III SA/Po 64/25

Dnia 27 maja 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Mirella Ławniczak (spr.) WSA Marek Sachajko Protokolant: St. sekr. sąd. Anna Adamska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2025 roku sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 30 października 2024 r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 697,- zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 30 lipca 2024 roku M. S. złożył w Wydziale Komunikacji Urzędu Miasta [...] wniosek o czasową rejestrację pojazdu marki [...] o nr [...] Do wniosku załączono kserokopię drugiej strony dowodu rejestracyjnego wydanego przez [...], dokument z [...] z dnia 28 września 2022 roku wraz z tłumaczeniem, dokument potwierdzający zapłatę akcyzy, oświadczenie z dnia 30 lipca 2024 roku oraz potwierdzenie uiszczenia opłaty . W dniu 30 lipca 2024 roku Prezydent Miasta [...] wydał decyzję o czasowej rejestracji pojazdu. W dniu 5 sierpnia 2024 roku wydano stronie zaświadczenie o negatywnym wyniku badania technicznego z powodu usterki dotyczącej identyfikacji pojazdu, warunków zasilania gazem, układu hamulcowego i świateł. W dniu 26 sierpnia 2024 roku wydano kolejne zaświadczenie, również negatywne z powodu usterek dot. identyfikacji pojazdu, układu hamulcowego świateł i warunków zasilania gazem. W dniu 20 września 2024 roku M. S. po uzyskaniu kolejnej decyzji o czasowej rejestracji pojazdu otrzymał kolejne , również negatywne zaświadczenie o badaniu technicznym już tylko z powodu usterki dot. identyfikacji pojazdu oraz warunków zasilania gazem. Z kolei 24 września 2024 roku uzyskał zaświadczenie o wyniku badania pozytywnym, bez stwierdzonych usterek. Diagnosta R. J. wydający w/w zaświadczenie stawił się w dniu 27 września 2024 roku w Wydziale Komunikacji Urzędu Miasta [...] i oświadczył, że wykonał korektę badania z dnia 24 września 2024 roku na wynik badania negatywny, gdyż błędnie zinterpretował obowiązujące przepisy dotyczące identyfikacji pojazdów. Ponadto oświadczył, że działał pod presją czasu i klienta wywierającego na niego nacisk w kwestii wydania zakwestionowanego zaświadczenia. W ocenie diagnosty badany pojazd powinien posiadać 17, a nie 12 znakowy numer VIN. W związku z powyższym wydał kolejne zaświadczenie, również z datą 24 września 2024r., ale z wynikiem negatywnym z uwagi na usterkę dot. identyfikacji pojazdu. W dniu 4 października 2024 roku wszczęto postępowanie w sprawie wniosku o rejestrację pojazdu złożonym przez stronę w dniu 30 września 2024 roku. W odpowiedzi na powyższe strona reprezentowana przez pełnomocnika złożyła pismo wraz z załącznikami podnosząc, że spełniła wszystkie warunki do zarejestrowania pojazdu. Decyzją z dnia 30 października 2023 roku, o nr [...] Prezydent Miasta [...] orzekł o odmowie rejestracji pojazdu .Decyzję oparł m.in. o przepisy art. 72 , 73, 74 ust.2 pkt 2 lit c ustawy - Prawo o ruchu drogowym , a także §16 ust.5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 sierpnia 2022 roku w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów , wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów .Organ podkreślił, że zgodnie z art. 72 ust.1 pkt 4 ustawy- Prawo o ruchu drogowym rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu , jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego. Uzyskanie przez właściciela pojazdu zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu jest jednym z niezbędnych dokumentów do rejestracji pojazdu. Zdaniem organu przedstawione przez stronę dotychczasowe zaświadczenia o przeprowadzonych badaniach technicznych zakończyły się wynikiem negatywnym z uwagi na brak dokumentu VIN. Podkreślono, że uprawnieni diagności wykonywali badania techniczne na podst. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku - w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia .Zgodnie z §11 ust.1 pkt 1 pojazd samochodowy wyposaża się w nr VIN .Wymogu tego nie muszą spełniać pojazdy zarejestrowane po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 1995 roku .Tymczasem przedmiotowy pojazd zarejestrowany został 1 stycznia 2002 roku. Strona złożyła odwołanie od decyzji. Zarzuciła w nim organowi: - rażące naruszenie prawa polegające na niezastosowaniu implementowanego do ustawy Prawo o ruchu drogowym art. 4 dyrektywy Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów , odnośnie oznaczenia pojazdu w postaci 12 znakowego numeru VIN , jednocześnie traktując powyższe jako poważną, a zarazem jedyną usterkę techniczną pojazdu - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez niezastosowanie art. 72 ust.1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 73b ust.7 ustawy Prawo o ruchu drogowym, jako przepisów implementujących dyrektywę Rady 1999/37/W - naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez nieprawidłowe zastosowanie art.72 ust.1 pkt 4 w zw. z art.73 ust.1 e pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez uznanie ,że została spełniona przesłanka negatywna rejestracji pojazdu podczas , gdy wykładnia systemowa prowadzi do wniosku, że organ winien uznać odstępstwo od obowiązku identyfikacji pojazdu 17cyfrowym numerem VIN - naruszenie przepisów postępowania , które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.art.7 Kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, art. 107 §1 pkt 6 Kpa poprzez nie odniesienie się uzasadnieniu do wszystkich argumentów strony, - naruszenie art. 80 Kpa poprzez niedokonanie oceny całokształtu materiału dowodowego. Organ II instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że z art. 72 ust 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym wynika wprost obowiązek załączenia do wniosku o rejestrację pojazdu zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu. Z materiału dowodowego wynika jednak, że strona takiego zaświadczenia nie uzyskała .W odniesieniu do stosowania Dyrektywy Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów(...) organ wyjaśnił, że jej celem jest ułatwienie ponownego wprowadzenia do użytku pojazdów, które były wcześniej zarejestrowane w innym państwie członkowskim i zapewnienie w ten sposób sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego jako instrumentu gwarantującego wynikającą z traktatów zasadę swobodnego przepływu towarów , osób, usług i kapitału , ale podkreślono, że państwa członkowskie mają własne regulacje w zakresie dotyczącym procedury pojazdów. Wskazano, że zgodnie z aktualnie obowiązującymi normami ISO 4779 oraz ISO 4039 numer VIN składa się z 17 znaków, a rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku - w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia szczegółowo wskazuje warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać pojazdy poruszające się po polskich drogach. Ponadto strona może wystąpić do Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego o zezwolenie w drodze decyzji na odstępstwo od warunków technicznych ,jakim powinien odpowiadać pojazd. Strona skorzystała z prawa skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Podniosła zarzuty jak w odwołaniu, uzupełniając je kolejnymi, odnoszącymi się do decyzji organu II instancji, a polegającymi na nie odniesieniu się do zarzutów odwołania. W uzasadnieniu wskazano na opinię Rzecznika Generalnego w sprawie TSUE C-327/17, w której stwierdzono, że świadectwo rejestracji wydane przez państwa członkowskie jest uznawane przez inne państwa członkowskie do celów identyfikacji pojazdu w ruchu międzynarodowym lub jego ponownej rejestracji w innym państwie członkowskim. Zdaniem skarżącego w świetle w/w wyroku TSUE organ krajowy nie może odmówić uznania świadectwa rejestracji pojazdu wydanego przez inne państwo członkowskie. Wskazano na okoliczności wydania negatywnego zaświadczenia o stanie technicznym pojazdu, które sprowadziło się nie do skorygowania omyłki, ale zmiany decyzji diagnosty co do istoty i to bez wiedzy strony , co skutkowało faktem, że strona poruszała się po drogach bez ważnego badania technicznego. