III SA/Po 637/11

Dnia 29 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Beata Sokołowska (spr.) WSA Szymon Widłak Protokolant: stażysta Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 roku przy udziale sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia r. nr w przedmiocie stwierdzenia powstania obowiązku podatkowego i określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego o d d a l a s k a r g ę Decyzją z dnia 15 lutego 2011 r., Naczelnik Urzędu Celnego na podstawie art. 207, art. 2 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3, art. 53 § 1, § 3 i § 4, art. 54, art. 55 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 2 pkt 9, art. art. 6 art. 21 ust. 5, art. 100 ust. 1 pkt. 2, art. 101 ust. 1 pkt. 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 2, ust. 8, ust. 9, ust. 11, ust. 12, art. 105 ust. 2 i art. 106 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 3 z 2009, poz. 11 ze zm.), stwierdził wobec Przedsiębiorstwa Wielobranżowego powstanie obowiązku podatkowego w dniu 17 lipca 2010 r. z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki V. o nr nadwozia ... rok produkcji 2005 w wysokości 8.304,00 zł (stawka podatku akcyzowego 18,6 % od podstawy opodatkowania – 44.647,00 zł). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu, od którego nie złożono wymaganej deklaracji na podatek akcyzowy i nie wpłacono należnej akcyzy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN). W myśl art. 100 ust. 4 w/wym. ustawy samochody osobowe to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo – towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Dla potrzeb właściwej klasyfikacji taryfowej posłużyć się należy wyjaśnieniami do Taryfy Celnej z załącznika do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. Zgodnie z zawartym tam opisem, kod 8703 obejmuje: Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. W niniejszej pozycji określenie "samochody osobowo – towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Klasyfikacja pojazdów do pozycji 8703 wyznaczona jest przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów: 1. obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych; 2. obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; 3. obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; 4. brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; 5. wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Organ dalej wskazał, że Sp. z o.o. – przedstawiciel V. pismem z dnia 11 sierpnia 2010 r. poinformował, iż zgodnie z systemem danych producenta pojazdu przedmiotowy pojazd jest określany jako samochód osobowy 4 – miejscowy do dalszej zabudowy. W badaniu technicznym z dnia 17 lipca 2010 r. określono pojazd jako ciężarowy. W dokumencie identyfikacyjnym pojazdu (załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym bad. tech.) rodzaj pojazdu określono jako samochód ciężarowy, podrodzaj VAN, 5 miejsc siedzących. W dniu 18 sierpnia 2010 r. organ otrzymał zdjęcia samochodu i na ich podstawie stwierdził, że pojazd jest jednobryłowy, zamknięty i przeszklony dookoła nadwozia typu VAN. Posiada pojedynczą, zintegrowaną przestrzeń do przewozu osób i towarów z liczbą miejsc siedzących 5. Część pasażerska jest oddzielona od części towarowej składaną przegrodą plastikową. W części bagażowej są urządzenia do montowania siedzeń i pasów bezpieczeństwa, jest też wyposażenie takie jak w samochodach osobowych, np. elementy tapicerki na bokach, uchwyty górne dla pasażerów, oświetlenie, nawiewy klimatyzacyjne. Pojazd konstrukcyjnie przystosowany do zamontowania siedzeń umożliwiających przewóz ogółem 9 osób. W ocenie organu pojazd posiadał cechy wskazane przy pozycji 8703, a dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiążące są postanowienia dotyczące nomenklatury także wówczas, gdyby towary traktowane były odmiennie w innych przepisach, publikacjach i opiniach rzeczoznawców. Biorąc powyższe pod uwagę organ celny stwierdził, że przedmiotowy samochód winien być klasyfikowany do kodu CN 8703, co oznacza, że w świetle art. 3 ustawy podatku o akcyzowym oraz zasad klasyfikacji taryfowej wynikających z Wyjaśnień do Taryfy Celnej jest on samochodem osobowym i jego nabycie wewnątrzwspólnotowe powoduje powstanie obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym. Zgodnie bowiem z art. 100 ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatku akcyzowym opodatkowaniu akcyzą podlega nabycie wewnątrzwspólnotowe pojazdu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju. W końcowej części uzasadnienia organ przedstawił sposób obliczenia podatku, przyjmując iż obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego powyższego pojazdu powstał w dniu 17 lipca 2010 r., czyli w dacie badania technicznego pojazdu. Tego dnia dokonano badania technicznego samochodu w Polsce, co oznacza, że wówczas samochód ten musiał znajdować się już na terytorium kraju. Do podstawy opodatkowania organ przyjął średnią wartość rynkową samochodu wynikającą z danych z katalogu E. , albowiem cena zakupu według rachunku z dnia 8 lipca 2010 r. znacząco odbiegała od wartości rynkowej podobnego samochodu, pomniejszonej o kwotę podatku od towarów i usług i o kwotę akcyzy, a strona nie udokumentowała przyczyny tak dużej rozbieżności. W odwołaniu od powyższej decyzji M. i W. