III SA/Po 620/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Barbara Koś (spr.) WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska – Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 r. przy udziale sprawy ze skargi S. D. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Poznaniu z dnia 29 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek o d d a l a s k a r g ę Decyzją z dnia 31 maja 2010 r., nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Poznaniu odmówił S. D. umorzenia należności z tytułu: - składek na ubezpieczenia społeczne za okres 01/1999-12/1999 w łącznej kwocie [...] zł, w tym z tytułu składek w kwocie [...] zł i odsetek naliczonych na dzień 8.03.2010 r. w kwocie [...] zł oraz odsetek od należności z tytułu składek za okres 04/2003-06/2003, 08/2003-07/2004 w kwocie [...] zł. - składek na ubezpieczenia zdrowotne za okres 06/1999-12/1999 w łącznej kwocie [...] zł, w tym z tytułu składek w kwocie [...] zł i odsetek naliczonych na dzień 9.03.2010 r. w kwocie [...] zł oraz odsetek od należności z tytułu składek za okres 04/2003-06/2003, 08/2003-07/2004 w kwocie [...] zł, - składek na Fundusz Pracy i FGŚP za okres 11/2002-12/2002 w łącznej kwocie [...] zł, w tym z tytułu składek w kwocie [...] zł i odsetek naliczonych na dzień 8.03.2010 r. w kwocie [...] zł oraz odsetek od należności z tytułu składek za okres 04/2003-06/2003 i 08/2003-07/2004 w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 8 marca 2010 r. S. D. złożył wniosek o umorzenie należności wskazanych w sentencji decyzji, uzasadniając wniosek trudną sytuacją życiową oraz powołując się na przedawnienie składek wraz z odsetkami za 1999 r. W oparciu o materiał sprawy, w tym dokumenty i oświadczenia złożone przez wnioskodawcę organ ustalił, że jedynym źródłem dochodu wnioskodawcy jest wynagrodzenie za pracę w kwocie [...] zł netto. Wnioskodawca nie ma ustalonego prawa do świadczeń emerytalno – rentowych, nie korzystał i nie korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej, nie jest właścicielem żadnego pojazdu ani nieruchomości. Na utrzymaniu wnioskodawcy pozostaje także jego żona – K. D., która nie pracuje. Państwo D. ponoszą następujące wydatki: czynsz – [...] zł, spłata kredytu – [...] zł (na dzień 8.03.2010 r. pozostały do spłaty 2 raty kredytu), opłaty za energię elektryczną – [...] zł i za wodę – [...] zł. Następnie Zakład wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.), zwanej dalej ustawą o s.u.s. należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadkach ich całkowitej nieściągalności (z zastrzeżeniem ust. 3a), która zachodzi w przypadkach enumeratywnie wymienionych w art. 28 ust. 3. Natomiast zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365) Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadkach wskazanych w tym przepisie. Dokonując analizy materiału sprawy, organ nie stwierdził żadnej z przesłanek całkowitej nieściągalności, ani też żadnej ze szczególnych przesłanek określonych w ww. rozporządzeniu. Organ podkreślił przy tym, że wnioskodawca nie wykazał poniesienia strat materialnych na skutek klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia. Ponadto zdaniem organu opłacenie składek nie pozbawi zobowiązanego lub jego żony możliwości zaspokajania niezbędnych potrzeb życiowych, gdyż zobowiązany w latach 2007-2009 osiągał dochody ([...] zł – w 2007 r., [...] zł – w 2008 r., [...] zł – w 2009 r.). Wnioskodawca nie wykazał także innych okoliczności, tj. przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki na przewlekle chorym członkiem rodziny. Organ podkreślił, że aktualne możliwości płatnicze wnioskodawcy są ograniczone, ale nie uzasadniają umorzenia należności. Zdaniem organu konsekwencje ryzyka związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej nie mogą być przenoszone na budżet ZUS, gdyż stałoby to w sprzeczności z interesem ogólnospołecznym. Zakład stwierdził także, że należności objęte decyzją nie uległy przedawnieniu, wskazując, że w niniejszej sprawie była prowadzona egzekucja należności w okresie od 5.03.2004 r. do 5.06.2007 r. (co powoduje zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 24 pkt 5 b ustawy o s.u.s.) oraz powołując się na art. 24 ust. 4 ustawy o s.u.s., z którego wynika 10-letni okres przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, FP i FGŚP powstałych do dnia 31 grudnia 2002 r. (o ile nie uległy przedawnieniu i nie wygasły przed dniem 