III SA/Po 609/15

Dnia 26 stycznia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2017 roku wniosku R. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w organizacji w N. S. na pismo Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2015 roku nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej bez rozpoznania; postanawia umorzyć postępowanie z wniosku R. P. o przyznanie prawa pomocy. Skarżąca A. Sp. z o.o. w organizacji w N. S., reprezentowana przez R. P. (członek zarządu), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na pismo Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie pozostawienia wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej bez rozpoznania. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie praw pomocy. Postępowanie wpadkowe w sprawie prawa pomocy z wniosku strony skarżącej zostało prawomocnie zakończone poprzez odmowę przyznania prawa pomocy (postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2016 roku o sygn. akt II GZ 664/16, k. 127-128 akt sądowych). Z kolei R. P. (członek zarządu), działając w imieniu własnym, także wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu na potrzeby niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego(k. 154 akt sądowych). Postanowieniem z dnia 15 listopada 2016 roku referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu umorzył postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy na rzecz R. P. (k. 164-165 akt sądowych). R. P. skorzystał z prawa do złożenia sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte przed dniem 15 sierpnia 2015 roku. Zatem w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie - art. 260 §1 i §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718 - dalej P.p.s.a.) w związku z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 roku o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2015, poz. 658). W niniejszej sprawie R. P. nie jest stroną postępowania sądowoadministracyjnego, a jedynie występuje jako podmiot działający za stronę skarżącą. Prawo pomocy może być natomiast przyznane tylko stronie postępowania sądowoadministracyjnego. Osoba działająca za stronę postępowania nie ma obowiązku uiszczania jakichkolwiek kosztów sądowych. W takiej sytuacji należy stwierdzić, że skoro z treści pism kierowanych do sądu wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa R. P. w imieniu własnym, nie zaś w imieniu i na rzecz strony postępowania, to merytoryczne rozpoznanie takiego wniosku jest zbędne. W okolicznościach niniejszej sprawy zgłoszenie żądania przyznania prawa pomocy przez R. P. nie zaktualizowało obowiązku przesłania mu formularza wniosku o prawo pomocy dla osoby fizycznej. Podstawą rozstrzygnięcia żądania złożonego na rzecz R. P., nie są bowiem dane o jego stanie majątkowym i rodzinnym oraz dochodach w rozumieniu art. 252 §1 oraz art. 246 §1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako P.p.s.a. Wobec powyższego na podstawie art. 243 §1 w związku z art. 249a oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.