III SA/Po 609/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek ( spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Walentyna Długaszewska Protokolant : st. sekr. sąd. Teresa Matuszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 września 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi J.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2004r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego o d d a l a s k a r g ę /-/W. Długaszewska /-/T. Geremek /-/B. Koś Dyrektor Urzędu Celnego postanowieniem z dnia [...] lipca 2000 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] dokonanego przez J.S. w dniu [...] sierpnia 1999r. w zakresie wartości celnej samochodu marki Mercedes Benz nr nadwozia [...]. Czynności podjęte w celu weryfikacji faktury przedłożonej do odprawy celnej ujawniły inną fakturę dotyczącą nabycia przedmiotowego pojazdu. Postanowieniem z dnia [...] maja 2001 r. postępowanie celne w sprawie uznania wyżej powołanego zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej wszczęto także wobec M.J. Postanowieniem z dnia [...] września 2001 r. prowadzone postępowania celne zostały zawieszone z uwagi na konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Prokuratura Rejonowa w S. wszczęła dochodzenie w sprawie sfałszowania rachunku zakupu opisanego powyżej samochodu osobowego poprzez zaniżenie ceny nabycia oraz posłużenia się takim rachunkiem w trakcie dokonywania odprawy celnej. Podejrzanym w sprawie były M.J. W ocenie organu celnego zaistniały wątpliwości, kto dokonał zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu, a tym samym ustalenia dłużnika w oparciu o art. 209 § 3 Kodeksu celnego. Postanowieniem z dnia [...] września 2003 r. postępowanie celne zostało podjęte z urzędu. Dochodzenie prowadzone przez Prokuratora Rejonowego przeciwko M.J. zostało umorzone wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa podrobienia rachunku zakupu oraz złożenia podpisu w zgłoszeniu celnym przedmiotowego pojazdu. Na potwierdzenie ewentualnego sprawstwa nie zdołano ujawnić żadnego dowodu. Postępowanie celne wobec M.J. zostało umorzone. Decyzją z dnia [...] marca 2004 r., doręczoną w dniu [...] marca 2004 r., Naczelnik Urzędu Celnego w P. na podstawie art. 207 ordynacji podatkowej oraz art. 262, art. 23 § 1, art. 65 § 4 pkt 2 lit a, art. 83, art. 85, art. 209 Kodeksu celnego oraz art. 16 ust. 1 lit. a, art. 23 pkt 3 protokołu nr 4 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z drugiej strony oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej uznał za nieprawidłowe zgłoszenie celne SAD nr [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. dokonane przez J.S. w zakresie określenia kwoty wynikającej z długu celnego w ten sposób, iż prawidłowe elementy kalkulacyjne określenia wysokości zobowiązania celnego powinny być: 185.000,00 - pole 22 waluta i ogólna wartość faktury; 185.000,00 - pole 42 wartość pozycji; 118622 - pole 46 wartość statystyczna; 118622/15/17793,30/A - pole 47 typ 111 obliczenia opłaty. Nadto przy zastosowaniu tabeli kursów nr 150/A/NBP/199 (1FRF=0,6412zł) określił niedobór cła na kwotę 15.100,20zł. Jednocześnie Naczelnik Urzędu Celnego orzekł, że na podstawie art. 222 § 4 Kodeksu celnego w związku z § 3, § 4 ust. 2, ust. 3 pkt 2 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003r. w sprawie odsetek wyrównawczych pobiera odsetki wyrównawcze ze okres od dnia powstania długu celnego do dnia zapłaty należnej kwoty, tj. [...] listopada 2000r. w kwocie 8.027,90 zł. Organ celny ustalił, że J.S. upoważnił M.J. do zakupu samochodu w swoim imieniu (wprawdzie jedynie ustnie, ale bezspornie upoważnienie istniało). Przekazał również M.J. znaczną sumę pieniędzy na zakup samochodu. W takiej sytuacji samochód został zakupiony na jego rzecz, on go odebrał i użytkował. Najpóźniej po dokonaniu odprawy celnej J.S. zorientował się na podstawie otrzymanych dokumentów (w szczególności faktury zakupu), że wartość samochodu jest podejrzanie niska. Ekspertyza dołączona do odprawy zawierała dane niezgodne ze stanem faktycznym, bowiem pojazd nie był w takim stopniu