III SA/Po 599/07

Dnia 16 stycznia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska Sędziowie WSA Maria Kwiecińska Asesor sądowy Szymon Widłak ( spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Barbara Dropek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008 roku przy udziale sprawy ze skargi P.S. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. /-/Sz. Widłak /-/B. Sokołowska /-/M. Kwiecińska Decyzją z dnia [...] o sygnaturze [....] Wojewoda W. działając na podstawie art. 138§1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku (tj. z 2000 Dz.U. nr 98 poz. 1071 ze zm.) - Kodeks Postępowania Administracyjnego w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. (tj. 2006 Dz.U. nr 139 poz.993 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] sygn. [....] o wymeldowaniu P.S. z mieszkania przy ulicy [...] we W. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II-ej instancji podał, iż wniosek o wymeldowanie złożyła M. B. – S. w dniu [...] podając, iż nastąpiła eksmisja skarżącego na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] – sygn. [...]. W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organy meldunkowe ustaliły, iż w dniu [...] Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Ś.W. przeprowadził eksmisję P. S. z lokalu przy ulicy [...] we W. Natomiast w swych wyjaśnieniach P. S. podał, iż po eksmisji zamieszkuje w mieszkaniu przy ulicy [...] we W. W dalszej części uzasadnienia organ argumentował, iż art. 15 ust. 1 cyt. wyżej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. na osobę, która opuszcza miejsce stałego zameldowania nakłada obowiązek wymeldowania się. Natomiast organy meldunkowe działając na podstawie art. 15 ust. 2 tej ustawy obowiązane były do ustalenia, czy P.S. faktycznie opuścił lokal przy ulicy [...] we W. Stwierdzenie, iż został on eksmitowany i nie przebywa w lokalu uzasadniały decyzję o jego wymeldowaniu. W skardze na powyższą decyzję P.S. polemizował z argumentacją przedstawioną w decyzji oraz w sposób ogólny kwestionował podstawy eksmisji i wyrażał swój sprzeciw wobec działań organów – w szczególności Komornika. Podniósł także, iż jego zdaniem postępowanie o eksmisje nie zostało zakończone, gdyż zaskarżył orzeczenia sądów do Sądu Najwyższego i czeka na rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda W. podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji i przedstawioną tam argumentację. Wojewódzki Sąd administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Materialno-prawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 87 z 2001r., poz. 960 ze zm.). Zgodnie z treścią przepisu art. 15 ust. 2 tej ustawy, wystarczającą podstawę do wymeldowania danej osoby stanowi faktyczne opuszczenie przez nią miejsca stałego pobytu. O takim opuszczeniu można mówić w sytuacji trwałego zerwania więzi z dotychczasowym miejscem zamieszkania, co nie zachodzi w przypadkach niedobrowolnego wyprowadzenia się z lokalu, połączonego jednak z podejmowaniem prawem przewidzianych środków zmierzających do umożliwienia powrotu do dotychczasowego miejsca zamieszkania (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2002r., sygn. akt II SA/Po 1942/00; wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2001r., sygn. akt V SA 3078/00, LEX nr 78937; wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2000r., sygn. akt V SA 108/00, LEX nr 49954). Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych przedmiotowej sprawy nie dopatrzył się naruszenia powyżej przytoczonych przepisów prawa materialnego, albowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że P.S. faktycznie nie zamieszkuje w spornym lokalu, co zresztą sam potwierdza. Aktualnie wynajmuje on lokal tymczasowy od Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej we W. w którym w rzeczywistości także mieszka. Bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie pozostaje podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż odmówił podpisania kolejnej umowy wynajmu tego lokalu z Zakładem. Skarżący podnosił wprawdzie w trakcie postępowania o wymeldowanie, że jedyną przyczyną opuszczenia miejsca zameldowania była orzeczona wyrokiem sądowym eksmisja. Do kwestionowania jej podstaw i sposobu dokonania służą jednak procedury przewidziane w Kodeksie postępowania cywilnego a których skuteczność uzależniona jest od ewentualnych uchybień stwierdzonych przez sąd powszechny w toku postępowania wywołanego odpowiednim środkiem zaskarżenia. Ocena ich nie należy do właściwości sądu administracyjnego, którego kognicje wyznacza art. 3 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tak więc argumenty skarżącego zmierzające do kwestionowania podstaw orzeczonej wobec niego a przede wszystkim wykonanej eksmisji nie mogą być skuteczne w toku postępowania o wymeldowanie, którego zasadniczym celem jest ustalenie czy skarżący zamieszkuje pod danym adresem. W tym świetle nie budzi wątpliwości poprawność ustalenia przez organy administracyjne, że skarżący nie zamieszkuje przy ulicy [...] i nie dopełnił ustawowego obowiązku wymeldowania się. Organ odwoławczy dokonał zatem prawidłowej wykładni przepisów art. 15 ust. 1 i 2 powołanej wcześniej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Należy przy tym podkreślić, że sprawy administracyjne prowadzone w przedmiocie ewidencji ludności mają na celu wyłącznie potwierdzanie faktycznego miejsca pobytu stałego lub czasowego. W rozpoznawanej sprawie okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia było jedynie to, czy doszło do opuszczenia lokalu przez skarżącego bez wymeldowania się. Podnieść należy, że obowiązek meldunkowy, obejmujący zameldowanie i wymeldowanie się z pobytu stałego lub czasowego, wynikający z przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w lokalu. Osoba, która opuszcza lokal winna w wykonaniu obowiązku meldunkowego zgłosić właściwemu organowi dane wymagane do wymeldowania i zameldowania w nowym miejscu pobytu. Zgodnie z treścią art. 7 Kpa obowiązkiem organów administracji publicznej jest podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W ramach realizacji tego obowiązku zobowiązane są one w myśl art. 77 § 1 Kpa w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz zgodnie z art. 80 Kpa dokonać oceny czy istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały udowodnione. Odnosząc powyższe spostrzeżenia do rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że organy administracji obu instancji uczyniły zadość ciążącym na nich obowiązkom. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia rozpatrywanej skargi i orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). /-/Sz.Widłak /-/B.Sokołowska /-/M.Kwiecińska