III SA/Po 627/15

Dnia 08 lipca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 08 lipca 2015 roku wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2015 roku Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego; postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, w treści skargi zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia 10 kwietnia 2015 roku, którą organ określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego. Wniosek został skierowany do organu, a także do sądu administracyjnego w przypadku nieuwzględnienia wniosku przez organ. Wartość przedmiotu skarżący określił na kwotę 31.620 zł. W uzasadnieniu żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazano, że zarzuty skargi potwierdzają niezasadność rozstrzygnięcia zobowiązującego skarżącego do zapłaty podatku akcyzowego. Wykonanie decyzji będzie skutkować uzyskaniem przez organ świadczenia nienależnego od skarżącego. Egzekucja zobowiązania podatkowego, z uwagi na jego wysokość, będzie skutkować dla skarżącego powstaniem znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych dla wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Natomiast obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Skoro strona ma obowiązek uprawdopodobnić/wykazać, że wykonanie aktu wiąże się z realnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to uzasadnienie wniosku zgłaszanego w tym zakresie powinno powoływać okoliczności i skutki odnoszące się do wykonania aktu zaskarżonego do sądu administracyjnego. Argumentacja odwołująca się do niezgodności z prawem skarżonego aktu nie stanowi właściwej podstawy dla oceny zasadności żądania wstrzymania wykonania. Ocena legalności decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego następuje w wyroku sądu administracyjnego i pozostaje bez związku z przesłankami, które stanowią ustawową podstawę uwzględnienia żądania zgłaszanego w trybie art. 61 §3 P.p.s.a. To, że należność określona w decyzji jest zdaniem Skarżącego wysoka nie świadczy o zrealizowaniu przesłanek do wstrzymania wykonania aktu zaskarżonego do sądu administracyjnego. O zajściu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków rozstrzyga sąd administracyjny, a nie skarżący. Stąd uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji warunkuje dostarczenie sądowi wiarygodnego materiału procesowego do przeprowadzenia oceny, czy w okolicznościach konkretnej sprawy zrealizowane zostały przesłanki określone w art. 61 §3 P.p.s.a. Uzasadnienie wniosku nie powołuje możliwych następstw przymusowego wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto Skarżący nie wskazuje źródła utrzymania, wysokości osiąganych przychodów oraz posiadanego majątku. Zatem treść uzasadnienia wniosku nie pozwala określić sytuacji materialnej Wnioskodawcy. Na mocy kwestionowanej decyzji Skarżący zobowiązany jest do wykonania świadczenia pieniężnego. Wykonanie tego rodzaju obowiązku z punktu widzenia następstw prawnych, co do zasady, nie wywołuje niebezpieczeństw określonych w treści przesłanek dla orzeczenia wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Zobowiązany posiada bowiem roszczenie o zwrot bezpodstawnie uiszczonych należności wraz z odsetkami; restytucja całkowita jest zasadą. Zatem tylko obowiązek wykonania świadczenia pieniężnego, nawet uiszczenia należności w znacznej wysokości, nie świadczy o zaistnieniu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zważywszy, że wykonanie świadczenia pieniężnego ma także, lecz zależne od okoliczności konkretnej sprawy, następstwa faktyczne, Sąd przyjął, że Skarżący nie wykazał, ani nie powołał w treści wniosku, realnego prawdopodobieństwa wystąpienia następstw faktycznych w postaci zachwiania stabilności finansowej o znamionach znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 §3 i §5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.