uszkodzony jak z niej wynikało. Był sprawny i kompletny. Z powyższego wyprowadzone zostały wnioski, że strona wiedziała, iż transakcja zakupu przedmiotowego samochodu została przeprowadzona z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa i budzi wiele kontrowersji, godziła się na udział w niej. Przyjęto, że konsekwencje niefrasobliwego zachowania kupującego nie mogą obarczać organu celnego. Wyjaśniono, że ewentualnych roszczeń wobec M.J. kupujący może dochodzić na drodze postępowania cywilnego. Tym samym za ustalone przyjęto, że jedyną osobą, którą należy uznać za dłużnika jest J. S. Nadto ustalono, że faktycznie zapłacona kwota za sprowadzony samochód, a tym samym wartość celna sprowadzonego towaru, wynosi 185.000,00 FRF, a nie jak to zostało określone w dniu odprawy celnej na 28.000,00 FRF. Wysokość uiszczonej ceny potwierdziła francuska administracja celna. Zaniżenie wartości celnej skutkowało naliczeniem, na podstawie nieprawdziwych danych zawartych w zgłoszeniu celnym, zaniżonej kwoty długu celnego w wysokości 2.693,10zł, zamiast 17.793,30zł. Z tego powodu nastąpiło przesunięcie daty zarejestrowania kwoty długu celnego w kwocie 15.100,20zł, a w konsekwencji stosownie do art. 222 §4 Kodeksu celnego pobranie odsetek wyrównawczych. Orzekając w sprawie na skutek odwołania strony, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] sierpnia 2004r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podejmując takie rozstrzygnięcie organ II instancji wyjaśnił, co następuje. Wartość celną sprowadzonego samochodu ustalono w oparciu o szereg środków dowodowych. M.J. odmówił składania zeznań. Jakkolwiek przeprowadzona w postępowaniu karnym ekspertyza grafologiczna bezwzględnie wykluczyła, na co wskazywała strona postępowania, aby zgłaszającym do odprawy celnej przedmiotowy pojazd był M.J. W postępowaniu celnym wykorzystano również materiały z przesłuchania J. S., wyniki postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową oraz pozyskaną w postępowaniu kontrolnym kserokopię faktury nr [...] z dnia [...] lipca 1999r. i kserokopię dokumentu wywozowego opiewające na kwotę 185.000,00 FRF - dokumentacja handlowa francuskiej firmy "B", która zanegowała autentyczność rachunku przedłożonego do odprawy celnej. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stwierdzono, że nie znajduje uzasadnienia istnienie przedłożonego do odprawy celnej rachunku nr [...] z dnia [...] lipca 1999r., co w świetle poczynionych ustaleń pozwala stwierdzić, że widniejąca w nim wartość transakcyjna jest wartością zaniżoną. W konsekwencji wartość celna sprowadzonego pojazdu przyjęto na podstawie ujawnionej dokumentacji handlowej firmy "B", której autentyczność nie mogła zostać skutecznie podważona sfałszowaną (co ustalono w postępowaniu karnym) ekspertyzą rzeczoznawcy załączona do odprawy celnej. Sporządzenie ekspertyzy dla ustalenia rzeczywistej wartości celnej samochodu jest uzasadnione w przypadku, gdy nie jest możliwe ustalenie jej metodami wcześniejszymi wynikającymi z art. 23, 25-28 Kodeksu celnego. Nadto zastosowanie takiej metody może mieć miejsce, gdy pojazd posiada uszkodzenia, czy braki wymagające oceny biegłego w sposób procentowy do jego wartości, które organ celny miałby uwzględnić dla ustalenia rzeczywistego stanu towaru w dniu zgłoszenia celnego. Strona zeznała, że pojazd nie był uszkodzony, więc posiłkowanie się ekspertyzą rzeczoznawcy nie znajduje w niniejszej sprawie uzasadnienia. Wyjaśniono także, że decyzja zawierająca powiadomienie o zarejestrowaniu kwoty wynikającej z długu celnego została wydana przy uwzględnieniu okresu zawieszenia postępowania. Stwierdzono wobec tego, że decyzja została wydana w terminie 2 lat 7 miesięcy i 10 dni od dnia zgłoszenia celnego. Tym samym nie został naruszony 3-letni termin dla jej wydania określony przepisem art. 65 §1 kodeksu celnego, po jego zmianie, która weszła w życie dnia 10 sierpnia 2003r.. Wskazując na zasadność pobrania odsetek wyrównawczych podano, ich naliczenie jest prawną konsekwencją przesunięcia daty powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej z długu