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024, poz. 935) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 1267; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarżący kwestionuje decyzje obu organów, gdyż jego zdaniem przedłożone dokumenty potwierdzają podnoszone okoliczności, tj. że pojazd posiadał wszelkie niezbędne dane techniczne i identyfikacyjne, które stanowić powinny podstawę jego zarejestrowania. Materialnoprawną podstawę niniejszego rozstrzygnięcia stanowią m.in. przepisy art. 72, 73 b ust.7 i 81 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 1047 ze zm.; dalej: u.p.r.d.) oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r - w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2024r, poz.502). Zgodnie natomiast z art. 66 ust. 3a pkt 1 p.r.d. pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem art. 66a, jako cechę identyfikacyjną numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy. Sam sposób umieszczenia wspomnianego numeru identyfikacyjnego w pojeździe doprecyzowany został w § 11 ust. 1 pkt 1 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. W myśl jego § 11 ust. 1, pojazd samochodowy wyposaża się w numer identyfikacyjny pojazdu (VIN) albo w numer nadwozia, podwozia lub ramy, umieszczony w sposób trwały na nadwoziu, ramie lub innym podobnym podstawowym elemencie konstrukcyjnym, oraz tabliczkę znamionową określoną w załączniku nr 4 do rozporządzenia; numeru identyfikacyjnego VIN nie wymaga się dla pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 1995 r. oraz dla motocykla zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 2003 r., ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego, przyczepy przeznaczonej do łączenia z tymi pojazdami oraz pojazdu z nadanym i wybitym numerem nadwozia/podwozia zgodnie z odrębnymi przepisami. sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach . W myśl natomiast art. 72 ust. 1 u.p.r.d. rejestracji dokonuje się na podstawie następujących dokumentów: dowodu własności pojazdu (pkt 1); jednego z wymienionych dokumentów potwierdzających świadectwo zgodności WE (pkt 3, o ile są wymagane); zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego (pkt 4); dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany (pkt 5); dowodu odprawy celnej przewozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy (pkt 6); dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju (...) (pkt 6a). W tym miejscu należy wskazać, że z uwagi na datę pierwszej rejestracji pojazdu należy go traktować jako pojazd pochodzący z państwa członkowskiego. W kontrolowanej sprawie skarżący wraz z wnioskiem o rejestrację przedmiotowego pojazdu załączył: 1. kserokopię drugiej strony dowodu rejestracyjnego wydanego przez [...] 2. fakturę sprzedaży wraz z tłumaczeniem 3. dokument z firmy [...] wraz z tłumaczeniem 4. dokument potwierdzający zapłatę akcyzy 5 oświadczenie strony o okolicznościach rejestracji pojazdu Organ w pierwszej kolejności powinien był zbadać wiarygodność dokumentów złożonych wraz z wnioskiem o rejestrację, bowiem w sytuacji ich nie kwestionowania podlegały one na gruncie art. 75 § 1 Kpa ocenie jak każdy inny dowód w sprawie, a organ miał obowiązek przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do ustalenia stanu rzeczywistego przy pomocy także innych środków dowodowych, w tym dokumentów pochodzących od organów innych państw członkowskich. Należy zauważyć, że na tle uregulowania postępowania dowodowego w Kodeksie postępowania administracyjnego w orzecznictwie wyrażany jest pogląd, że niedopuszczalne jest stosowanie formalnej (legalnej) teorii dowodów poprzez twierdzenie, że daną okoliczność można udowodnić wyłącznie określonymi środkami dowodowymi .Wprowadzenie sztywnej teorii dowodowej w pewnej sferze w drodze praktyki organów administracji narusza zasady postępowania administracyjnego. Organ w decyzji I instancji sam przyznał,że zaświadczenie o badaniu technicznym jest jednym z niezbędnych dokumentów do zarejestrowania pojazdu, ale pominął fakt ,że nie jest on jedynym i wyłącznym