III SA/Po 594/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Beata Sokołowska Protokolant st.sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu w dniu 06 października 2005r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania o d d a l a s k a r g ę /-/ M. Kosewska /-/ W. Długaszewska /-/ B. Sokołowska Prezydent Miasta P., decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U.Nr 87, poz. 960 z 2001 roku ze zm.), po przeprowadzeniu, na żądanie L. N., postępowania administracyjnego, orzekł o wymeldowaniu M. P. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w P. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż przeprowadzone w sprawie postępowanie wyjaśniające wykazało, że M. P. opuścił lokal nr [...] w P. przy Ulicy [...]. Fakt ten potwierdzili L. N. i P. B. współwłaściciele nieruchomości, dokonane oględziny oraz zeznania świadka C. J. Jak wskazał organ lokal jest tylko wtedy miejscem stałego zamieszkania przebywającej w nim osoby, gdy stanowi dla niej wyłączne centrum życiowe, a więc lokal, w którym koncentrują się jej wszystkie codzienne sprawy, gdzie osoba ta przebywa, wypoczywa, prowadzi gospodarstwo domowe. Zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdził, aby lokalem takim dla M. P. było mieszkanie nr [...] przy ulicy [...] w P. Pozostawienie w w/w lokalu mebli itp. Nie świadczy o zamieszkiwaniu, skoro nie są spełnione przesłanki stałego zamieszkiwania ( pobytu). M. P. odwołał się od wskazanej wyżej decyzji. Wojewoda decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § l pkt. l Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 15 ust.2 ustawy z 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. z 2001 r. Nr 87, póz. 960/, po rozpatrzeniu odwołania M. P., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania M. P. wszczęte zostało na wniosek L. N. właściciela nieruchomości. Wnioskodawca podał w uzasadnieniu, że M. P. od wielu lat nie zamieszkuje pod powyższym adresem. Przebywa w W., gdzie jest zameldowany na pobyt czasowy. M. P. nie wyraził zgody na wymeldowanie z przedmiotowego lokalu, ponieważ, jak zeznał, nie opuścił go z zamiarem stałego przebywania w innym miejscu. W lokalu tym zamieszkuje od urodzenia, zajmowali je jego dziadkowie, z którymi mieszkał również zmarły przed trzema miesiącami ich syn Z. L. W mieszkaniu znajdują się rzeczy osobiste, meble, sprzęty. Z uwagi na charakter pracy M. P. nie przebywa w przedmiotowym mieszkaniu w sposób stały. W W. w mieszkaniu matki ma zarejestrowaną działalność gospodarczą, prace wykonuje głównie na terenie kraju i zagranicą. W miejscu stałego zameldowania odbiera kierowaną do niego korespondencję. L. N. zeznał, że M. P. od kilkunastu lat nie zamieszkuje w tym lokalu, jako dziecko mieszkał wraz z matką w mieszkaniu jej rodziców państwa L. Przed wieloma laty córka państwa L. wyprowadziła się z synem M. do W., gdzie oboje nadal mieszkają. Po śmierci Z. L. lokal jest niezamieszkały. Czynsz za mieszkanie opłaca matka M. P., która , co jakiś czas, przyjeżdża z W. i reguluje należności. Przesłuchany w charakterze świadka C. J. zamieszkały w sąsiednim domu zeznał, że M. P. w wieku około 10 lat wyjechał z matką do W. Od tego czasu nie mieszkał w przedmiotowym lokalu. Przyjeżdżał sporadycznie, raz na kilka lat, jak była konieczność zawiezienia do szpitala Z. L. Od 2000 roku Z. L. większość czasu spędzał w szpitalach lub zakładach opiekuńczych. M. P. przez ten okres (do śmierci wuja) był w mieszkaniu raz. Częściej przyjeżdża jego matka, która opiekowała się bratem, a pod jego nieobecność mieszkaniem. P. B. podał, że od 1981 roku mieszka w lokalu nr [...] w tym budynku. Od marca 1990 roku pełni obowiązki administratora, a od października 2003 roku jest współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości. Jak wskazał M. P. nie zamieszkuje i nie przebywa w lokalu nr [...]. Najemcą lokalu był Z. L. i był on jedyną osobą zamieszkującą w tym lokalu do czasu śmierci w wrześniu 2003 roku. Od tego czasu lokal jest niezamieszkały. M. P. zapoznany w dniu [...].03.2002 roku z całością akt sprawy, stwierdził, że " wyprowadzenie się z w/w mieszkania nie jest na dzień dzisiejszy w moich możliwościach do zrealizowania. Najbliższy termin to [...].06.2004 roku. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Bezspornym jest bowiem, iż M. P. faktycznie opuścił lokal nr [...] i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego w tym lokalu. M. P. wniósł skargę na decyzję Wojewody, domagając się jej uchylenia orz uchylenia decyzji Prezydenta Miasta i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż decyzja wydana została z naruszeniem ogólnych warunków procedury administracyjnej, która wymaga prowadzenia postępowania z zachowaniem praworządności i dokonywania wszelkich kroków niezbędnych dla wyjaśnienia stanu faktycznego, w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa ( art. 7 i 8 kpa).W niniejszej sprawie , zdaniem skarżącego, warunki takie nie zostały spełnione, gdyż orzeczenie oparte zostało na zeznaniach osób bezpośrednio zainteresowanych takim sposobem rozstrzygnięcia sprawy, tj. współwłaścicieli nieruchomości i na zeznaniach świadka, który nie zamieszkuje w nieruchomości, w którym znajduje się zajmowany przez niego lokal, jak również na oględzinach zewnętrznych lokalu, na podstawie których stwierdzono, iż mieszkanie jest wewnątrz zaniedbane. Skarżący podniósł iż charakter jego pracy powoduje, iż nieustannie przemieszcza się po Polsce i wyjeżdża w podróże zagraniczne, jednak jego centrum życiowe koncentruje się w lokalu przy ulicy [...]. Pod tym adresem zamieszkuje w przerwach pomiędzy podróżami służbowymi, odbiera korespondencję. Wojewoda, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz.U.Nr 87, poz. 960 z 2001 roku ze zm.), organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z art. 1 ust. 2 wskazanej ustawy ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób. Dla zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym a zapisami w ewidencji ludności niezbędne jest, aby organy meldunkowe mogły wymuszać na obywatelu pewne czynności służące rejestracji miejsca pobytu osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu lub też poprzez rozstrzygnięcia własne zastępować takie czynności w celu uzyskania zgodności pomiędzy ewidencją a istniejącym stanem rzeczy( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25.04.2003r.V SA 3657/02 Wspólnota 2004/8/55) Jak wynika z zaskarżonej decyzji, organ administracji, na podstawie poczynionych ustaleń przyjął, iż M. P. nie zamieszkuje w spornym lokalu przy ulicy [...] w P. Ustalenia, które legły u podstaw decyzji organów obu instancji poczynione zostały w oparciu o zeznania właścicieli nieruchomości, w której znajduje się sporny lokal, L. N. i P. B. – administratora domu, a zatem osób, które są nie tylko, jak podnosi skarżący, bezpośrednio zainteresowane takim rozstrzygnięciem sprawy, ale, co wymaga podkreślenia, osób, na których, z mocy powołanej wyżej ustawy, ciąży obowiązek zawiadomienia właściwego organu o niedopełnieniu obowiązku wymeldowania się przez osobę przebywającą w tym domu i jednocześnie najlepiej zorientowanych, co do okoliczności będących przedmiotem rozstrzygania ustaliły. Skarżący kwestionując ustalenia organów administracji podnosi, iż jego centrum życiowe koncentruje się w lokalu przy ulicy [...] w P., gdzie zamieszkuje w przerwach pomiędzy podróżami służbowymi, odbiera korespondencję i nie ma innego miejsca zamieszkania. Okoliczności te nie znajdują jednak potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, zaś sam skarżący żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń nie przedstawił w postępowaniu administracyjnym Pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych. Zdaniem Sądu, dokonanej przez organ administracyjny oceny spełnienia przesłanki opuszczenia przez M. P. lokalu nie podważa podnoszona przez skarżącego okoliczność, że z uwagi na charakter pracy, nie przebywa nie przerwanie w przedmiotowym mieszkaniu, nie potrafił jednak wskazać jak często tam przebywa. W W., w mieszkaniu matki przy ulicy [...] ma zarejestrowaną działalność gospodarczą – specjalistyczne wysokościowe prace budowlane, reklama i organizacja imprez. Wszystkie wskazane wyżej okoliczności, uzasadniają ocenę, iż wyprowadzenie się skarżącego z mieszkania ma charakter trwały i dobrowolny. W świetle powyższego należy zatem uznać, iż Wojewoda, podzielając stanowisko organu I instancji, zasadnie uznał, że w sprawie niniejszej została spełniona przesłanka wynikająca z art. 15 ust 2, tj. opuszczenie przez skarżącego miejsca pobytu stałego bez dokonania obowiązku wymeldowania się, co uzasadniało wymeldowanie skarżącego z mieszkania przy ulicy [...] w P. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, wobec czego na podstawie wskazanych wyżej przepisów oraz przepisu art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), oddalił skargę. /-/ M. Kosewska /-/ W. Długaszewska /-/B. Sokołowska