III SA/Po 623/11

Dnia 21 października 2011 roku Sebastian Michalski – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2011 roku wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi W. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2011 roku nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w podatku od nieruchomości na poczet zaległych zobowiązań podatkowych; postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący W. J. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że prowadzi gospodarstwo domowe z dwoma synami w wieku 17 i 18 lat (uczniowie, bez własnych źródeł dochodu), zamieszkują w budynku o pow. 68 mkw. Ponadto zaznaczył, że prowadzi działalność gospodarczą, a w rubryce dochód miesięczny brutto wpisał "strata". Podał także, że posiada zaległości z różnych tytułów na około 200.000zł. Oświadczenie majątkowe Wnioskodawcy budziło wątpliwości w świetle okoliczności znanych z urzędu, sytuacja materialna i rodzinna ujawniona przy okazji rozpoznawania wniosków o prawo pomocy w sprawach prowadzonych pod sygn. akt III SA/Po 438-449/11. Pismem z dnia 07 września 2011 roku Wnioskodawca został zobowiązany do uzupełnienia oświadczenia majątkowego. Wezwanie pozostało niewykonane. Natomiast ustalenia poczynione we wskazanych powyżej sprawach ujawniają, że przychód Wnioskodawcy tylko z pozarolniczej działalności gospodarczej w 2009 roku wyniósł 1.064.877,48zł (koszty jego uzyskania to 984.471,58zł). Przychód z powyższego źródła za rok 2010 wyniósł 1.570.441,06zł (koszty uzyskania przychodu za ten rok to 1.510.029,53zł). Według bilansu z księgi, przychód za okres od dnia 01 stycznia 2011 roku do dnia 20 czerwca 2011 roku wyniósł 258.360zł. W tym okresie Wnioskodawca zrealizował wydatki na kwotę 244.343,60zł (zakup towarów handlowych - 100.028,92zł oraz pozostałe wydatki – 144.314,68zł). Średni miesięczny przychód Wnioskodawcy z pozarolniczej działalności gospodarczej (bez uwzględnienia dochodów z wynajmu) kształtował się na poziomie: 88.739,79zł za rok 2009, 130.870,08zł za rok 2010 oraz 43.060zł za sześć miesięcy 2011 roku. Wynik z działalności gospodarczej liczony dla celów podatkowych zawsze był dodatni. W roku 2009 dochód Wnioskodawcy wyniósł 80.405,90zł, w roku 2010 osiągnął poziom 60.411,53zł, a za pierwsze półrocze bieżącego roku nadwyżka przychodów nad wydatkami wyniosła 14.016,40zł. Wnioskodawca uzyskuje także dochody z wynajmu lokalu w wysokości 1.230zł brutto miesięcznie (wierzytelność jest zajęta w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez komornika sądowego). Zadłużenie kredytowe wnioskodawcy wynosi około 200.000zł (31.132,74 CHF – kredyt mieszkaniowy, 20.405,05zł – kredyt na samochód, zadłużenie w kartach kredytowych oraz pożyczki i kredyty krótkoterminowe). Skarżący zaznaczył, że postępowania egzekucyjne prowadzą dwa banki. W poprzednich sprawach nie ustalono, aby egzekucję skierowano do czynnych rachunków bankowych. Z przedłożonych dokumentów nie wynikało, że egzekucja z wierzytelności przypadających Skarżącemu z tytułu wynajmu lokalu ma ten skutek, iż kwota pozostająca w jego dyspozycji po zastosowaniu środków egzekucyjnych (kwota wolna od egzekucji) nie wystarcza na pokrycie deklarowanych kosztów utrzymania koniecznego (900zł) oraz kosztów prowadzonych postępowań sądowych. W szczególności Wnioskodawca nie wykazał, iż zastosowane środki egzekucyjne są skuteczne (z wyjątkiem zajęcia wierzytelności z wynajmu lokalu w wysokości 1.230zł miesięcznie), a przez to ograniczają jego możliwości płatnicze do stanu niemożności uiszczenia kosztów postępowania. W niniejszej sprawie Skarżący nie wykonał wezwania do uzupełnienia oświadczenia majątkowego, dlatego należało przyjąć, że jego sytuacja rodzinna i majątkowa nie uległa zmianie (nie pogorszyła się). W konsekwencji uznać należało, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy także i w tej sprawie. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 246 §1 pkt 1 i 2 oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.