 10 oraz § 24 ust. 2 pkt 1 oraz ust. 4 pkt 1 lit. c) wskazanego zarządzenia poprzez błędną ich interpretację nie popartą w istniejącym w tamtym okresie stanie prawnym. Tym samym oba organy, w ocenie K. N., naruszyły również przepis art. 8 i 77 kpa. Skarżący zwrócił także uwagę na niezgodne ze stanem faktycznym informacje zawarte w uzasadnieniu decyzji, a dotyczące sprawy prowadzonej z wniosku Wójta Gminy O. przeciwko niemu a wydanie drogi tj. części działki nr [...], która miała się zakończyć wycofaniem pozwu. K. N. wskazał zaś, że w Sądzie Rejonowym w Wydziale Grodzkim toczyło się postępowanie w wyniku którego wyrokiem z dnia [...] Sąd uniewinnił go od zarzucanego mu czynu tj. od zarzutu zaorania w marcu 2003 roku w S. Gm. O. drogi publicznej o nr [...] w obrębie jego działek. K. N. zarzucił też zaskarżonej decyzji brak pełnego uzasadnienia prawnego, albowiem organ II instancji powołał się na art. 7 ust. 1 pkt 2a) mówiący o zadaniach służby geodezyjnej i kartograficznej nie wskazując o jaką ustawę chodzi. Wreszcie podkreślił, że nie został powiadomiony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wniesienia dodatkowych wniosków. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu swej decyzji. Na rozprawie skarżący oświadczył, że działka oznaczona obecnie jako [...] nigdy nie była drogą i zawsze stanowiła jego własność. Ponadto K. N. podał, iż chciałby aby wykreślono działkę [...] i by gospodarstwo stanowiło jedną działkę, tak jak to wynika z księgi wieczystej. Uważa również, że działka [...] nie powinna być przypisana do ewidencji gruntów nr [...], albowiem ta jednostka rejestrowa dotyczy tylko działki [...] objętej postanowieniem o uwłaszczeniu - Sądu Rejonowego z dnia [...] sygn. akt [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadną, choć nie wszystkie zarzuty w niej podniesione były trafne. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie są natomiast uprawnione do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. Również w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują zaskarżone akty tylko w zakresie ich zgodności z prawem i nie mają uprawnień do merytorycznego rozstrzygania sprawy. Jednocześnie z przepisu art. 134 § 1 ostatnio cytowanej ustawy wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2a) ustawy z dnia 17 maja 1989 roku – Prawo geodezyjne i kartograficzne ( tekst jednolity Dz. U. Nr 100 poz. 1086 z 2000 roku z późniejszymi zmianami) do zadań Służby Geodezyjnej i Kartograficznej należy w szczególności rejestracja stanów prawnych i faktycznych nieruchomości (kataster). Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy art. 20 i art. 22 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 10 i § 46 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454) wraz z załącznikiem nr 6 do powyższego rozporządzenia. Należy przede wszystkim stwierdzić, że ewidencja gruntów stanowi jedynie zbiór informacji o gruntach i budynkach, ich właścicielach oraz innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami. Zapisy w ewidencji są czynnościami materialno-technicznymi. Ewidencja gruntów pełniąc funkcje informacyjno – techniczne nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające (por. wyrok NSA z 20 sierpnia 1998 roku – II S 766/98 LEX nr 41298). Ustawa – Prawo geodezyjne i kartograficzne nie daje bowiem organom ewidencyjnym uprawnień do samodzielnego rozstrzygania w zakresie tytułów prawnych podlegających wpisowi ani też o ewentualnych niezgodnościach między treścią ksiąg wieczystych a rzeczywistym stanem prawnym. Ewidencja gruntów powinna być utrzymywana w stałej aktualności nie tylko co do stanu faktycznego, ale i prawnego. Zmian w ewidencji dokonuje się między innymi na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych (art. 46 powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Bezspornym jest, że przez nieruchomość (nr [...]) wydzieloną podczas parcelacji majątku S. (składającą się obecnie z kilku działek) nie przechodziła żadna droga dojazdowa. Słusznie więc organy administracji publicznej przyjęły, że droga oznaczona nr [...], do której jako władający został wpisany Urząd Gminy w O., została ujawniona w operacie gruntów niezgodnie ze stanem prawnym wynikającym z ksiąg wieczystych, a w szczególności z księgi nr [...]. Wbrew więc zarzutom skargi nie można mówić o "bezprawnym przypisaniu" K. N. części obszaru działki nr [...]. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przez zaskarżoną decyzję § 10 i § 24 zarządzenia Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 roku w sprawie ewidencji gruntów, które w dacie wydawania decyzji przez Starostę Powiatowego w K. i przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego już nie obowiązywało (uchylone z dniem 15 stycznia 1997 roku). W myśl zaś § 13 ust. 1 powołanego wcześniej rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku działki położone w granicach jednego obrębu wchodzące w skład jednej nieruchomości tworzą jednostkę rejestrową gruntów. W tej sytuacji nieuzasadniony okazał się także zarzut niewłaściwego przypisania działki nr [...] do jednostki rejestrowej [...]