dokumentem. Stosując w przedmiotowej sprawie regulację z art. 72 ust.1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym uznał w ocenie sądu wbrew regułom postępowania dowodowego ,że brak jest przesłanek do rejestracji pojazdu wyłącznie z uwagi na brak zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego. Organ całkowicie pominął konsekwentne stanowisko strony ,że dla prawidłowej oceny stanu faktycznego wymaganym jest uznanie zapisów dyrektywy Nr 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 roku - w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów (Dz.U. UE.L.1999.138.57) oraz cel jej wdrożenia do porządków prawnych państw członkowskich tj. ułatwienie ponownego wprowadzenia do użytku pojazdów, które były wcześniej zarejestrowane w innym państwie członkowskim i zapewnienie w ten sposób sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego (pkt 6 preambuły, zob. też Komunikat interpretacyjny Komisji w sprawie procedur rejestracji pojazdów silnikowych pochodzących z innego państwa członkowskiego; publ. Dz. U. UE. C 68 z 24 marca 2007 r. s. 15-24) - jako instrumentu gwarantującego wynikającą z Traktatów zasadę swobodnego przepływu towarów, osób, usług i kapitału (pkt 1 preambuły). Dla realizacji celów dyrektywy, świadectwo rejestracji pojazdu wydane przez jedno państwo członkowskie powinno być uznawane w innym państwie członkowskim dla identyfikacji pojazdu w ruchu międzynarodowym i jego ponownej rejestracji w innym państwie członkowskim (artykuł 4 dyrektywy). Wtórnym założeniem dyrektywy jest natomiast stworzenie instrumentów w celu zwalczania nadużyć finansowych i nielegalnego handlu kradzionymi pojazdami (wynika to z pkt 9 preambuły). Rację ma skarżący ,że zarówno art. 72 ust 1 pkt 4 , jak i art. 73 b ust.7 ustawy Prawo o ruchu drogowym implementują zapisy w/w dyrektywy ,a zwłaszcza jej art. 4. i powinny być w pierwszej kolejności interpretowane jako instrument służący usprawnieniu funkcjonowania rynku wspólnotowego w zakresie obrotu pojazdami. Powyższe stanowisko potwierdza wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2019 roku , o sygn.C-326/17 , w którym Trybunał stwierdził, że art. 4 dyrektywy 1999/37 w zw. z art. 3 ust.2 tej dyrektyw należy interpretować w ten sposób ,że organy państwa członkowskiego ,w którym złożony został wniosek o ponowną rejestrację używanego pojazdu mają prawo odmówić uznania świadectwa rejestracji wydanego państwie członkowskim ,w którym ten pojazd był uprzednio zarejestrowany , jeżeli brakuje w nim pewnych obowiązkowych danych , wskazane w nim dane nie odpowiadają temu pojazdowi oraz rzeczone świadectwo nie pozwala na identyfikację tego pojazdu. Niniejsze postępowanie takich okoliczności nie wykazało, a załączonych do wniosku dokumentów innego państwa członkowskiego organ nie badał pod tym kątem , co miało istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia , bowiem zaświadczenie o badaniu technicznym pojazdu jako jeden z dowodów w sprawie niewątpliwie podlega ocenie przez organ wraz z innymi dowodami. Sąd podziela orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, że przedstawione do rejestracji pojazdu dokumenty musząc być prawdziwe nie tylko w znaczeniu formalnym, czyli sporządzone przez powołane do tego organy lub osoby ale także zgodnie ze stanem faktycznym . Za prawdziwy dokument uważa się dokument, który nie budzi wątpliwości co do tego, że posiada trzy następujące cechy: a) został wystawiony przez osobę lub instytucję, która powinna go wystawić, b) treść dokumentu odpowiada rzeczywistości, c) dokument posiada treść niezmienioną tj. tę którą nadał mu wystawca . Wszystkie zebrane w toku postępowania dokumenty winny być ocenione przez organy z uwzględnieniem powyższych cech w aspekcie dokumentów stanowiących podstawę rejestracji. Wskazać należy też na zapisy dyrektywy ramowej 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego z dnia 5 września 2007 r.