1 stycznia 2003 r.) oraz powstałych od dnia 1 stycznia 2003 r.; powyższe zasady mają również zastosowanie do składek na ubezpieczenie zdrowotne, które nie wygasły do dnia 1 lipca 2004 r. - na mocy ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym w NFZ (Dz. U. Nr 45, poz. 391 ze zm.) oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 ze zm.). We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący powołał się na trudną sytuację materialną, utrzymując, że opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Wskazał przy tym w szczególności, że na jego utrzymaniu pozostaje również żona, która nie pracuje z przyczyn zdrowotnych. Decyzją z dnia 29 lipca 2010 r., nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Poznaniu utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podtrzymano ustalenia w zakresie sytuacji osobistej i majątkowej skarżącego oraz ich ocenę prawną w świetle art. 28 ust. 2 i 3 ustawy o s.u.s. oraz § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia przedstawione w zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że zobowiązany nie zgłaszał wniosku o ogłoszenie upadłości, nie było prowadzone postępowanie likwidacyjne, a wysokość zadłużenia znacznie przekracza koszty upomnienia, wobec zobowiązanego prowadzona jest skuteczna egzekucja z wynagrodzenia za pracę oraz jest oczywiste, że w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym istnieje możliwość uzyskania kwoty wyższej od wysokości wydatków egzekucyjnych. Ponadto podkreślono, że zobowiązany spłacał kredyt w wysokości [...] zł, według oświadczenia z dnia 2 marca 2010 r. – do spłaty pozostały 2 raty kredytu. Obecnie skarżący nie jest więc obciążony ratami, a środki mogą być przeznaczone na spłatę należności z tytułu składek. Zakład podkreślił, że skarżący nie przedstawił żadnych nowych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Zobowiązany wskazał, że jego żona nie podejmuje pracy z uwagi na swoją sytuację zdrowotną, ale nie przedstawił dokumentacji potwierdzającej ten fakt. W skardze na powyższą decyzję S. D. ponownie powołał się na przedawnienie zaległości za okres od 01/1999 do 12/1999, podnosząc że zastosowanie powinny mieć przepisy obowiązujące przed 1 stycznia 2003 r., przewidujące 5-letni okres przedawnienia. Zdaniem skarżącego dla podjęcia decyzji o umorzeniu zaległości wystarczające powinny być powołane przez niego okoliczności, że jest jedynym żywicielem rodziny, a żona nie pracuje z przyczyn zdrowotnych. Wskazał przy tym, że dokumentację medyczną żony przedstawiłby, gdyby ZUS o taką dokumentację się zwrócił. Ponadto zdaniem skarżącego fakt, że spłacał kredyt w ratach po [...] zł nie może określać jego stanu majątkowego, ponieważ kredyt był przeznaczony na zakup lodówki. Skarżący zwrócił także uwagę na błędne oznaczenie nazwiska wnioskodawcy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ rentowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 1 października 2010 r. skarżący wskazał na błędy w oznaczeniu nazwiska i miejsca zamieszkania wnioskodawcy oraz okresów składkowych w treści odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w niniejszej sprawie nie nastąpiło zarzucane w skardze przedawnienie należności za okres 01/1999-12/1999. Zgodnie bowiem z art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.), zwanej dalej ustawą o s.u.s., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r., należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-5d. Natomiast w myśl ust. 5 b) powyższego przepisu bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Jak słusznie przyjął organ rentowy powyższa regulacja znajduje zastosowanie do składek na ubezpieczenia społeczne oraz na Fundusz Pracy i FGŚP (art. 32 ustawy o s.u.s.) nie tylko powstałych po dniu 1 stycznia 2003 r., ale także powstałych przed tym dniem, jeżeli do tego dnia nie uległy one przedawnieniu zgodnie z uprzednio obowiązującym art. 24 ust. 4 ustawy o s.u.s. przewidującym 5-letni termin przedawnienia. Powyższe stanowisko jest zgodne z zasadą tempus regit actum (zasada działania nowej ustawy) do zobowiązań istniejących w czasie wejścia w życie nowych przepisów i znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego. W konsekwencji do wszystkich należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, FP i FGŚP objętych zaskarżoną decyzją zastosowanie miał 10-letni termin przedawnienia, który dodatkowo podlegał zawieszeniu w okresie od 5 