III SA/Po 583/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Mirella Ławniczak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 r. przy udziale sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo – Usługowego "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia powstania obowiązku zapłaty opłaty paliwowej za miesiąc grudzień 2009 r. I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] marca 2010r. o numerze [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w [...] na rzecz skarżącego Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] kwotę 9.817,- złotych (dziewięć tysięcy osiemset siedemnaście) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Postanowieniem z dnia 19 lutego 2010 roku Naczelnik Urzędu Celnego w [...] na podstawie art. 21 §1 pkt 1, art. 165 §1, §2 i §4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa wszczął postępowanie podatkowe w zakresie określenia spółce [...] Sp. z o.o. zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty paliwowej za okres grudzień 2009 roku. Postanowieniem z dnia 01 marca 2010 roku, doręczonym adresatowi w dniu 02 marca 2010 roku, organ wyznaczył stronie siedmiodniowy termin, od dnia otrzymania postanowienia, do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania. W dniu 10 marca 2010 roku Naczelnik Urzędu Celnego, na podstawie art. 21 §3, art. 53 §1, §3, §4, art. 55 §1 ustawy – Ordynacja podatkowa oraz art. 37h ust.1 i ust. 2, art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37k ust. 1, art. 37I ust. 1, art. 37m ust. 1 art. 37n ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 37o ust. 1 pkt 1 oraz art. 37q ustawy z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych oraz Krajowym Fundusz Drogowym (tj. Dz.U. 2004r. nr 256, poz. 2571 ze zm.) stwierdził powstanie obowiązku zapłaty opłaty paliwowej i określił wysokość tej opłaty w kwocie 262.970zł. W tym samym dniu, czyli 10 marca 2010 roku, do Urzędu Celnego w [...] wpłynęło pismo strony oznaczone datą 08 marca 2010 roku i złożone w tym dniu w placówce pocztowej. Pismo zostało sporządzone przez radcę prawnego G. B. - pełnomocnika strony ustanowionego w dniu 04 marca 2010 roku. Strona przedstawiła własne stanowisko w sprawie i zażądała przeprowadzenia dowodu: - z dokumentów – ADT i TDT, - z oględzin pojazdów przewożących paliwa płynne oraz - z przesłuchania strony. Postanowieniem z dnia 18 marca 2010 roku Naczelnik Urzędu Celnego odmówił przeprowadzenia dowodu. Jednocześnie organ wydał decyzję z dnia 18 marca 2010 roku, w której ponownie, na podstawie na podstawie art. 21 §3, art. 53 §1, §3, §4, art. 55 §1 ustawy – Ordynacja podatkowa oraz art. 37h ust.1 i ust. 2, art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37k ust. 1, art. 37I ust. 1, art. 37m ust. 1 art. 37n ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 37o ust. 1 pkt 1 oraz art. 37q ustawy z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych oraz Krajowym Fundusz Drogowym (tj. Dz.U. 2004r. nr 256, poz. 2571 ze zm.), stwierdził powstanie obowiązku zapłaty opłaty paliwowej i określił wysokość tej opłaty w kwocie 262.970zł.. Dyrektor Izby Celnej w [...], działając na skutek odwołania wniesionego od decyzji z dnia 18 marca 2010 roku, na podstawie art. 233 §1 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, decyzją z dnia 25 czerwca 2010 roku utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. "A" Sp. z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego G. B., wniosła skargę do sądu administracyjnego, w której zażądała uchylenia w całości decyzji Dyrektora Izby Celnej oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. Skarżąca podniosła, że kwestionowane decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 120, art. 121 §1, art. 123 §1, art. 180 §1, art. 187 §1, §3, art. 188 ustawy – Ordynacja podatkowa. Storna zarzuciła również naruszenie zasady: - art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym poprzez nie zastosowanie przedmiotowego przepisu w sprawie, - art. 11 ust.1 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Łotewskiej o międzynarodowych przewozach drogowych sporządzonej w Rydze dnia 1 lipca 1992r. (M.P. 2001 nr 46, poz. 753), poprzez jej błędną wykładnię, - art. 2 ust.2 lit. b umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Łotewskiej o międzynarodowych przewozach drogowych sporządzonej w Rydze dnia 1 lipca 1992r. (M.P. 2001 nr 46, poz. 753), poprzez jego niezastosowanie w sprawie, - art. 11 ust.1 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Łotewskiej o międzynarodowych przewozach drogowych sporządzonej w Szczecinie dnia 18 marca1992r. (M.P. 2001 nr 46, poz. 751), poprzez jej błędną wykładnię, - art. 2 ust. 2 lit. b umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Łotewskiej o międzynarodowych przewozach drogowych sporządzonej w Szczecinie dnia 18 marca1992r. (M.P. 2001 nr 46, poz. 751), poprzez jego niezastosowanie w sprawie, - art. 217 Konstytucji RP. W uzasadnieniu zarzutów naruszenia prawa procesowego Skarżąca podniosła, że organy celne nie przeprowadziły żadnego z dowodów wnioskowanych przez stronę. Zatem nie może być mowy o wyczerpującym zebraniu materiału dowodowego. Strona powołała się na fakt korzystania ze zwolnienia podmiotowego określonego w art. 37j ust. 2 ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym. Wnioskowane dowody miały na celu wykazanie, że Spółka może korzystać ze zwolnienia podmiotowego w zakresie importu paliw, które sprowadza z krajów objętych działaniem umów międzynarodowych przewidujących zwolnienia podatkowe. Punktami pozostającymi do wyjaśnienia były pojęcia: "pojazd" i "normalny zbiornik". W uzasadnieniu zarzutów naruszenia prawa materialnego Skarżąca podniosła, że kategorie podmiotów wymienione art. 37j ust. 1 ustawy o autostradach płatnych i o Krajowym Funduszu Drogowym, zwolnione są z obowiązku uiszczania opłaty paliwowej, gdy to wynika z umów między narodowych dotyczących transportu drogowego. Strona powołała się na umowę między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Łotewskiej o międzynarodowych przewozach drogowych, sporządzona w Rydze dnia1lipca1992 r. (M.P. 2001.46.753) oraz umowę między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Litewskiej o międzynarodowych przewozach drogowych, sporządzona w Szczecinie dnia18 marca 1992 r. (M.P. 2001.46.751). Z uwagi na konstrukcje tych umów, omówiła je łącznie. W obydwu przypadkach zwolnienie zostało uregulowane w art. 11 ust. 1, i w obydwu przypadkach ma identyczne brzmienie. Skarżąca wskazała, że zgodnie z powołanymi umowami, zwalnia się od opłat celnych oraz innych należności (opłaty paliwowej) paliwo znajdujące się w normalnych zbiornikach zainstalowanych w pojazdach. Zdanie drugie wskazanych przepisów definiuje normalny zbiornik jako zbiornik, w który pojazd jest konstrukcyjnie wyposażony. W konsekwencji Strona uznała, że pojazdy dopuszczone do przewozu paliw płynnych (na podstawie ADT i TDT) są konstrukcyjnie wyposażone w cysterny (zbiorniki). W takim stanie rzeczy podmioty sprowadzające paliwo z krajów objętych działaniem umów międzynarodowych są zwolnione z opłaty paliwowej, na podstawie art. 37j ust. ustawy o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym. W ocenie Skarżącej pojęcie "normalny zbiornik" nie dotyczy tylko zbiorników służących do napędu pojazdu. Gdyby tak było to ustawodawca zdefiniowałby je tak jak to zostało dokonane w art. 33 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, gdzie podano definicję legalną pojęcia "standardowy zbiornik". W ocenie Strony termin "normalny zbiornik" należy rozumieć szeroko, bo zgodnie z zasadą legalizmu, nie ma miejsca na dokonywanie takiej wykładni prawa, która wątpliwości nakazuje rozstrzygać na niekorzyść obywatela (art. 2 Konstytucji RP). Skarżąca zaznaczyła, że art. 37j ust. 2 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym dla zwolnienia podmiotowego nie wskazuje żadnych innych kryteriów jak tylko wynikanie zwolnienia z umów międzynarodowych. Natomiast zgodnie z regułami interpretacji prawa Skarżąca spółka miała prawo korzystać ze zwolnienia podmiotowego sprowadzając paliwo z krajów objętych działaniem umów międzynarodowych. To treść ustawy przesądza o zwolnieniu, a nie treść umowy międzynarodowej (art. 217 Konstytucji RP). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podniósł, że Skarżąca konsekwentnie pomija fakt, mający kluczowe znaczenie dla rozpoznania sprawy. W aktach sprawy znajduje się deklaracja dla podatku akcyzowego AKC-4 złożona w Urzędzie Celnym w [...], podpisana przez Prezesa Zarządu spółki "A" - pana T. K. A w ocenie organu to ten dokument i związane z nim konsekwencje prawne w zakresie opłaty paliwowej stanowiły podstawę rozstrzygnięć decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Celnej. Przepis art. 188 ustawy - Ordynacja podatkowa w sposób precyzyjny i jednoznaczny określa sytuację, gdy organ może odmówić przeprowadzenia dowodu. Przepis ten zwalnia organ podatkowy z obowiązku przeprowadzenia dowodu na żądanie strony w przypadku, gdy przedmiotem dowodu są okoliczności niemające znaczenia dla sprawy oraz w przypadku, gdy okoliczności mające znaczenie dla sprawy są wystarczająco potwierdzone innym dowodem. Organy podatkowe konsekwentnie wskazywały, iż powodem odmowy przeprowadzenia dowodów z dokumentów ADT i TDT, oraz oględzin pojazdów jest brak związku pomiędzy przedmiotem dowodu, a istotą sprawy. Dyrektor Izby Celnej stoi na stanowisku, iż w systemie prawnym nie funkcjonuje żadna umowa międzynarodowa, zwalniająca z opłat paliwo będące przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego. Powoływane przez stronę umowy o przewozach drogowych między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Łotewskiej oraz między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Litewskiej zwalniają z opłat celnych i innych należności paliwo i części zamienne wykorzystywane do przewozów, gdyż tylko taki jest zakres stosowania ich postanowień. Celem państw - sygnatariuszy było ułatwienie i rozwój przewozów drogowych, zwolnienie z opłat każdej ilości paliwa i wszystkich części zamiennych bez względu na ich charakter i przeznaczenie, wykraczałoby dalece poza określone w preambułach umów intencje ich zawarcia. Powyższe uzasadnia negatywną ocenę zgłaszanych w trakcie postępowania wniosków dowodowych, albowiem parametry konstrukcyjne, wyposażenie pojazdów i procedury stosowane przy sprowadzaniu paliw nie stanowią okoliczności mających znaczenie dla sprawy. Dysponując dowodem w postaci deklaracji dla podatku akcyzowego AKC-4 złożonej przez podatnika w Urzędzie Celnym w [...] organy podatkowe zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. Przesłuchanie strony na okoliczność ustalenia procedur sprowadzania paliw było zbędne, ponieważ w aktach sprawy znajduje się deklaracja podatkowa podpisana przez Prezesa Zarządu. Zauważyć należy, że paliwo zużyte przez podatnika podczas transportu zostało zwolnione na mocy art. 33 ustawy o podatku akcyzowym z dnia 6 grudnia 2008 r. z obowiązku akcyzowego, w konsekwencji również nie podlega opłacie paliwowej. Niezrozumiały jest zarzut naruszenia zasady określoności podatku zdefiniowanej w art. 217 Konstytucji RP. Poza kompetencje organu wykracza ocena sposobu wprowadzenia daniny publicznej do systemu prawnego. Nie ulega jednak wątpliwości, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej określony został w skarżonej decyzji w oparciu o przepisy ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym, czyli akcie prawnym w randze odpowiadającej konstytucyjnym wymogom. W ocenie organu bezzasadne są także zarzuty naruszenia zasady zaufania oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, poprzez wydanie postanowienia dotyczącego