celnego. W przypadku, gdy przesunięcie daty zarejestrowania długu celnego jest spowodowane podaniem przez zgłaszającego nieprawidłowych lub niekompletnych danych odsetek wyrównawczych nie pobiera się, gdy dłużnik udowodni, że było to spowodowane szczególnymi okolicznościami nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. W oparciu o zeznania strony organ II instancji stwierdził, iż miała ona możliwość kontroli swoich transakcji handlowych, dysponowała informacjami, które uzasadniały złożenie wniosku o dokonanie korekty zgłoszenia celnego. W szczególności stronie znana była rzeczywista wartość transakcyjna, co po otrzymaniu dokumentu SAD z zaniżoną wartością celną stwarzało możliwość stosownej korekty. Tym czasem ujawnienie rzeczywistej wartości celnej towaru i korekta zgłoszenia celnego były wynikiem działań podjętych z urzędu. Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika strony o naruszeniu art. 265- ust. 2 kodeksu celnego organ II instancji wyjaśnił, że powołany przepis nie może mieć zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Dokument SAD nie jest decyzją administracyjną, lecz zgłoszeniem celnym. Dlatego nie może być tu mowy o wznowieniu postępowania. Organ wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2000 r. na podstawie art. 165 §1 §2 i §3 ustawy Ordynacja podatkowa i art. 83 ustawy Kodeks celny nastąpiło wszczęcie postępowania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję J.S., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniósł naruszenie przez organy administracji celnej następujących przepisów: - art. 65 § 5 kodeksu celnego poprzez wydanie decyzji administracyjnej po upływie 3 lat od przyjęcia zgłoszenia celnego, - art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 lipca 2003 r. (Dz. U. Nr 120, poz. 1122) poprzez zastosowanie w rozpoznawanej sprawie art. 65 § 5a kodeksu celnego, który nie obowiązywał w chwili dokonania zgłoszenia celnego, - § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania polegające na nieuwzględnieniu, że nieprawidłowości w zgłoszeniu celnym spowodowane były szczególnymi okolicznościami nie wnikającymi z zaniedbania lub świadomego działania strony. W ramach tego przepisu skarżący podniósł także, że organy celny przyjął nieprawdziwą ekspertyzę rzeczoznawcy, co do wartości sprowadzonego samochodu bez przeprowadzania jego oględzin przy odprawie celnej, co jego zdaniem może mieć znaczenie dla zastosowania wyjątku od naliczania odsetek wyrównawczych, - art. 265- ust. 2 kodeksu celnego poprzez przyjęcie, że zgłoszenie wynikające z dokumentu SAD [...] nie ma charakteru decyzji administracyjnej i wydanie kolejnej decyzji, ustalającej wyższe należności celne po upływie 3 lat od chwili ich pierwotnego ustalenia, - art. 75 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania M.J. W uzasadnieniu skargi wskazano, że nieprawdziwe jest stwierdzenie, iż nieprawidłowe określenie kwoty długu celnego nie było błędem organu. Podstawą do określenia należności celnych była opinia rzeczoznawcy, który na zlecenie - jak twierdzi J.S.- przywożącego samochód z Francji M.J. wydał opinię, że ten samochód był całkowicie rozbity. Opinie tę respektował Urząd Celny, który nawet nie dokonał. Oględzin samochodu, a taki obowiązek ciąży na nim z mocy przepisów Kodeksu celnego. Z powyższego skarżący wyciąga wniosek, iż dłużnik udowodnił, że podanie nieprawdziwych i niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Organy celne nie podjęły żadnych postępowań wewnętrznych w celu wyjaśnienia dlaczego respektowana była fałszywa opinia rzeczoznawcy bez oględzin samochodu. Ponadto wskazał, że przepis art. 65 §5a jako niekorzystny dla strony nie może być zastosowanych do zgłoszenia celnego, które nastąpiło przed ogłoszeniem i wejściem w życie tego przepisu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i powtarzając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie ma uzasadnionych podstaw. Stosownie do treści art. 65 § 1, § 2 i § 3 kodeksu celnego organ celny przyjmuje niezwłocznie zgłoszenie celne, jeżeli zgłoszenie celne odpowiada wymogom