III SA/Po 610/18

Dnia 17 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 17 października 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi P. A. R. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2018 roku nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego; postanawia odmówić wstrzymania wykonania postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy orzeczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 10 lipca 2018 roku o obciążeniu wierzyciela - P. A. R. P., kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 2.629,34 zł. W treści skargi na powyższe postanowienie zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że ustalone koszty egzekucyjne, biorąc pod uwagę nakład pracy i efekty pracy organu egzekucyjnego, są wysokie. Powołując się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego strona skarżąca wskazała, że w przypadku znacznej wysokości kosztów egzekucyjnych dochodzi do całkowitego zerwania związku miedzy świadczeniem organu egzekucyjnego, a wysokością ponoszonych opłat za dokonane czynności. Wtedy te opłaty nie są formą zryczałtowanego wynagrodzenia organu za podejmowane działania, ale stają się dodatkową karą dla wierzyciela. Skarżąca wskazała, że jest organem, którego celem jest przyczynianie się do racjonalności wydatkowania dotacji oraz wspomagania inicjatyw gospodarczych. Obciążenie skarżącej kosztami egzekucyjnymi spowoduje szkodę w wydatkowaniu środków publicznych. Organ nie wydał postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia oraz nie ustosunkował się do wniosku o wstrzymanie kwestionowanego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawą orzeczenia o wstrzymywaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest prawdopodobieństwo powstania w wyniku wykonania aktu lub czynności, sytuacji wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302, dalej: P.p.s.a.). Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest uzasadnione, gdy skutki prawne lub faktyczne wykonania aktu powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Skarżąca prowadzi samodzielną gospodarkę finansową, a koszty jej działalności pokrywane są z jej przychodów. Ustawowym zadaniem skarżącej jest odzyskiwanie dofinansowania wykorzystanego niezgodnie z przeznaczeniem. Realizowanie ustawowych zadań nie może być rozpoznawane jako źródło szkody w wydatkowaniu środków publicznych. Uzasadnienie wniosku nie powołuje następstw faktycznych wykonania aktu, które stanowiłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wysokość kosztów egzekucyjnych nie wskazuje, aby ich uiszczenie mogło wywołać realne niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody. Natomiast wykonanie obowiązku o charakterze pieniężnym z punktu widzenia następstw prawnych, co do zasady, nie wywołuje niebezpieczeństw określonych w treści przesłanek dla orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca posiada bowiem roszczenie o zwrot bezpodstawnie uiszczonych należności wraz z odsetkami; restytucja całkowita jest zasadą. Wyjaśnić również należy, że rozstrzygając kwestię wpadkową wywołaną wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi jest niedopuszczalne na etapie rozstrzygania wniosku o wstrzymanie. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 §3 i §5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.