odmowy przeprowadzenia dowodów wraz z decyzją, czym uniemożliwiono stronie wypowiedzenie się, co do zgłoszonych żądań. Uchybienia związane z doręczeniem decyzji przez organ pierwszej instancji zostały naprawione, gdyż decyzja Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia 18 marca 2010 r. została doręczona prawidłowo z uwzględnieniem praw pełnomocnika wynikających z art. 145 §2 Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik spółki brał czynny udział w postępowaniu zarówno przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji. Nieprawdziwe jest stwierdzenie, że organ pierwszej instancji wydając postanowienie odmawiające przeprowadzenia dowodów wraz z decyzją, uniemożliwił stronie wypowiedzenie się, co do zgłaszanych żądań. W pouczeniu Naczelnik Urzędu Celnego wyraźnie zaznaczył, że na wydane postanowienie nie przysługuje prawo do wniesienia zażalenia, a strona może je zaskarżyć w odwołaniu od decyzji. Kwestia odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów pojawiła się w odwołaniu i została rozpatrzona przez organ drugiej instancji, przed wydaniem rozstrzygnięcia. Reasumując, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że nie dostrzega w niniejszej sprawie pogwałcenia zasad postępowania podatkowego, ani naruszeń prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kompetencje wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art.1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Skarga okazała się uzasadniona, jednak z innych względów niż w niej podniesione. Stosownie do art. 134 §1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W okolicznościach niniejszej sprawy przedmiotem kontroli są: decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 18 marca 2010 roku oraz wydana w wyniku rozpoznania odwołania decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 czerwca 2010 roku. Z akt administracyjnych wynika, że objęte kontrolą sądu decyzje zostały wydane w sprawie, w której wcześniej już została wydana decyzja przez Naczelnik Urzędu Celnego w [...] (decyzja z dnia 10 marca 2010 roku, k. 18 akt administracyjnych). W konsekwencji na dzień wydania wyroku w obrocie prawnym pozostają trzy decyzje dotyczące określenia podmiotowi "A" Sp. z o.o. zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty paliwowej za okres grudzień 2009 roku; dwie decyzje wydane przez Naczelnika Urzędu Celnego (decyzja z 18 marca 2010 roku oraz decyzja z dnia 10 marca 2010 roku) oraz decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 czerwca 2010 roku. Zgodnie z art. 247 §1 pkt 2 i pkt 3 ustawy – Ordynacja podatkowa organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei stosownie do art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję stwierdza jej nieważność w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Decyzja wydana przez Dyrektora Izby Celnej w sposób rażący narusza art. 233 §1 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa. Powołany przepis znajduje zastosowanie tylko wówczas, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Ocena, że decyzja jest prawidłowa powinna uwzględniać zarówno przepisy prawa materialnego, jak i prawa procesowego. W okolicznościach kontrolowanej sprawy decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 18 marca 2010 roku została wydana bez podstawy prawnej – art. 247 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W przedmiotowej decyzji Naczelnik Urzędu Celnego nie wskazał przepisu, który upoważniałby go do ponownego rozpoznania sprawy. Treść akt sprawy administracyjnej wyklucza, że taką podstawą był art. 226 §1 Ordynacji podatkowej. W sprawie nie zaktualizowały się bowiem przesłanki warunkujące ponowne rozpoznanie sprawy przez organ I instancji (od decyzji wydanej w dniu 10 marca nie wniesiono odwołania). Ponadto wydane rozstrzygnięcie (decyzja z 18 marca 2010 roku) nie uwzględnia w całości stanowiska strony przedstawionego w