( uchylonej z dniem 1 września 2020 r. przez dyrektywę 2018/858/WE, która w art. 46 zawiera tożsame uregulowanie) , jej art. 24 ust. 6, który stanowi ,że państwo członkowskie zezwala na sprzedaż, rejestrację lub dopuszczenie do ruchu pojazdu, któremu inne państwo członkowskie udzieliło dopuszczenia indywidualnego zgodnie z przepisami niniejszego artykuł, chyba że ma uzasadnione powody, by uważać, że przepisy techniczne, zgodnie z którymi danemu pojazdowi udzielono dopuszczenia nie są równoważne z przepisami obowiązującymi w tym państwie. Wprawdzie dyrektywa ramowa dotyczy ram dla homologacji pojazdów ,a nie dokumentów rejestracyjnych, ale także w zakresie tego przepisu Trybunał w cyt. wyżej orzeczeniu C-326/17 wyjaśnił, że należy go interpretować w ten sposób, że przewidziany w nim reżim nie ma zastosowania do pojazdu używanego, który został zarejestrowany w państwie członkowskim , jeżeli został on na podst. art. 4 dyrektywy 1999/37 przedstawiony właściwemu w tej dziedzinie organowi innego państwa członkowskiego w celu ponownej rejestracji. Jednakże, jeżeli istnieją przesłanki, by sądzić, że pojazd ten stanowi zagrożenie da bezpieczeństwa ruchu drogowego, organ ten może na mocy art. 5 lit.a dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/40/WE z dnia 6 maja 2009 roku w sprawie badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep zażądać skierowania pojazdu na badania techniczne przed rejestracją. Należy pokreślić, że strona wyeliminowała wszystkie zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, o czym świadczą wyniki kolejnych badań technicznych. Gdyby więc zgodnie z celem dyrektywy Nr 1999/37/WE uznać prawidłowość rejestracji pojazdu w innym kraju członkowskim, a tym samym świadectwo prawidłowej identyfikacji pojazdu w ruchu międzynarodowym, to w istocie ocenie organu podlegać powinna jedynie kwestia objęta badaniem technicznym tj. usterka, która mogła mieć wpływ na bezpieczeństwo pojazdu. Organ nie dokonał takiej analizy, a co za tym idzie wyczerpujących ustaleń, bowiem bezpodstawnie uznał za wiążące i niewymagające dalszej oceny negatywne zaświadczenie diagnosty z dnia 24 września 2024 roku. W sytuacji, w której, co jest niesporne usunięto wszystkie usterki techniczne, a w obrocie prawnym funkcjonują dwa odmienne w treści zaświadczenia o przeprowadzonych badaniach technicznych pojazdu, organ winien ocenić, czy było ono wymagane na gruncie art. 72 ust.1 pkt 4 uprd. Poza oceną organu pozostała okoliczność, że numer VIN (zgodnie z §11 ust.1 pkt 1 rozporządzenia o Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia) widniał w dokumencie wydanym przez organ państwa członkowskiego (k.8 akt sprawy) i brak podstaw, by zakwestionować, że został on nadany wbrew przepisowi art. 66 ust.3 a) pkt 1 uprd. Reasumując uznać należy ,że organy wbrew regułom postępowania dowodowego w sposób niepełny ustaliły stan faktyczny sprawy. Obowiązkiem organu było zgodnie z art.7, 75 § 1 i 77 § 1 k.p.a. wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności zbadanie wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą. Ponadto było nim właściwe uzasadnienie wydanych rozstrzygnięć z odniesieniem do zarzutów odwołania i składanych w toku postępowania pism procesowych. Zasadnym okazał się w konsekwencji zarzut naruszenia art. 107 § 3 Kpa tj. niewyczerpującego uzasadnienia decyzji i nie odniesienia się przez organ do argumentów odwołania o możliwości zastosowania reguł dyrektyw Rady 1999/37/WE. Nie może przecież stanowić takiego odniesienia zacytowanie preambuły dyrektywy, która w istocie odpowiada intencji i zamiarom strony. Nie jest nim także oczywiste stwierdzenie, że państwa członkowskie UE posiadają własne regulacje w zakresie, o którym stanowi dyrektywa, bo była to kwestia niesporna dla obu stron postępowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co powoduje konieczność jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę, organ zobligowany będzie na podstawie art. 153 p.p.s.a. uwzględnić przedstawione wyżej stanowisko sądu i przede wszystkim wyjaśnić O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.