III SA/Po 636/14

Dnia 5 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska ( spr.) WSA Marek Sachajko Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi K.J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia ... lutego 2014 roku nr ... w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej ustalenia należności pieniężnej z tytułu usunięcia oraz przechowywania pojazdu oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia ... lutego 2014 r. wydanym na podstawie art. 59 w zw. z art. 58 i art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (test jedn. z 2013 r. poz. 267 zwanej dalej kpa), po rozY. wniosku K., odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 18 kwietnia 2013 r. wydanej w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu usunięcia oraz przechowywania pojazdu marki X, stanowiącego własność K.. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że K. pismami z dnia 17 grudnia 2013r. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 18 kwietnia 2013r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wniosku K. wskazał, że o wydaniu decyzji dowiedział się w dniu 11 grudnia 2013r. w Urzędzie Skarbowym w K., który prowadzi na mocy tej decyzji postępowanie egzekucyjne. Powodem nie podjęcia przesyłki zawierającej ww. decyzję był fakt jej wysłania na niewłaściwy adres tj. Patrzyków 3, gmina Kramsk, gdzie nie przebywa od stycznia 2013r. Jedynym adresem zamieszkania i zameldowania jest .... W uzupełnieniu wniosku K. wskazał, że w okresie doręczenia przesyłki przebywał poza K. , pracując w Y.. O pozostawionym awizo nie został poinformowany przez matkę. W ten sposób, w ogóle nie powziął informacji o skierowaniu do niego pisma, którego otrzymania się nie spodziewał. Podniósł także, że matka choruje od wielu lat, często nie otwiera nikomu drzwi, a listy długo leżą w skrzynce pocztowej, do której on sam nie posiada klucza. Jak wyjaśnił organ, decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 18 kwietnia 2013r. została doręczona stronie w dniu 7 maja 2013 r. Decyzja zawierała pouczenie o prawie i terminie wniesienia odwołania. Odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu wniesione zostało 17 grudnia 2013r. Decyzja, jak wynika z akt sprawy skierowana została do K. na adres w K. ul. ..., tj. na adres, który stanowi miejsce zamieszkania i zameldowania K. i doręczona w trybie art. 44 kpa. Jak wynika z informacji na kopercie, w dniu 22 kwietnia 2013 r. pozostawiono pierwsze awizo, bowiem mieszkanie było zamknięte. Ponownie przesyłka była awizowana w dniu 30 kwietnia 2013 r. Nieodebraną przesyłkę zwrócono w dniu 7 maja 2013 r., czyli po upływie 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Ustalając sposób doręczenia decyzji przesłuchano, zgodnie z wnioskiem K., świadka J., który zeznał, że awizo korespondencji listonosz pozostawiał w skrzynce. M. była umówiona z synem, że brał awiza i korespondencję odbierał własnoręcznie na poczcie. W świetle dokonanych ustaleń organ uznał, że decyzja została doręczona ... w trybie art. 44 kpa w dniu 7 maja 2013 r. Termin do wniesienia odwołania upływał zatem w dniu 21 maja 2013 r. W ocenie organu, K. nie wykazał niemożności podjęcia przesyłki, ponieważ pomimo wykonywania pracy w Y., w weekendy przebywał w K. przy ulicy .... Tym samym, nie uprawdopodobnił, że dołożył należytej staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Y., domagając się uchylenia postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i zarzucając naruszenia art. 58 § 1 w zw. z art. 59 § 1 kpa. W uzasadnieniu skargi skarżący potwierdził, że jego adresem zamieszkania i zameldowania jest K. ul. .... Podniósł także, m.in., że z uwagi na pracę w Y. z matką widywał się rzadko. W weekendy zaś dużo czasu spędzał ze swoją rodziną, tj. dzieckiem i jego matką, w ich miejscu zamieszkania w K. przy ulicy .... Nie będąc poinformowany przez matkę o skierowanym do niego awizo przesyłki, której się nie spodziewał, oczywistym jest, że nie mógł podjąć tej przesyłki. Matka skarżącego zmarła 3 lutego 2014 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 58 kpa w racie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeśli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Ze wskazanego przepisu wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest łączne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie: uchybienie terminowi, złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie, uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminu oraz dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany. W rozpatrywanej sprawie, jak wynika z treści skargi, fakt uchybienia terminu przez skarżącego nie jest ostatecznie kwestionowany, chociaż we wniosku z dnia ... grudnia 2013 r. o przywrócenie terminu skarżący podnosił brak doręczenia decyzji na właściwy adres. Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji wynika, że przesyłka skierowana została na adres skarżącego w K. ulica ..., a zatem prawidłowo. Przesyła była dwukrotnie awizowana, w dniu 22 kwietnia 2013 r. i 30 kwietnia 2013 r. Nieodebraną przesyłkę zwrócono w dniu 7 maja 2013 r. Prawidłowo zatem organ uznał, że od tego dnia rozpoczął bieg 14 – dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K., który upływał w dniu 21 maja 2013 r. Odwołanie złożone zostało natomiast w dniu 17 grudnia 2013 r. , a więc już po jego upływie. Wraz z odwołaniem skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia, uzasadniając go ostatecznie tym (uzupełnienie wniosku z dnia 14 stycznia, 2014 r.), że o pozostawionym awizo nie został poinformowany przez matkę, a o wydanej decyzji dowiedział się dopiero w dniu 11 grudnia 2013 r. w Urzędzie Skarbowym w K., który prowadzi na mocy tej decyzji postępowanie egzekucyjne. Jak wskazano wyżej, przesłanką zastosowania instytucji przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez zainteresowaną osobę braku swojej winy. Kryterium braku winy, na co wskazał organ, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej, (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 328-329) oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99; Lex nr 40381; z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98; Lex nr 39797; z dnia 19 września 2000r., sygn. akt I SA 1072/00; Lex nr 55307). Przy ocenie winy w uchybieniu terminu przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu zatem nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Ponadto, to osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna. W przedmiotowej sprawie jak, zdaniem Sądu, słusznie uznał organ, przedstawione przez skarżącego przeszkody, takie jak praca poza miejscem zamieszkania, brak przekazania informacji przez matkę o pozostawionym awizo, w świetle pozostałych ustalonych w sprawie okoliczności, nie stanowią uprawdopodobnienia, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Skarżący bowiem sam przyznał, że rzadko przebywał w miejscu zamieszkania, wskazując nawet, że z uwagi na swoją stałą pracę w Y. i rzadkie pobyty w domu, samo podjęcie przesyłki w urzędzie pocztowym mogłoby być niemożliwie z uwagi na to, że ... K. ... nie jest pocztą główną i nie pracuje w dni świąteczne. Miał również świadomość, że jego matka, z uwagi na ciężką chorobę i kłopoty z poruszaniem się, rzadko schodziła z trzeciego piętra, żeby odebrać listy ze skrzynki, jak sam wskazał. Ponadto, przesłuchany, na wniosek skarżącego, świadek zeznał, że skarżący był umówiony ze swoją matką, że odbierał pozostawione dla niego awiza. Tymczasem, skarżący nie wykazał, że sam podejmował jakiekolwiek próby odebrania korespondencji z mieszkania przy ulicy ..., a jedynie podnosił, ze matka nie poinformowała go o pozostawionym awizie. Sytuacja taka, jak wynika z akt sprawy, miała miejsce przez wiele miesięcy, bowiem już w marcu 2013 r. skarżący także nie odebrał skierowanego do niego zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Wskazane okoliczności, jednoznacznie dowodzą, że skarżący nie zachowywał szczególnej staranność przy dokonywaniu czynności procesowej. Tym bardziej zaś, że wbrew temu, co skarżący podnosił w postępowaniu administracyjnym, a także we wniesionej do Sądu skardze, wiedział, że Urząd Miejski w K. prowadzi sprawę o zwrot należności za holowanie i postój samochodu stanowiącego jego własność, wzywając o uregulowanie należności z tego tytułu. Świadczy o tym odebrana przez skarżącego korespondencja w tej sprawie, w której został poinformowany, że w przypadku braku doręczenia dowodu wpłaty, zostanie wszczęte przeciwko niemu postępowanie administracyjne. Nie sposób zatem uznać za usprawiedliwione twierdzenie skarżącego, że nie spodziewał się otrzymania żadnego pisma z Urzędu Miasta w K.. Ponadto, prowadząc korespondencję z Urzędem Miasta w K., jeszcze w 2012 r., przez cały czas wskazywał na adres przy ulicy ... w K., mając przecież świadomość , jak wskazano wyżej, zarówno złego stanu zdrowia swojej matki jak i tego, że rzadko przebywa pod tym adresem, co w istocie mogło stanowić problem z odbiorem korespondencji. Jednak, nigdy nie wskazał innego adresu (korespondencyjnego), np. w miejscu, w którym, jak sam przyznał, spędzał weekendy wracając z P. W ocenie Sądu zatem, organ prawidłowo uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wystąpiły w tej sprawie przeszkody nie do przezwyciężenia, w szczególności w świetle tego, co wskazano wyżej, że obowiązkiem strony przy dokonywaniu czynności procesowej jest zachowanie szczególnej staranności. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), oddalił skargę.