określonym w art. 64 powołanej ustawy oraz wraz ze zgłoszeniem przedstawiono towar nim objęty. Podstawę do zastosowania procedury celnej do przedstawionego towaru stanowią dane zawarte w zgłoszeniu celnym przyjętym przez organ celny. Przyjęcie zgłoszenia, co do zasady, powoduje z mocy prawa objęcie towaru procedurą celną oraz określenie kwoty wynikającej z długu celnego. Z powołanych przepisów wynika, że zgłoszenie celne nie jest rozstrzygnięciem organu o charakterze indywidualnego aktu administracyjnego, czyli decyzji. Jest szczególnego rodzaju czynnością prawną podmiotu dokonującego obrotu towarowego z zagranicą, która nie posiada cechy ostateczności charakterystycznej dla decyzji administracyjnej. Formę decyzji przybiera odmowa przyjęcia zgłoszenia celnego - art. 64 §3 kodeksu celnego. Organ celny na wniosek strony wydaję decyzję lub może z urzędu wydać decyzję, w której uznaje zgłoszenie celne za nieprawidłowe w całości lub w części. W tym zakresie również w formie decyzji administracyjnej określa kwotę wynikającą z długu celnego zgodnie z przepisami prawa celnego. Tego rodzaju rozstrzygnięcie może zostać podjęte jedynie w sytuacji skutecznego dokonania czynności, przyjętego przez organ celny, zgłoszenia towaru. Z powyższych względów zarzuty skarżącego oparte na założeniu naruszenia art. 265- ust. 2 kodeksu celnego upatrujące w wydaniu zaskarżonej decyzji ingerencji w ostatecznie rozstrzygniętą sprawę administracyjną są nieusprawiedliwione. Organ celny po zwolnieniu towarów może z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia celnego. W celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu może w szczególności kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również późniejszych operacji handlowych dotyczących tych towarów. Kontrole te mogą zostać przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej innej osoby bezpośrednio lub pośrednio związanej z tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej takie dokumenty i dane - art. 83 § 1 i § 2 kodeksu celnego. Jeżeli z ustaleń pokontrolnych wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane - 83 § 3 kodeksu celnego. W takiej sytuacji stosownie do art. 165 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 925 ze zm.) w związku z art. 262 Kodeksu celnego należy w formie postanowienia wszcząć postępowania celne. Zakresem działań koniecznych dla właściwego zastosowania przepisów prawa celnego objęte jest także postępowanie zmierzające do wydania decyzji określającej kwotę wynikającą z długu celnego. Decyzja taka nie może zostać wydana, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 65 §5 Kodeksu celnego. W dniu 10 sierpnia 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 120, poz. 1122). Powołana ustawą dokonano zmiany art. 65 kodeksu celnego w ten sposób, iż dodany został §5a na mocy, którego bieg 3-letnigo termin dla wydania decyzji określającej kwotę wynikającą z długu celnego ulega wstrzymaniu na skutek zawieszenia postępowania celnego i biegnie dalej z dniem podjęcia tego postępowania. Stosownie do przepisu art. 3 ust. 2 ustawy zmieniającej do postępowań wszczętych i niezakończonych ostatecznie przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dotyczących uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, zwrotów lub umorzeń określonych przepisami działu V tytułu VII ustawy zmienianej w art. 1 oraz wyznaczenia lub uznania miejsca, w którym mogą być dokonywane czynności przewidziane przepisami prawa celnego, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Należy podkreślić, że wskazana powyżej zmiana przepisów w zakresie sposobu liczenia terminu nastąpiła, zaczęła obowiązywać, w terminie otwartym, przy uwzględnieniu obliczenia tego terminu w oparciu o poprzednio obowiązujący stan prawny, dla wydania decyzji o uznaniu za nieprawidłowe zgłoszenia celnego dokonanego przez J.S. Z tego względu organy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji były związane wprowadzonym nowym sposobem liczenia terminu, bowiem związane są stanem prawnym z chwili orzekania. Zmiana przepisów, w której skarżący dopatruje