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając organowi bezpodstawne przyjęcie, iż powyższy samochód marki V. nie jest samochodem ciężarowym. W takim charakterze został on bowiem sprowadzony do Polski, zbyty osobie trzeciej i zarejestrowany. Strona zarzuciła organowi tendencyjne prowadzenie postępowania dowodowego. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 21 czerwca 2011 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając ustalenia faktyczne i ocenę prawną organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że aby dany pojazd mógł podlegać opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, powinien zostać zaklasyfikowany do pozycji CN 8703, przy czym głównym kryterium klasyfikacji do tego kodu jest zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego, w niniejszej sprawie, jest samochód odpowiadający generalnie głównym cechom pojazdów klasyfikowanych do pozycji 8703, określonym w Notach Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (stanowiących załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej - M.P. Nr 86, poz. 880), którymi również należy się kierować przy ustalaniu właściwej pozycji CN. Samochód V. jest pojazdem jednobryłowym o zamkniętym i przeszklonym dookoła nadwoziu typu VAN, co potwierdza badanie techniczne i zdjęcia samochodu. Ponadto zgodnie z pismem Sp. z o.o. samochód V. o nr nadwozia ... opuścił fabrykę jako samochód osobowy 4 – miejscowy do dalszej zabudowy. Powyższe, świadczy o przeznaczeniu przedmiotowego pojazdu raczej do przewozu osób (niż do transportu towarów) i tym samym uzasadnia jego klasyfikację do pozycji 8703. W ocenie organu II instancji nie doszło do naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, wskazując – w powołaniu na orzecznictwo sądowoadministracyjne – że ustalenie zasadniczego przeznaczenia konkretnego pojazdu w oparciu o kryteria określone w Wyjaśnieniach do Taryfy celnej nie wymaga w zasadzie przeprowadzenia pogłębionego postępowania dowodowego. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że zarówno Naczelnik Urzędu Celnego, jak i Dyrektor Izby Celnej nie kwestionują zapisów zawartych w dokumentach rejestracyjnych pojazdu, danych producenta, czy też danych zawartych w dokumentacji technicznej pojazdu. Jednak czynnikami mającymi zasadniczy wpływ na odpowiednią klasyfikację wyrobu do pozycji CN są określone cechy pojazdu. Przepisy prawa o ruchu drogowym kierują się natomiast innymi kryteriami dotyczącymi klasyfikacji pojazdów jako ciężarowe czy osobowe. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach o sygn. akt III SA 1233/91 oraz V SA 3437/01 "...dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiążące są postanowienia dotyczące nomenklatury także wówczas, gdyby towary traktowane były odmiennie w innych przepisach, publikacjach i opiniach rzeczoznawców." Oznacza to, iż uzyskanie świadectwa homologacji, które określa rodzaj pojazdu jako ciężarowy, czy analogiczne zapisy w zagranicznych dowodach rejestracyjnych, bądź nawet rejestracja w krajowym systemie komunikacyjnym jako ciężarowy, nie przesądza o kwalifikacji taryfowej pojazdu do kodu CN 8704 jako pojazdu ciężarowego. W skardze na powyższą decyzję strona wniosła o stwierdzenie wydania jej z naruszeniem prawa oraz o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie art. 100 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 z późn. zm.). Według strony skarżącej organ celny pominął przepisy z poz. 59 załącznika nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym, dotyczące kryteriów związanych z pozycją CN 8703. Duński dowód rejestracyjny i świadectwo homologacji wskazują, iż sporny pojazd jest samochodem ciężarowym, przypisanym do kodu 8704 (nie jest bowiem przeznaczony zasadniczo do przewozu osób). Ma tylko 5 miejsc siedzących, jest przegroda pomiędzy częścią pasażerską a bagażową, płaska podłoga, brak możliwości opuszczania szyb bocznych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Sąd dokonując badania legalności skarżonej decyzji uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 3 z 2009, poz. 11 ze zm.) opodatkowaniu akcyzą podlega nabycie wewnątrzwspólnotowe pojazdu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju, a podatnik jest zobowiązany do samodzielnego złożenia odpowiedniej deklaracji podatkowej w terminie 14 dni od daty powstania obowiązku podatkowego (art. 106 ust. 2). Na podstawie art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN). Zgodnie natomiast z art. 100 ust. 4 ustawy samochody osobowe to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo – towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Z powyższej regulacji wynika, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Prawidłowej klasyfikacji dokonuje się zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji WE nr 