piśmie z dnia 08 marca 2010 roku. Dyrektor Izby Celnej nieprawidłowo przyjmuje, że poprzez wydanie kolejnej decyzji naprawione zostały uchybienia związane z doręczeniem decyzji organu pierwszej instancji. Doręczenie decyzji jest czynnością materialno-techniczną, a decyzja jest formą rozstrzygania sprawy podatkowej, co do istoty (formą oświadczenia woli organu administracji publicznej). Wskazanych form działania organy podatkowe nie mogą stosować zamiennie, a decyzja wydana w sprawie, którą załatwia się w formie czynności materialno-technicznej jest decyzją wydaną bez podstawy prawnej (B. Gruszczyński w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Ordynacja podatkowa – komentarz" Warszawa 2007, str. 752). Już tylko z tego względów decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 18 marca 2010 roku powinna zostać bezwzględnie usunięta z obrotu prawnego. Przeciwko utrzymaniu w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 18 marca 2010 roku przemawiał również fakt, że została ona wydana bez usunięcia z obrotu prawnego wcześniejszego rozstrzygnięcia. W konsekwencji w chwili orzekania w sprawie przez Dyrektora Izby Celnej w obrocie prawnym pozostawały dwie decyzje Naczelnika Urzędu Celnego wydane w sprawie określenia spółce "A" Sp. z o.o. zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty paliwowej za okres grudzień 2009 roku. Wyjaśnić należy, że organ podatkowy, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia - art. 212 Ordynacji podatkowej. Doręczenie decyzji powoduje utrwalenie formy i treści załatwienia sprawy podatkowej, a od daty doręczenia jakakolwiek jej zmiana w zakresie formy lub treści może nastąpić tylko na zasadach i w trybie określonym w przepisach prawa podatkowego (A. Kabat w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Ordynacja podatkowa – komentarz" Warszawa 2007, str. 693). Zatem także z tego względu niedopuszczalne było zastosowanie w sprawie art. 233 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Z powyższych względów uznać należało, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 18 marca 2010 roku - bez podstawy prawnej. Stąd, na podstawie art. 145 §1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało stwierdzić nieważność obu decyzji zakwestionowanych przez Skarżącą. Decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 10 marca 2010 roku nie została doręczona pełnomocnikowi Skarżącej. Uchybienie w tym zakresie może zostać naprawione jedynie poprzez właściwe wykonanie przedmiotowej czynności materialno-technicznej. Stąd, na zasadzie art. 153 w związku z art. 154 §1 ustawy – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd zobowiązuje do doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 10 marca 2010 roku. Jeśli strona skorzysta z prawa wniesienia odwołania, to rozpoznając sprawę w drugiej instancji Dyrektor Izby Celnej będzie miał na uwadze, że zgodnie z treścią art. 10 powołanych Konwencji przewożony ładunek, czyli towar ładowany na różnego rodzaju środki transportowe, jak samochody, wagony itp. (Słownik języka polskiego PWN http://sjp.pwn.pl/) podlega podatkom i opłatom obowiązującym na terytorium drugiej Umawiającej się strony. Natomiast ze zwolnienia określonego w art. 11 powołanych Konwencji korzysta jedynie paliwo, czyli substancja palna używana do napędzania silników i maszyn (Słownik języka polskiego PWN http://sjp.pwn.pl/). Organ uwzględni także, że cysterny, chociaż są rodzajem zbiornika, to służą jednak do przewożenia ładunku, a nie paliwa. W konsekwencji olej napędowy przewożony w cysternach podlegał obowiązkowi uiszczania opłaty paliwowej. Rozpoznając odwołanie strony Dyrektor Izby Celnej uwzględni także, że warunkiem zastosowania art. 233 §2 ustawy – Ordynacja podatkowa jest konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Ten warunek nie jest spełniony, gdy przedmiotem dowodu są okoliczności niemające znaczenia dla sprawy.