się pogorszenia swojej sytuacji prawnej, nastąpiła przed ostatecznym skonkretyzowaniem obowiązków publicznoprawnych. Dlatego nie można tu mówić o prawnym pogorszeniu sytuacji skarżącego, czy działaniu prawa wstecz. Tym bardziej, że stosownie do treści art. 85 §1 Kodeksu celnego, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia i według stawek w tym dniu obowiązujących. Działania kontrolne podjęte w granicach upoważnienia ustawowego ujawniły, że zgłoszenie celne SAD nr [...] z dnia [...] sierpnia 1999r. dokonane przez J.S. może być nieprawidłowe w zakresie określenia wartości celnej towaru, która w oparciu o załączony do dokumentacji odprawy celnej rachunek została określona na 28.000,00 FRF. Wątpliwości powyższe uzasadnione zostały wynikami weryfikacji dokumentacji handlowej przeprowadzonej u sprzedawcy przedstawionego do odprawy celnej pojazdu. Na podstawie pozyskanego od firmy "B" materiału dowodowego organy celne ustaliły, iż rzeczywista cena sprzedaży samochodu wynosiła 185.000,00 FRF. Działania organów celnych podejmowane w celu wykonania nałożonych na nie obowiązków prawnych w zakresie zebrania i oceny materiału dowodowego nie posiadają wad uzasadniających usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia. Postępowanie o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe obejmowało weryfikację w zakresie wartości celnej towaru. Z kolei wartością transakcyjną jest cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny. Rzeczywista wartość transakcyjna została ustalona w oparciu o dokumentację handlową sprzedawcy. Tak ustaloną wartość potwierdziły następnie zeznania złożone przez J.S. W tych okolicznościach nie zostały zrealizowane przesłanki dla zastosowania innych metod ustalania wartości celnej sprowadzonego samochodu; w szczególności w oparciu o ekspertyzą rzeczoznawcy. W postępowaniu ponad wszelką wątpliwość ustalono, że sporządzona opinia rzeczoznawcy została sfałszowana, a sprowadzony samochód był nieuszkodzony. Z tych względów zarzut niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprowadzający się do przyjęcia przez organ celny nieprawdziwej ekspertyzy rzeczoznawcy jest okolicznością nieistotną dla oceny legalności zaskarżonej decyzji w zakresie ustalenia wartości celnej towaru. Bezzasadny okazał się również zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu §1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania. W pierwszym rzędzie należy wyjaśnić, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie miały zastosowania w postępowaniu przed organami celnymi. Zastosowanie znajdowały przede wszystkim przepisy kodeksu celnego i uzupełniająco, poprzez odesłanie, Ordynacji podatkowej. Argumentacja skargi sprowadza się do polemiki z wynikami oceny materiału dowodowego przeprowadzonej organy administracji celnej. Skarżący stoi na stanowisku, że udowodnił negatywna przesłankę pobierania odsetek wyrównawczych. Według niego nieprawidłowości w zgłoszeniu celnym spowodowane były szczególnymi okolicznościami nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Zarzut skarżącego został zbudowany na nieprawdziwym założeniu, że podstawą określenia wartości celnej sprowadzonego towaru była opinia rzeczoznawcy, którą organ celny respektował. Jak to już wcześniej wyjaśniono, wartością celna towaru w rozstrzyganej sprawie była kwota faktycznie uiszczonej ceny. Jeśli więc skarżący, przy założeniu, że samochód transportował na polski obszar celny M.J., mógł mieć wątpliwości i usprawiedliwioną niewiedzę, co do stanu technicznego pojazdu, to takie okoliczności nie towarzyszyły wysokości faktycznie uiszczonej ceny. Skarżący zeznał, bowiem, iż wyraził zgodę na zapłatę kwoty 185.000,00 FRF i kwotę taką przekazał M. J. Wobec powyższego organy celne prawidłowo pobrały odsetki wyrównawcze, gdyż ewentualne szczególne okoliczności zachodziły, co do danych nie mających istotnego znaczenia dla określenia wartości celnej towaru; dotyczyły stanu technicznego pojazdu, a nie rzeczywistej wartości transakcyjnej. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. /-/W. Długaszewska /-/T. Geremek /-/B. Koś