1549/06 z dnia 17 października 2006 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. W myśl reguły I ORINS klasyfikację towarów należy uzgadniać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów. Natomiast zgodnie z brzmieniem pozycji 8703 obejmuje ona pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Z powyższego brzmienia pozycji 8703 wynika zatem, iż o klasyfikacji samochodu do tejże pozycji decyduje jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Należy przy tym zauważyć, że przepisy Taryfy celnej wraz z Wyjaśnieniami do niej, jak i inne przepisy prawa celnego nie ustalają żadnych kryteriów pozwalających ustalić przeznaczenie pojazdu na użytek klasyfikacji celnej. Na podstawie wyłącznie tych przepisów nie można udzielić odpowiedzi, jakie względy decydują o tym, że samochód jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób albo jest zasadniczo samochodem towarowym. W szczególności jest to widoczne przy dokonywaniu klasyfikacji samochodów o podwójnym przeznaczeniu, tj. takich którymi można przewozić zarówno osoby jak i towary. Wobec tego nie można podzielić stanowiska, że dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wystarczające są postanowienia dotyczące nomenklatury taryfowej Taryfy celnej. Bez wyczerpującej oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego nie jest możliwe rozstrzygnięcie o zasadniczym przeznaczeniu pojazdu samochodowego, a co za tym idzie jego prawidłowa klasyfikacja taryfowa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GSK 1361/06). Zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest przy tym na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu (zob. wyrok ETS z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-486/06, Lex nr 337569). Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo – towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Szczególnie istotne w tym względzie jest niewątpliwie przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu – zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Z kolei użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów. Powyższe wynika również z treści Wyjaśnień do Taryfy celnej – Not wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiących załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M. P. Nr 86, poz. 880), które zawierają określone cechy charakteryzujące pojazd, pomocne przy określaniu zasadniczego przeznaczenia samochodu, do których organy prawidłowo odwołały się w celu ustalenia zasadniczego przeznaczenia spornego pojazdu. Według tych Wyjaśnień w pozycji (8703) określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Klasyfikacja pewnych pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją (8703) jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto wynosi 5 ton i które posiadają pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy i zawierają inną przestrzeń dla pasażerów, którą można wykorzystać do transportu zarówno osób, jak i towarów. Do tej kategorii pojazdów mechanicznych włączone są te powszechnie znane jako pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu van, SUV-y (Sports Utility Vehicles), niektóre pojazdy typu pickup). Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są tą pozycją, są następujące cechy: a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych; b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; c) obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; d) brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Jak już wskazano powyżej na gruncie ustawy o podatku akcyzowym z 2008 r. obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów – stosownie do art. 101 ust. 2 pkt. 1 tejże ustawy – powstaje w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju z chwilą przemiesczenia samochodu z terytorium państwa UE na terytorium Polski, jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem go na terytorium kraju. W myśl art. 101 ust. 5 ustawy w przypadkach wątpliwych decydujący jest dzień, w którym uprawniony organ podatkowy stwierdził dokonanie czynności podlegającej opodatkowaniu. Jako datę powstania obowiązku podatkowego zasadnie organy przyjęły wobec tego dzień badania technicznego pojazdu (17 lipca 2010 r. – data pewna, kiedy samochód znajdował się w Polsce), wobec czego odpowiednia deklaracja winna być złożona do dnia 2 sierpnia 2010 r., a sam podatek należało uiścić do 16 sierpnia 2010 r. Spór w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do klasyfikacji przedmiotowego samochodu do odpowiedniego kodu Nomenklatury Scalonej, w tym w szczególności do istotnego z punktu widzenia kodu 8703 zasadniczego przeznaczenia samochodu – do przewozu osób. Ustalenie zasadniczego przeznaczenia samochodu – jak już zauważono wcześniej – winno się odbywać w oparciu o całokształt okoliczności dotyczących przedmiotowego samochodu. Z okoliczności ustalonych przez organy podatkowe w oparciu o materiał zgromadzony w sprawie (w tym dokumenty złożone przez stronę skarżącą) wynika, że sporny samochód zgodnie z danymi producenta pojazdu jest określany jako samochód