III SA/Po 577/09

Dnia 24 września 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie WSA Beata Sokołowska (spr.) WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska – Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2009 roku przy udziale sprawy ze skargi W. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia ...r. Nr ... w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za rok 2009 o d d a l a s k a r g ę /-/ M. Ławniczak /-/ B. Koś /-/ B. Sokołowska WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Decyzją Prezydent Miasta, na podstawie art. 1 a – art. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. Nr 121 z 2006 r., poz. 844 ze zm. ), uchwały nr 339 Rady Miasta Konina z dnia 29 października 2008 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości oraz art. 13 § 1, art. 21 § 1 pkt. 2 i art. 207 Ordynacji podatkowej, ustalił dla Ż. podatek od nieruchomości za rok 2009 w kwocie ... zł. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, iż przedmiotem opodatkowania była nieruchomość położona przy ul. ..., związana z prowadzeniem działalności gospodarczej ( budynki lub jego części - 75,00 m kw. i grunty - 117,00 m kw. ). W odwołaniu od powyższej decyzji Ż. podnieśli, iż przedmiotowa nieruchomość ( pawilon handlowo – usługowy ) jest pusty od 5 września 2008 r., z powodu braku chętnych do wynajmu ( oddano w najem tylko niewielką część obiektu ). Odwołujący powołali się również na trudną sytuację materialno – rodzinną i wnieśli o obniżenie naliczonego podatku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się obiekty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę przesądza zatem o związaniu danego obiektu z działalnością gospodarczą i decyduje o zastosowaniu wyższej stawki podatku. Kryterium prowadzenia działalności gospodarczej związane jest z definicją zawartą w ustawie Prawo działalności gospodarczej. Nie jest ono oczywiste w przypadku wynajmowania budynków przez osoby fizyczne nie będące przedsiębiorcami, czyli nie wpisane do ewidencji działalności gospodarczej. W ocenie organu do uznania, że dany obiekt może być obciążony najwyższą stawką podatkową może dojść jedynie w takiej sytuacji, gdy lokal znajdujący się w posiadaniu właściciela nie będącego przedsiębiorcą został rzeczywiście wynajęty pod działalność gospodarczą. Ponieważ organ I instancji nie wykazał, na jakiej podstawie uznał, że sporny lokal w całości ( lub w części ) wyczerpuje definicję obiektu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej z art. 1 a ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych organ odwoławczy zadecydował o uchyleniu orzeczenia I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Ż. wniosła o obniżenie zobowiązania podatkowego. W uzasadnieniu podniesiono zarzut pominięcia art. 6 ust. 1 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz nieuwzględnienia faktu, iż na cele gospodarcze przeznaczona jest aktualnie tylko część spornej nieruchomości, pozostała wymaga natomiast kapitalnego remontu i aktualnie nie nadaje się na wynajmowanie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji. Na rozprawie w dniu 24 września 2009 roku uczestnik postępowania Ż. oświadczył, że popiera skargę i powtórzył zarzut o nieuwzględnieniu przez organ faktu nieprowadzenia działalności gospodarczej związanej z przedmiotową nieruchomością. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. Nr 121 z 2006 r., poz. 844 ze zm. ) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według definicji legalnej zawartej w przepisie art. 1 a ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się obiekty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W myśl poglądu utrwalonego w orzecznictwie i doktrynie do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne faktyczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy bowiem sam fakt jej posiadania przez danego przedsiębiorcę ( zob. m. in. L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC, 2008 – komentarz do art. 1 a ustawy; wyrok WSA w Białymstoku z 1 czerwca 2006 r. I SA/Bk 128/06; wyrok WSA w Poznaniu z 16 kwietnia 2008 r., I SA/Po 33/08, M. Podat. 2008/10/40 ). W przedmiotowej sprawie organ I instancji uznał, iż zadeklarowana nieruchomość jest w całości związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ odwoławczy stwierdził natomiast, iż kryterium prowadzenia działalności gospodarczej i posiadania przymiotu przedsiębiorcy nie jest jednoznaczne w przypadku prowadzenia działalności polegającej wyłącznie na wynajmowaniu pomieszczeń. Powołano się przy tym na wyrok Sądu Najwyższego z 11 października 1996 r. ( sygn. akt III RN 4/96, OSNP 1997/10/160 ), zgodnie z którym nie każdy wynajem lokalu stanowi działalność gospodarczą polegającą obowiązkowemu wpisowi do ewidencji. Przy ocenie zakresu pojęcia działalności gospodarczej należy wobec tego badać szczegółowo okoliczności konkretnej sprawy, w tym m. in. zamiar podmiotu dokonującego wynajmu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd stwierdził, iż organ odwoławczy słusznie uznał konieczność uchylenia decyzji organu I instancji i przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego w zakresie charakteru czynności podejmowanych przez Ż. jako osób wynajmujących fragment spornego pawilonu. Postępowanie tego rodzaju winno dać podstawę do jednoznacznego stwierdzenia, czy działalność prowadzona przez wyżej wymienionych może być uznana za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W przypadku odpowiedzi twierdzącej organ podatkowy winien również ustalić, jaka konkretnie powierzchnia spornego pawilonu jest przeznaczona na wynajem i może zostać objęta podwyższoną stawką podatku od nieruchomości. W tym stanie rzeczy Sąd uznał zarzuty skargi za bezzasadne. Należy w tym miejscu również wyraźnie podkreślić, iż decyzja organu II instancji jest korzystna dla strony skarżącej, gdyż ponowne postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ I instancji, zgodnie z wytycznymi wskazanymi w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego , może doprowadzić do zmniejszenia nałożonego na małżonków Ż. zobowiązania podatkowego. Sąd uznając więc, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana zgodnie z prawem orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm. ). /-/M. Ławniczak /-/ B. Koś /-/ B. Sokołowska T.M.d