marca 2004 r. do 5 czerwca 2007 r. z uwagi na prowadzone postępowanie egzekucyjne (art. 24 ust. 5 b) ustawy o s.u.s). Powyższa regulacja dotycząca przedawnienia składek na ubezpieczenia społeczne znajduje zastosowanie – z mocy art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 ze zm.) oraz art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1264) - w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2004 r., także do składek na ubezpieczenie zdrowotne, które nie uległy przedawnieniu do czasu wejścia w życie tej ostatniej regulacji, tj. do dnia 1 lipca 2004 r. Natomiast należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres 01/1999-06/1999 uległy przedawnieniu według 5-letniego terminu przedawnienia przewidzianego w art. 33 ust. 2 ww. ustawy o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia - w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2004 r., co zostało uwzględnione w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy o s.u.s. należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a. Umorzenie składek powoduje także umorzenie odsetek za zwłokę, kosztów upomnienia i dodatkowej opłaty (art. 28 ust. 4). Stosownie do art. 28 ust. 3 ustawy o s.u.s. całkowita nieściągalność, o której mowa w ust. 2, zachodzi, gdy: 1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie; 2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze; 3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa; 4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym; 4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję; 6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Jednakże w myśl art. 28 ust. 3a ustawy o s.u.s. należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Szczegółowe warunki umorzenia należności z tytułu składek zostały określone w wydanym na podstawie art. 3b ustawy o s.u.s. rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365). Stosownie do § 3 ust. 1 tego rozporządzenia Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku: 1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych; 2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności; 3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. W okolicznościach niniejszej sprawy Zakład stwierdził, że w przypadku skarżącego nie zachodzi żaden z przypadków całkowitej nieściągalności, o których mowa w art. 28 ust. 3 ustawy o s.u.s., co znajduje potwierdzenie w materiale sprawy. W stosunku do skarżącego nie było prowadzone postępowanie upadłościowe ani likwidacyjne, wysokość zadłużenia znacznie przekracza koszty upomnienia, a w stosunku do skarżącego prowadzone jest skuteczne postępowanie egzekucyjne, w którym istnieje możliwość wyegzekwowania kwoty wyższej aniżeli wydatki egzekucyjne. Powyższe nie było również kwestionowane przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym ani sądowoadministracyjnym. Skarżący utrzymywał natomiast, że spłata należności z tytułu zaległych składek, spowoduje niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych jego i jego żony, nawiązując w ten sposób do przesłanki umorzenia przewidzianej w § 3 ust. 1 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia. Stwierdzenie, że przesłanka ta nie zachodzi w przypadku skarżącego winna być zatem poprzedzona dokonaniem szczegółowych ustaleń faktycznych w zakresie sytuacji osobistej i materialnej skarżącego, które umożliwiają organowi ocenę, czy sytuacja materialna i życiowa skarżącego pozwala i w jakim zakresie na zapłatę należności. Postępowanie wyjaśniające w celu dokonania powyższych ustaleń winno być przeprowadzone przez organ administracyjny zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 kpa, która wymaga, by organ administracji publicznej dokonał ustaleń zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy. Organ administracji jako gospodarz postępowania administracyjnego określa zakres postępowania wyjaśniającego oraz dobór środków dowodowych potrzebnych do należytego ustalenia stanu sprawy. Nie posiada jednak w tym względzie całkowitej dowolności, lecz powinien zmierzać do urzeczywistnienia zasady prawdy obiektywnej. Stąd organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co wynika z art. 77 § 1 kpa. Dokonane ustalenia istotnych okoliczności sprawy i ich ocena z punktu widzenia przesłanek umorzenia należności winna przy tym znajdować pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji administracyjnej (art. 107 § 3 kpa). Należy