osobowy 4 – miejscowy do dalszej zabudowy. W badaniu technicznym z dnia 17 lipca 2010 r. określono pojazd jako ciężarowy (zaświadczenie nr ... ). W dokumencie identyfikacyjnym pojazdu stanowiącym załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym określono go jako samochód ciężarowy, podrodzaj VAN z 5 miejscami siedzącymi i ładownością 1175,00 kg. Jednocześnie w dokumentach dot. bad. tech. pojazdu brak jest informacji o jakichkolwiek zmianach dokonywanych w pojeździe po jego przywiezieniu do Polski, zmieniających ilość miejsc siedzących w w/wym. samochodzie. Ponadto M. i W. w piśmie z dnia 25 października 2010 r. (załączając zdjęcia samochodu) wyjaśnili, że w sprowadzonym do Polski pojeździe m-ki V. r. prod. 2005 nie dokonywali zmian konstrukcyjnych w jego wnętrzu ani napraw. Organ otrzymał również zdjęcia powyższego samochodu w dniu 18 sierpnia 2010 r. Na podstawie wszystkich zdjęć stwierdził, iż pojazd jest jednobryłowy, zamknięty i przeszklony dookoła nadwozia typu VAN. Posiada pojedynczą, zintegrowaną przestrzeń do przewozu osób i towarów z 5 miejscami siedzącymi i maksymalną ładownością 1175 kg. Część pasażerska jest oddzielona od części towarowej składaną przegrodą plastikową. W części bagażowej są urządzenia do montowania siedzeń i pasów bezpieczeństwa, jest też wyposażenie takie jak w samochodach osobowych. Samochód ten może służyć do przewozu max 9 osób. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organy prawidłowo przyjęły, że dane te przesądzały o konieczności uznania, iż powyższy samochód służy zasadniczo do przewozu osób. Tego typu pojazdy kwalifikować należy do kodu 8703. Organy obu instancji zasadnie stwierdziły przy tym, iż pojazdy przeznaczone do transportu towarów a nie ludzi (z kodu 8704) posiadają m. in. oddzielne kabiny dla kierowcy i pasażerów, siedzenia – ławki bez wyposażenia zabezpieczającego (np. pasów bezpieczeństwa), nie mają okien na bokach pojazdu i posiadają stałą przegrodę pomiędzy częścią pasażerską a częścią tylną. Cech tego rodzaju z pewnością nie można było natomiast stwierdzić w przedmiotowym samochodzie. Zdaniem Sądu organy uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, w tym dokumenty złożone przez stronę skarżącą, przy czym jednak wyprowadziły z nich wnioski dotyczące zasadniczego przeznaczenia pojazdu odmienne od skarżących, co przy prawidłowości tychże wniosków (która została wykazana powyżej), nie świadczy o pominięciu czy nieuwzględnieniu dowodów złożonych przez stronę, a tym samym nie stanowi naruszenia zasady prawdy obiektywnej ani zasady swobodnej oceny dowodów (art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej). Należy przy tym podkreślić, że organy nie kwestionowały zapisów w przedłożonych przez skarżącego dokumentach (w tym duńskim dowodzie rejestracyjnym), w których przedmiotowy samochód został określony jako samochód ciężarowy. Zważywszy jednak, że takie określenie rodzaju pojazdu na gruncie jego rejestracji, czy homologacji odbywa się na innych zasadach (w szczególności w oparciu o inne przepisy), aniżeli klasyfikacja taryfowa, owe zapisy nie mogły więc automatycznie skutkować przyjęciem – jak domagała się tego strona skarżąca – że przedmiotowy samochód jest samochodem ciężarowym. Na gruncie klasyfikacji taryfowej, jak już wyżej podnoszono, istotne jest zasadnicze przeznaczenie samochodu do przewozu osób bądź do przewozu towarów, które jest ustalane na podstawie całokształtu okoliczności dotyczących konkretnego samochodu, w tym również (choć nie tylko) dokumentów rejestracyjnych czy świadectwa homologacji. W niniejszej sprawie dokumenty złożone do akt administracyjnych również zostały wzięte pod uwagę przez organy podatkowe, jednak mając na względzie pozostałe okoliczności dotyczące cech i ogólnego wyglądu samochodu V. (istotnych dla ustalenia jego zasadniczego przeznaczenia), zawarte w tych dokumentach zapisy dotyczące określenia rodzaju pojazdu nie mogły być decydujące. Na marginesie warto jednocześnie zauważyć, że w duńskim dowodzie rejestracyjnym samochodu w rubryce "Zastosowanie" wpisano "Przewóz pracowników/ materiałów" (k – 8 akt adm.). W ocenie Sądu organy podatkowe obu instancji zasadnie uznały, iż wartość pojazdu podana w rachunku zakupu z 8 lipca 2010 r. (1000 EUR – 4.092 zł) odbiegała w znaczący sposób od średniej wartości rynkowej ustalanej na podstawie[...] ([...]zł) – aż o 90,83 %. Ponieważ strona nie wykazała w żaden sposób okoliczności uzasadniających taką rozbieżność organy podatkowe prawidłowo przyjęły za podstawę obliczenia podatku akcyzowego kwotę [...] zł – działając na podstawie art. 101 ust. 2 pkt. 3 ustawy o podatku akcyzowym. W świetle powyższych rozważań Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani też naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Brak tym bardziej podstaw do stwierdzenia, zgodnie z wnioskiem skarżących, nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. W tym stanie rzeczy skargę jako bezzasadną należało oddalić, o czym Sąd orzekł, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jak w sentencji wyroku.