. Niezależnie jednak od oceny niniejszej sprawy pod kątem zastosowania prawa materialnego Sąd stwierdził w działaniu organów obu instancji istotne naruszenie o charakterze procesowym – przepisu art. 10 § 1 kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Odstępstwo od wyrażonej powyżej zasady wysłuchania stron może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy załatwienie danej sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (art. 10 § 2 kpa). Według utrwalonego w doktrynie i orzecznictwie poglądu prawo strony do zajęcia stanowiska wobec całości zebranych w sprawie dowodów i żądań koreluje z kategorycznym obowiązkiem leżącym po stronie organu prowadzącego postępowanie i polegającym na konieczności pouczenia strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia oraz na wstrzymaniu się od wydania decyzji do czasu (określonego wyznaczonym stronie terminem) złożenia tego oświadczenia. Brak zatem w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu pouczenia strony przez organ o przysługującym jej prawie stanowi o naruszeniu przez ten organ obowiązku ustalonego w art. 10 § 1 kpa (zob. m. in. B. Adamiak, J. Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz Warszawa 2005 r., str. 84-86, M. Jaśkowska, A. Wróbel- Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Kraków 2005 r. str. 163-164 i R. Kędziora – Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz Warszawa 2005 r., str. 56 – 57 oraz wyrok NSA z 5 kwietnia 2001 roku – sygn. akt II SA 1095/00, LEX nr 53441, wyrok NSA z 6 października 2000 roku – sygn. akt V SA 316/00, LEX nr 50116). Naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu jest przy tym uznawane za kwalifikowaną wadę procesową, stanowiącą podstawę wznowienia postępowania - określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa i to niezależnie od tego, czy takie naruszenie norm prawa procesowego miało wpływ na treść decyzji, czy też takiego wpływu stwierdzić nie można. Ta okoliczność ma formalny charakter w tym sensie, że sam fakt braku udziału strony w postępowaniu lub jego fragmencie bez jej winy stanowi dostateczny powód wznowienia postępowania. Przepis art. 145 § 1 pkt 4 kpa nie żąda bowiem stwierdzenia, że brak udziału spowodował szkodę dla strony, czy stwierdzenia, iż udział strony spowodowałby inne załatwienie sprawy (zob. B . Adamiak, J. Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005 r. str. 647 oraz wyrok NSA z 1 lipca 1997 r. – sygn. akt IV SA 595/99, LEX nr 47888 i wyrok NSA z 26 stycznia 1999 roku – sygn. akt III SA/Po 979/98, LEX nr 39458). Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych przedmiotowej sprawy stwierdził brak dostatecznych dowodów świadczących o pouczeniu K. N. o jego prawie do wypowiedzenia się w wyznaczonym terminie co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań – odnośnie decyzji z dnia [...]. Dotyczy to zarówno postępowania przed organem I jak i II instancji. W aktach (k. 30) znajduje się co prawda oświadczenie, na które powołał się też z up. Starosty Powiatowego Geodeta Powiatowy w piśmie z dnia [...] czerwca 2004 roku skierowanym do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, ale z jego treści wynika jedynie, że K. N. w dniu [...] maja 2004 roku zapoznał się z zebranym materiałem dowodowym i nie wnosi żadnych zastrzeżeń do wydania decyzji w sprawie drogi dojazdowej we wsi S. gm. O. Należy jednak zauważyć, że w przedmiocie drogi dojazdowej do działki [...] we wsi S. Starosta Powiatowy w K. orzekł natomiast w decyzji z dnia [...]. Skarżący, na rozprawie wyjaśnił zaś, że rzeczywiście zapoznał się z materiałem dowodowym ale dotyczącym decyzji z [...] i złożył na tę okoliczność oświadczenie (k. 30). Nie był jednak zapoznany z zebranym materiałem dowodowym, który dotyczył działki [...], a więc zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę treść oświadczenia z karty 30 akt administracyjnych nie można odmówić wiary wyjaśnieniom K. N. złożonym w Sądzie, co do zakresu materiału, z którym został zapoznany i co do którego mógł się odnieść. Nie rozstrzygając – wobec powyższych rozważań, o faktycznym wpływie stwierdzonego naruszenia art. 10 § 1 kpa na treść podjętych w sprawie decyzji Sąd uznał, że organy obu instancji naruszyły prawo dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatowego w K. z dnia [...]. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji powinny postępować tak, aby nie uchybiać zasadzie czynnego udziału stron w postępowaniu, a przede wszystkim przed wydaniem decyzji umożliwić K. N. wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jednocześnie działając zgodnie z art. 9 kpa, organy winny należycie i wyczerpująco poinformować stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz udzielać niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Kierując się zaś zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 kpa organy administracji publicznej podejmą wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wreszcie uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji będzie spełniało wymogi określone w § 3 art. 107 kpa, albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawierało pewne uchybienia, na które trafnie wskazał skarżący. Mając na względnie powyższe Sąd orzekł, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1b) cytowanej ustawy, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów sądowych oraz o wstrzymaniu wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego orzeczono natomiast na podstawie art. 200 i art. 152 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak w punkcie 2 i 3 orzeczenia. /-/W. Długaszewska /-/M. Kosewska /-/B. Sokołowska JS