przy tym zauważyć, iż decyzje w przedmiocie umarzania należności z tytułu składek podejmowane są w granicach tzw. uznania administracyjnego. Decyzje o takim charakterze, z uwagi na swój specyficzny charakter podlegają kontroli sądowej w ograniczonym zakresie. Sąd ma bowiem możliwość badać jedynie to, czy organ poprawnie przeprowadził postępowanie dowodowe, a dokonana przez niego ocena stanu faktycznego jest właściwa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Sądowa kontrola zmierza zatem wyłącznie do ustalenia, czy na podstawie określonych przepisów prawnych dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego i czy uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja czyni zadość powyższym wymogom. Jej wydanie zostało poprzedzone wyczerpującym zebraniem i analizą niezbędnego materiału dowodowego z uwzględnieniem oświadczeń skarżącego. Na tej podstawie organ poczynił prawidłowe ustalenia w zakresie sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącego, które zresztą nie były kwestionowane przez skarżącego. Nie ulega także wątpliwości, że organ prawidłowo stwierdził w okolicznościach niniejszej sprawy, że nie zaistniała podstawa umorzenia określona w pkt 2 i pkt 3 ust. 1 § 3 ww. rozporządzenia, ponieważ skarżący nie wykazał zaistnienia jakiegokolwiek nadzwyczajnego zdarzenia, uniemożliwiającego opłacenie należności ani też by skarżący lub jego żona ze względu na stan zdrowia wymagali sprawowania opieki, co pozbawiałoby możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Należy przy tym wyjaśnić, że nie chodzi tutaj o przedstawienie dokumentacji medycznej obrazującej stan zdrowotny członka rodziny, lecz o wykazanie, że konieczność sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny pozbawiła zobowiązanego możliwości uzyskania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Taka zaś okoliczność w sposób oczywisty nie zachodzi w przypadku skarżącego, skoro pomimo problemów zdrowotnych żony pozostaje on w zatrudnieniu i uzyskuje z tego tytułu wynagrodzenie. Istota sporu sprowadzała się zasadniczo do oceny, czy ze względu na sytuację majątkową i rodzinną opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, a więc czy została spełniona przesłanka umorzenia określona w § 3 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia. W tym zakresie Sąd również stwierdził, że stanowisko organu, iż powyższa przesłanka nie zachodzi w niniejszej sprawie zostało należycie uzasadnione i nie przekracza granic uznania administracyjnego. Jakkolwiek organ przyznał, że możliwości płatnicze skarżącego są ograniczone, to jednocześnie zwrócił w szczególności uwagę, że po dokonaniu spłaty kredytu w wysokości po [...] zł miesięcznie zwiększą się możliwości płatnicze skarżącego w odniesieniu do zaległości z tytułu składek. Wbrew zarzutom skargi takiej oceny nie podważa okoliczność, na jakie cele kredyt ten został zaciągnięty. Istotne jest bowiem, że po zakończeniu spłaty kredytu w dyspozycji skarżącego znajdują się większe środki, które mogą i powinny być przeznaczone na spłatę należności publicznoprawnych, które korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia. Należy też zwrócić uwagę, że stosunku do skarżącego prowadzone jest skuteczne postępowanie egzekucyjne, a możliwości spłaty zaległości z tytułu składek potwierdził faktycznie również sam skarżący w toku postępowania administracyjnego, wnosząc o rozłożenie spłaty należności na raty i deklarując spłatę w wysokości po [...] zł miesięcznie. Natomiast zarzucany przez skarżącego błąd w oznaczeniu nazwiska skarżącego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowi w ocenie Sądu oczywistą omyłkę pisarską, podlegającą sprostowaniu, która niewątpliwie nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie, skoro z pozostałej treści uzasadnienia decyzji oraz jej nagłówka wynika w sposób jednoznaczny, że organ rozpoznawał wniosek skarżącego, uwzględniając przy tym okoliczności dotyczące skarżącego wynikające z materiału sprawy. Również wskazane przez skarżącego błędy w odpowiedzi na skargę stanowią omyłki pisarskie i pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie, tym bardziej że odpowiedź na skargę nie stanowi uzupełnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia, lecz zawiera jedynie stanowisko organu wobec treści skargi. Mając powyższe na względzie, należało oddalić skargę jako bezzasadną, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).