III SA/Po 636/09

Dnia 6 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 6 października 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi AW na decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku rolnego i podatku od nieruchomości za rok 2009 postanawia zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w całości /-/ M. Kosewska Postanowieniem z dnia [...] r. referendarz sądowy odmówił AW przyznania prawa pomocy w całości. Zdaniem referendarza z przedłożonego oświadczenia o stanie majątkowym, finansowym i rodzinnym wynika, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i nie posiada żadnych dochodów. W ramach uzupełnia wniosku o przyznanie prawa pomocy AW nie udzielił informacji wyjaśniających jego rzeczywistą sytuację, przesłał natomiast kserokopię zaświadczenia z Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, która potwierdziła, że nie otrzymał on żadnej pomocy finansowej i materialnej. W ocenie referendarza sytuacja skarżącego budziła wątpliwości, a nie wykazał on, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W dniu [...] r. skarżący złożył sprzeciw od postanowienia referendarza, w którym zarzuci Sądowi i urzędnikom negatywne nastawienie wobec jego osoby. Zarządzeniem z dnia [...] r. wezwano wnioskodawcę do wyjaśnienia wątpliwości powstałych w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy, poprzez wskazanie źródeł i wysokości dochodów, a także określenia źródeł finansowania wydatków, pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o zgromadzony dotychczas materiał. W odpowiedzi na wezwanie Sądu wnioskodawca wskazał w piśmie z dnia [...]r., że tak jak podał we wniosku o przyznanie prawa pomocy nie osiąga żadnego dochodu, a utrzymuje się z pomocy "dobrych ludzi", kościoła. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, że skarżący nie pozostaje z innymi osobami we wspólnym gospodarstwie domowym. Posiada dom o powierzchni 54m2 oraz nieruchomość rolną o powierzchni 0,6ha. Nie posiada oszczędności, papierów wartościowych i wartościowych przedmiotów. Nie uzyskuje dochodów. Wnioskodawca nie posiada kont bankowych, nie otrzymuje dopłat do nieruchomości rolnej z Unii Europejskiej, nie posiada samochodu osobowego. Nie korzysta również z pomocy opieki społecznej, nie otrzymuje zasiłku dla bezrobotnych. W tej sytuacji, wniosek skarżącego o udzielenie prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie. Instytucja prawa pomocy wiąże się ściśle z realizacją jednego z podstawowych standardów państwa prawnego, jakim jest prawo do sądu. Zapewnia ona osobie znajdującej się w ciężkich warunkach materialnych możliwość obrony swoich praw przed sądem, mimo braku środków finansowych potrzebnych do poniesienia należnych kosztów sądowych. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym, między innymi, zwolnienie od kosztów sądowych przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc powinien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa. Biorąc pod uwagę przedstawioną wyżej sytuację życiową i majątkową wnioskodawcy, przede wszystkim: brak dochodu, korzystanie z pomocy innych osób i kościoła wskazuje, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, a zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie. W związku z powyższym, na podstawie wskazanych przepisów postanowiono jak w sentencji. /-/ M. Kosewska