III SA/Po 570/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym skargi B. P. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 6 marca 2026 r. (znak: [...]) w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia umorzyć postępowanie sądowe. Pismem z dnia 11 kwietnia 2026 r. B. P. (dalej również: skarżąca) wniosła skargę na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 6 marca 2026 r. (znak: [...]) w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że uwzględnił skargę w całości. Organ wyjaśnił, że orzeczenie Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia 27 listopada 2025 r. zostało doręczone skarżącej w dniu 11 grudnia 2025 r. Czternastodniowy termin na wniesienie odwołania rozpoczął więc bieg w dniu 12 grudnia 2025 r. i co do zasady upływał z dniem 25 grudnia 2025 r., który był dniem ustawowo wolnym od pracy. Podobnie kolejny dzień (26 grudnia) również był dniem wolnym, a dzień 27 grudnia 2025 roku przypadał w sobotę. Termin na wniesienie odwołania upływał zatem w dniu 29 grudnia 2026 r. Skarżąca wniosła z kolei odwołanie w dniu 29 grudnia 2025 r., a więc z zachowaniem ustawowego terminu. W przekazanych do Sądu aktach administracyjnych znajduje się odpis postanowienia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 14 maja 2026 r. (znak: [...]) o uchyleniu postanowienia z dnia 6 marca 2026 r. Rzeczonym postanowieniem z dnia 14 maja 2026 r. organ przywrócił także skarżącej termin do wniesienia odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Powiatowy Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] w dniu 27 listopada 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: P.p.s.a.), organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast na podstawie art. art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu, gdy postępowanie stanie się bezprzedmiotowe z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1 i 2. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe "z innych przyczyn", m.in. gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu należy bez wątpienia uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. (w ramach tzw. autokontroli). Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie. Uchylając w trybie autokontroli wcześniejsze postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania organ doprowadził więc do sytuacji, w której jest zobligowany rozpoznać odwołanie i wydać rozstrzygnięcie co do meritum. Ponieważ organ w całości uwzględnił skargę i wyeliminował zaskarżone postanowienie z obrotu prawnego, należało umorzyć postępowanie zainicjowane jej wniesieniem jako bezprzedmiotowe. Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w związku z art. 54 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.